ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ആ സ്ത്രീ തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം ഗർഭധാരണത്തിനായി ഫലം കഴിക്കേണ്ടിയിരുന്നപ്പോൾ, അവളുടെ മനസ്സിൽ അനേകം ആശങ്കകളും ഭയങ്ങളും ഉദിച്ചു. "ഫലം കഴിച്ചാൽ എനിക്ക് ഗർഭം വരും; ഗർഭം വന്നാൽ വയറ് വലുതാകും; കുറച്ച് മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിച്ചാൽ ശരീരബലം കുറയും—അപ്പോൾ വീട്ടിലെ എല്ലാ ജോലികളും ഞാൻ എങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കഴിയും?" എന്നായിരുന്നു അവളുടെ ഭാവന. "ദുര്ദൈവവശാൽ, ഗ്രാമത്തിൽ ചുങ്കം ഈടാക്കുന്നവർ വന്നാൽ ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും? ഗർഭം കിളിക്കുരുവിനപോലെ വയറ്റിൽ തന്നെ കുടുങ്ങിയാൽ ഞാൻ അതിനെ പുറത്താക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?" എന്നതും അവൾ ചിന്തിച്ചു. "ഗർഭം വശലതിയാൽ ഞാൻ മരിക്കും; പ്രസവം അത്യന്തം വേദനാജനകമാണ്—ഇത്രയും ദുർബലയായ എനിക്ക് അതിനെ എങ്ങനെ സഹിക്കാനാകും?" എന്നതും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. "ഞാൻ വൈകിയാൽ എന്റെ സഹപത്നി എല്ലാം കൈവശമാക്കും; സത്യവ്രതം, ശുദ്ധി മുതലായതെല്ലാം പാലിക്കുക വളരെ പ്രയാസമാണ്," അവൾ കരുതി. "ശിശുവിനെ വളർത്താനും പരിപാലിക്കാനും വേദനയുണ്ട്; പ്രസവത്തിലും സ്ത്രീക്ക് വേദനയുണ്ട്; അതുകൊണ്ട്, ഗർഭിണിയാകാത്തവളോ വിധവയോ ആയ സ്ത്രീകൾ സന്തോഷത്തിലാണ്," എന്നായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിലുള്ള ധാരണ. ഇങ്ങനെ തെറ്റായ ആലോചനകളാൽ, അവൾ ആ ഫലം കഴിച്ചില്ല. ഭർത്താവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ, "ഞാൻ ഫലം കഴിച്ചു, കഴിച്ചു," എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ, അവളുടെ ഇളയ സഹോദരി അവളുടെ വീട്ടിൽ വന്നു. അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ തന്നെ, അവൾ തന്റെ എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും തുറന്നു പറഞ്ഞു: "സഹോദരി, എനിക്ക് വലിയ വിഷമമാണ്; ഈ ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു. ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം?" അവൾക്ക് സഹോദരി മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ഗർഭിണിയാകുകയാണ്; പ്രസവം കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നിന്നെ തരാം. അതുവരെ, നീ വീട്ടിൽ ഗർഭിണിയായതുപോലെ നടിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ. എന്റെ ഭർത്താവിന് കുറച്ച് സ്വർണ്ണം കൊടുത്താൽ അവൻ കുഞ്ഞിനെ നിന്നെ നൽകും. ജനങ്ങൾ പറയും, 'കുഞ്ഞ് ആറുമാസത്തിൽ മരിച്ചു' എന്ന്; ഞാൻ ദിവസേന വീട്ടിലേക്ക് വന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തും." "ഇപ്പോൾ, പരീക്ഷണാർത്ഥം ആ ഫലം പശുവിന് കൊടുക്കൂ; സ്ത്രീകൾക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് സ്വഭാവം," അവളുടെ സഹോദരി പറഞ്ഞു. ശേഷം, സമയമെത്തുമ്പോൾ, അവളുടെ സഹോദരി ഒരു പുരുഷകുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു; അച്ഛൻ ആ കുഞ്ഞിനെ രഹസ്യമായി ധുന്ധുലിക്ക് നൽകി. ഭർത്താവിനോട് അവൾ പറഞ്ഞു: "ഒരു ആരോഗ്യവാനായ കുട്ടി ജനിച്ചു; എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം; ആത്മദേവന് ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു!" ആത്മദേവൻ ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനം നൽകി, ജനനശാന്തികൾ നടത്തി; വാതിൽക്കൽ മംഗളഗാനവും വാദ്യങ്ങളുമുണ്ടായി. ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ അവൾ പറഞ്ഞു: "എന്റെ മുലയിലൊന്നും പാൽ ഇല്ല; മറ്റൊരാൾ പാൽ വലിച്ചെടുത്തിരിക്കുന്നു; ഞാൻ കുഞ്ഞിനെ പോഷിക്കാനാവില്ല." "എന്റെ സഹപത്നി പ്രസവിച്ചു; അവളുടെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചു; അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവരൂ, അവൾ കുഞ്ഞിനെ പോഷിക്കും," എന്നും അവൾ പറഞ്ഞു. കുഞ്ഞിനെ സംരക്ഷിക്കാനായി ഭർത്താവ് ഇതെല്ലാം ചെയ്തു; അമ്മ ആ കുട്ടിക്ക് ധുന്ധുകാരി എന്ന പേര് നൽകി. മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പശു ഒരു കിടാവിനെ പ്രസവിച്ചു—അവന്റെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും മനോഹരമായ, ദിവ്യസ്വഭാവം, നിർമ്മലമായ, പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്ന കിടാവ്. ഇതു കണ്ട ബ്രാഹ്മണനും സന്തോഷത്തോടെ ശാന്തികർമ്മങ്ങൾ നടത്തി; അത്ഭുതം കാണാനായി ഗ്രാമവാസികൾ ഒത്തു ചേർന്നു. "ഇപ്പോൾ ആത്മദേവന് വലിയ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചു; പശുവിൽ നിന്ന് ഒരു ദിവ്യസ്വരൂപിയായ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു—ഇത് വലിയ അത്ഭുതമാണ്," അവർ പറഞ്ഞു. ദുർഭാഗ്യവശാൽ, ആരും ഈ രഹസ്യം അറിഞ്ഞില്ല; ആ കുട്ടിക്ക് പശുവിന്റെ ചെവി പോലെയുള്ള ചെവികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് അവനെ ഗോകർണൻ എന്നു പേരിട്ടു. സമയം കടന്നപ്പോൾ, ഇരുവരും യുവാക്കളായി വളർന്നു; ഗോകർണൻ വിദ്യാസമ്പന്നനും വിവേകശാലിയുമായിത്തീർന്നു; ധുന്ധുകാരി അത്യന്തം ദുഷ്ടനായി. അവൻ ശുദ്ധിയും സ്നാനവും അവഗണിച്ചു, അശുദ്ധമായ ആഹാരം കഴിച്ചു, ക്രോധം ഇല്ലാത്തവനായി, തെറ്റായ സമ്പാദനത്തിലേർപ്പെട്ടു, ശവസ്പർശം ചെയ്ത കൈകളാൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അവൻ കള്ളനായിരുന്നു, എല്ലാവർക്കും ദ്വേഷ്യനായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകൾക്കു തീയിട്ടു, കുട്ടികളെ കളിക്കാൻ വാങ്ങി, ഉടനെ കിണറ്റിൽ തള്ളിയിടും. അവൻ ക്രൂരനും ആയുധധാരിയുമായിരുന്നു, ദരിദ്രരെയും കുരുടരെയും പീഡിപ്പിച്ചു, ചണ്ഡാളരോടും നായ്ക്കളോടും കൂട്ടുകൂടി, കയര് വെട്ടിയുമായി നടന്നു. വേശ്യകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചേരുകയും പിതൃധനം പാഴാക്കുകയും ചെയ്തു; ഒരിക്കൽ മാതാപിതാക്കളെ അടിച്ചിട്ട് അവരുടെ പാത്രങ്ങൾ താനേ എടുത്തു. പാവപ്പെട്ട അച്ഛൻ ദു:ഖത്തിൽ കരഞ്ഞു: "ഇങ്ങനെയൊരു ദുഷ്ടപുത്രൻ, വേദന മാത്രം നൽകുന്നവൻ, കൊല്ലപ്പെടേണ്ടവനാണ്!" "ഞാൻ എവിടെയിരിക്കും, എവിടേക്കു പോകും, ആരാണ് എന്റെ ദു:ഖം നീക്കുക? ഈ വേദനയിൽ ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും—എന്തൊരു ദു:ഖപരമായ അവസ്ഥ!" അച്ഛൻ വിലപിച്ചു. അപ്പോൾ, ജ്ഞാനത്താൽ സമ്പന്നനായ ഗോകർണൻ വന്നു, അച്ഛനോട് ഉപദേശം നൽകി, വൈരാഗ്യപഥം കാണിച്ചു. "ഇഹലോകം ശൂന്യവും വേദനാപൂർണ്ണവും മായാജാലവുമാണ്; ആരുടെ പുത്രൻ, ആരുടെ ധനം, ആരുടെ സ്നേഹം എന്നുള്ളത് എല്ലാം നിത്യമായി ദഹിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രനും ലോകാധിപതിക്കും സുഖം ഇല്ല; സുഖം വൈരാഗ്യവാനായ, ഏകാന്തവാസം ചെയ്യുന്ന സജ്ജനനിൽ മാത്രം. മക്കളോടുള്ള മോഹം എന്ന അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കൂ; മോഹം നരകപഥത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. ഈ ശരീരം എല്ലാം വിട്ട് വീഴും—കാടിലേക്ക് പോവുക." ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അച്ഛൻ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി: "മകനേ, കാട്ടിൽ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നത് വിശദമായി പറഞ്ഞു തരിക," എന്ന് പറഞ്ഞു. "മോഹത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കുഴിയിൽ കുടുങ്ങിയ ഞാൻ, കപടനും ദുർബലനും പാപഫലത്താൽ വീണവനും ആകുന്നു; കരുണാസാഗരനായ നീ എന്നെ ഉയർത്തണം." "എല്ലാ സമയത്തും ഈ അസ്ഥി, മാംസം, രക്തം നിറഞ്ഞ ശരീരത്തോട് അനുരാഗം ഉപേക്ഷിക്കണം; ഭാര്യ, മക്കൾ, മറ്റുള്ളവർ എന്നുള്ള സ്വത്വബുദ്ധി വിടണം; ഈ ലോകം നിത്യവും നശ്വരവും ആണെന്ന് കാണണം; വൈരാഗ്യത്തിലും ഭക്തിയിലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നവനാകണം." "സത്യധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം; ലോകകർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണം; സജ്ജനസേവനം ചെയ്യണം; ഇന്ദ്രിയാസക്തിയും വാഞ്ഛയും ഉപേക്ഷിക്കണം; മറ്റുള്ളവരുടെ ഗുണദോഷങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നത് വേഗത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കണം; സേവയും പവിത്രകഥകളും ആസ്വദിക്കണം." ഇങ്ങനെ, മകന്റെ വാക്കുകൾക്കനുസരിച്ച്, അച്ഛൻ വീട്ടുവിടപോലും, അറുപതാം വയസ്സിൽ കാടിലേക്കു പോയി, പ്രതിദിനം ഹരിസേവയിൽ ഏർപ്പെട്ടു, ദശമസ്കന്ധം പാരായണം ചെയ്ത് ശ്രീകൃഷ്ണനെ പ്രാപിച്ചു. അവൻ ദേവതകളുടെ തോട്ടങ്ങൾക്കു സമമായ ഭംഗിയുള്ള, വിശ്വകർമ നിർമിച്ച ഇന്ദ്രന്റെ പ്രാസാദത്തിൽ, ലോകത്രയത്തിന്റെ ഐശ്വര്യവും സമൃദ്ധിയും അനുഭവിച്ച് ദിവ്യനഗരിയിൽ വാസം ചെയ്തു. ജ്ഞാനവും ധനവും ഉന്നതജാതിയും ഉള്ളവനായിരുന്നെങ്കിലും അവൻ അഹങ്കാരമോ ഗർവമോ ഇല്ലാതിരുന്നവനായിരുന്നു. അച്ഛൻ സ്വർഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചതിനുശേഷം, അമ്മയെ ധുന്ധുകാരി ക്രൂരമായി അടിച്ചു: "സമ്പത്ത് എവിടെയുണ്ട് എന്ന് പറയ，否则 ഈ ദണ്ഡം കൊണ്ടു നിന്നെ കൊല്ലും!