ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ ദ്രവ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കങ്കണങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും ധരിച്ച്, കുരുന്തി വെട്ടിയ നാരുകൾ വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കിഴികൾ, മുലകൾ, നെക്ലേസുകളും കാതലങ്കാരങ്ങളും—all അലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കണങ്ങൾ തിളങ്ങി, മുഖം കുങ്കുമം പൂശിയ ചുവപ്പിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വ്രജയുടെ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ, അതു തന്നെയുള്ള കമലനയനായ ദൈവത്തിന്റെ, ഗുണങ്ങൾ പാടുമ്പോൾ അവരുടെ ശബ്ദം ആകാശത്തെയും തൊട്ടുപോകുന്നതുപോലെയായിരുന്നു; അതു കൂടെ, തൈരിനിരയുന്ന ശബ്ദം ചേർന്നതോടെ, എല്ലാ ദിശകളിലെ അശുഭതയും മാറി. സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ദർശനം നൽകുമ്പോൾ, വ്രജവാസികൾ നന്ദൻ്റെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ ഒരു പൊൻതേരം കണ്ടു, “ഇത് ആരുടേതാണ്?” എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു. അവർ ചിന്തിച്ചു: “അകുരുരാ വന്നിട്ടുണ്ടോ? അല്ലെങ്കിൽ കംസന്റെ ഇച്ഛയെ പൂർത്തിയാക്കാൻ മറ്റാരെങ്കിലും വന്നിട്ടുണ്ടോ? ഇതാണ് കൃഷ്ണനെ, കമലനയനായവനെ, മഥുരയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയതല്ലേ?” “അവൻ നമ്മുടെ പ്രഭുവിന് സന്തോഷം നൽകാൻ എന്ത് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ പോകുന്നു?” എന്നിങ്ങനെ സ്ത്രീകൾ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ഉദ്ഭവൻ പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി അവിടെ എത്തി. കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തായ ഉദ്ഭവനെ കണ്ടു, വ്രജയുടെ സ്ത്രീകൾ അവനെ നോക്കി: നീളം കൈകൾ, പുതിയ കമലനയങ്ങൾ, പീതാംബരം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു, കമലമാലയും മുഖം പൂത്ത കമലപോലും, കാതലങ്കാരങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നു. അവർ പറഞ്ഞു: “നാം നിന്നെ യദു-പ്രഭുവിന്റെ സഹായി എന്നു അറിയുന്നു. പ്രഭു അയച്ചിട്ടാണ് നീ വന്നത്, അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കു പ്രിയമായ കാര്യം ചെയ്യാൻ.” “അല്ലെങ്കിൽ, വ്രജയിൽ അവനെ ഓർക്കാനുള്ള മറ്റേതൊരു കാരണമില്ല. ബന്ധുക്കളുടെ സ്നേഹം ഉപേക്ഷിക്കാൻ സന്യാസിക്ക് പോലും പ്രയാസമാണ്.” “മറ്റുള്ളവരുമായി സൗഹൃദം, ഒരു ആവശ്യത്തിനായി ഉണ്ടാക്കപ്പെടുന്നു; ആവശ്യങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നവരെ മാത്രം. പുരുഷന്മാർ സ്ത്രീകളുമായി, തേനീച്ചകൾ പൂവുമായി സൗഹൃദം കാണിക്കുന്നു.” “വനിതകൾ പണിയില്ലാത്തവരെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; ജനങ്ങൾ ശക്തിയില്ലാത്ത രാജാവിനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; വിദ്യാർത്ഥികൾ അറിവ് നേടിയാൽ ഗുരുവിനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; പൂജാരികൾ ദക്ഷിണ ലഭിച്ചാൽ പോകുന്നു.” “കിളികൾ പഴം തീർന്നാൽ മരത്തിൽ നിന്ന് പോകുന്നു; അതിഥികൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചാൽ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോകുന്നു; മൃഗങ്ങൾ കാടു കത്തിയാൽ വിട്ടുനടക്കുന്നു; പ്രേമികൾ സ്ത്രീയെ ആസ്വദിച്ച ശേഷം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ, ഗോപികൾ—അവരുടെ വാക്കുകളും ശരീരവും മനസ്സും ഗോവിന്ദനിൽ ലയിച്ചവ—ഉദ്ഭവൻ കൃഷ്ണന്റെ ദൂതനായി വന്നപ്പോൾ ലോകകാര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയമായ കൃത്യങ്ങൾ പാടുകയും, അവന്റെ ബാല്യവും യൗവനവും വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിച്ച്, ലജ്ജയില്ലാതെ കരയുകയും ചെയ്തു. ഒരു ഗോപിക, ഒരു തേനീച്ചയെ കണ്ടു, കൃഷ്ണനുമായി യോജനം മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു, അതിനെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ദൂതനെന്ന് കരുതി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “തേനീച്ചേ, വഞ്ചനയുടെ കൂട്ടുകാരാ, എന്റെ എതിരാളിയുടെ കാലിൽ സ്പർശിക്കരുത്. അവളുടെ മുലപ്പൂക്കളിൽ നിന്നുള്ള പുഷ്പരേണു അവളുടെ മാലയിൽ ചേരുന്നു, അതു നിന്റെ താടിയിൽ പാടുപിടിപ്പിക്കുന്നു. തേനീച്ചകളുടെ പ്രഭു അവളുടെ അഭിമാനമുള്ളവരുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടുപോകട്ടെ; നീ അവന്റെ ദൂതനാണ്, യദു വംശത്തിലെ സഭയിൽ പരിഹാസം ചെയ്യപ്പെടാൻ യോഗ്യൻ.” “ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രം അവന്റെ അധരാമൃതം നൽകിയതോടെ ഞങ്ങളെ ആകർഷിച്ചു, പിന്നെ പൂവ് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ ഉപേക്ഷിച്ചു. പദ്മാ അവന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സേവിക്കുന്നു; അവന്റെ മനസ്സു മഹത്വമുള്ളവരുടെ സ്തുതിയിൽ മയങ്ങുന്നു.” “ഏത് ലോകത്തും, ഭൂമിയിലും, പാതാളത്തിലും, അവനു കിട്ടാത്ത സ്ത്രീകൾ ആരാണ്? അവന്റെ ചിരി, കണക്കു, കാഴ്ച്ച—all വഞ്ചനയുള്ളതും ആകർഷണവുമാണ്. ഞങ്ങൾ അവന്റെ പാദധൂളി പൂജിക്കുന്ന ഭാഗ്യശാലികൾ; ദാരിദ്ര്യത്തിൽ പോലും കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം കേൾക്കപ്പെടുന്നു.” “നിന്റെ തലയിൽ അവന്റെ പാദം വയ്ക്കരുത്; അവന്റെ മധുരവാക്കുകൾ ഞാൻ അറിയുന്നു. നീ, പ്രഭുവിന്റെ ദൂതനായി, വഞ്ചനയുള്ള വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാൻ അയക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ ഭാര്യകളും കുട്ടികളും സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം ഉപേക്ഷിച്ചു; അവനിൽ വിശ്വാസം വയ്ക്കാൻ എന്താണ്?” “വാനരരാജാവിനെ വേട്ടക്കാർ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, പ്രേമത്തിൽ മയങ്ങുന്ന സ്ത്രീകളെ അവൻ വേദനിപ്പിച്ചു; ബലി, ശക്തനായെങ്കിലും, പക്ഷിയെപ്പോലെ ബന്ധപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണനുമായി സൗഹൃദം മതിയാകട്ടെ; അവന്റെ കൃത്യങ്ങൾ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ പ്രയാസമാണ്.” “ഒരിക്കൽ മാത്രം അവന്റെ ലീലാമൃതം കേട്ടവർ, എല്ലാ ദ്വന്ദങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു, വീടും കുടുംബവും ഉപേക്ഷിച്ചു, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ പോലും, പക്ഷികളെപ്പോലെ, ഭിക്ഷാടകനായി നടക്കുന്നു.” “ഞങ്ങൾ, അവന്റെ വഞ്ചനയുള്ള വാക്കുകൾ അമൃതം പോലെ വിശ്വസിച്ചു, അമ്മയുടെ വിളി കേൾക്കുന്ന കുഞ്ഞുപക്ഷികളെപ്പോലെ, കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ. വീണ്ടും വീണ്ടും അവന്റെ നഖം സ്പർശിച്ച വേദന ഓർമ്മിക്കുന്നു. മറ്റൊരു വാർത്ത പറയൂ, ദൂതനേ.” “സ്നേഹിതേ, നീ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ അയച്ചിട്ടു വന്നതാണോ? എന്താണ് നീ അന്വേഷിക്കുന്നത്? നീ ആദരിക്കപ്പെടാൻ യോഗ്യൻ. എങ്ങനെ നീ നമ്മെ, ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തവന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോകുന്നു, ലക്ഷ്മി അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്നവളാകുമ്പോൾ?” “പ്രഭുവിന്റെ പുത്രൻ ഇപ്പോൾ മഥുരയിൽ തന്നെയാണോ? അവൻ തന്റെ പിതാവിന്റെ വീട്, ബന്ധുക്കൾ, ഗോപന്മാർ—all ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവൻ നമ്മെ, ദാസികളെ, ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? എപ്പോൾ അവൻ തന്റെ ശക്തിയുള്ള സുഗന്ധമുള്ള കൈ ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വയ്ക്കും?” ശ്രീശുകൻ പറയുന്നു: അപ്പോൾ, ഗോപികളുടെ കൃഷ്ണസ്മരണയുള്ള longing കേട്ട ഉദ്ഭവൻ, സ്നേഹഭരിതമായ സന്ദേശങ്ങൾ നൽകി അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഉദ്ഭവൻ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ലോകത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ പൂർണ്ണതയും ബഹുമാനവും നേടിയവരാണ്; കാരണം, നിങ്ങളുടെ മനസ്സു വാസുദേവനിൽ പൂർണ്ണമായും സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.” “വ്രതങ്ങൾ, തപസ്സ്, യജ്ഞങ്ങൾ, ജപം, പാഠം, ആത്മനിയന്ത്രണം—all വഴി കൃഷ്ണഭക്തി നേടപ്പെടുന്നു.” “നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യത്താൽ, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം ഉള്ള പ്രഭുവിൽ പരമഭക്തി സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഇത് സന്യാസികൾക്കും പ്രാപിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്.” “ഭാഗ്യത്താൽ, നിങ്ങൾ മക്കളെയും ഭർത്താക്കളെയും ശരീരത്തെയും ബന്ധുക്കളെയും വീടിനെയും ഉപേക്ഷിച്ചു, കൃഷ്ണനെന്ന പരമപുരുഷനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.” “പരമാത്മനിൽ പൂർണ്ണമായ ലയനസ്ഥിതി, മഹാഭാഗ്യവതികൾ, വേർതിരിവിലൂടെ നിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്; അതിലൂടെ നിങ്ങൾ എനിക്ക് വലിയ അനുഗ്രഹം നൽകിയിരിക്കുന്നു.” “നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭർത്താവിൽ നിന്നുള്ള രഹസ്യ സന്ദേശം ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു; സന്തോഷം നൽകുന്ന ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ.” പ്രഭു പറയുന്നു: “നിങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള എന്റെ വേർതിരിവ് ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമല്ല; ഞാൻ എല്ലാ ജീവികളിലും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്, എങ്ങനെ ആകാശം, വായു, അഗ്നി, ജലം, ഭൂമി—all എല്ലാ ദ്രവ്യങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ ഞാൻ മനസ്സിന്റെ, പ്രാണന്റെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ, ഗുണങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമായിരിക്കുന്നു.” “ഞാൻ തന്നെ, എന്റെ ശക്തിയാൽ, എനിക്ക് തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, നശിപ്പിക്കുന്നു, നിലനിൽക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ ദ്രവ്യങ്ങളുടെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ, ഗുണങ്ങളുടെ സാരമായിരിക്കുന്നു.” “ആത്മാവ് ജ്ഞാനരൂപവും, ശുദ്ധവും, വ്യത്യസ്തവും, ഗുണങ്ങളിൽ ബന്ധിതമല്ല; എന്നാൽ മായയുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ, ആത്മാവ് ഗാഢനിദ്ര, സ്വപ്നം, ജാഗ്രത—ഇവയിലൂടെ ചലിക്കുന്നതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നു.” “ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വഴി sensory objects ചിന്തിക്കുന്നതിൽ—സ്വപ്നം പോലെ ഭ്രാന്തമായ—ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച്, സതതം ജാഗരൂകനായി, ആത്മസംയമനം പുലർത്തണം.” “ഇത് ആന്തരിക ഉപദേശം, യോഗവും വിവേകജ്ഞാനവും; ഉപവാസം, തപസ്സ്, ആത്മനിയന്ത്രണം, സത്യം—നദികൾ സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ.” “നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, ഞാൻ, ദൂരെയാണെന്നു തോന്നുമ്പോഴും, അതു നിങ്ങളുടെ മനസ്സു എനിക്കു കൂടുതൽ ആകർഷിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്; സതതം എന്നെ ഓർത്തു longing ഉള്ളതുകൊണ്ട്.” “പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ദൂരെയായാൽ, മനസ്സ് അവനെ ഓർക്കുന്നു; സ്ത്രീകൾക്ക്, അവൻ സമീപത്തും ദൃഷ്ടിയിലുമാണെങ്കിൽ, മനസ്സ് അത്ര ലയിക്കുന്നില്ല.” “നിങ്ങളുടെ മനസ്സു മുഴുവൻ എന്നിൽ സ്ഥിരമായി ആകട്ടെ; എല്ലാ ബന്ധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കൂ; ഉടൻ തന്നെ എന്നെ നിങ്ങൾ പ്രാപിക്കും.” “രാത്രിയിൽ ഞാൻ വ്രജയുടെ കാടിൽ കളിച്ചപ്പോൾ, നൃത്തത്തിൽ പങ്കെടുത്തില്ലാത്ത ഭാഗ്യശാലികൾ പോലും എന്നെ പ്രാപിച്ചു; അവർ എന്റെ വീരകൃത്യങ്ങൾ സ്മരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.” ഇങ്ങനെ, വ്രജയിലെ ഗോപികൾ, കൃഷ്ണന്റെ സ്മരണയിൽ പൂർണ്ണമായും ലയിച്ചു, അവരുടെ longing, പ്രിയദൂതൻ ഉദ്ഭവൻ വഴി പ്രഭുവിന്റെ സന്ദേശം കേട്ട്, ആത്മസമർപ്പണത്തിൽ പൂർണ്ണമായ ഭക്തി പ്രാപിച്ചു.