ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

നന്ദനും യശോദയും അടങ്ങുന്ന വൃന്ദാവനവാസികൾ അതീവ വാത്സല്യത്തോടെയും ആകാംക്ഷയോടെയും പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു: "ഗോവിന്ദൻ ഒരിക്കൽക്കൂടി തന്റെ ജനങ്ങളെ കാണാൻ തിരിച്ചു വരുമോ? അങ്ങനെ വന്നാൽ, അവന്റെ മനോഹരമായ മുഖം, നൾവളർ കണവും ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന കണ്ണുകളും, നാരീകേളിയും നമ്മുക്ക് വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയുമല്ലോ!" അവർ ഓർത്തുപോയ് പറഞ്ഞു: "കാടിലെ കാട്ടുതീ, കാറ്റ്, മഴ, കാട്ടുപോത്തുകൾ, പാമ്പുകൾ, അതിരാവുന്ന ഭീഷണികൾ, മരണം വരെ—even അതിൽനിന്നും കൃഷ്ണൻ, ആ പരമാത്മാവ്, നമ്മെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ വീര്യപ്രകടനങ്ങളും കളിയോടെയുള്ള കാഴ്ചകളും ചിരിയും വാക്കുകളും ഓർത്താൽ, പ്രിയേ, നമ്മുടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും മന്ദമായി പോകുന്നു. അവൻ നടന്ന കുളങ്ങൾ, പർവ്വതങ്ങൾ, കാടുകൾ—മുകുന്ദന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ ആ സ്ഥലങ്ങൾ—അവിടങ്ങളിൽ അവനെ കളിക്കുന്നതു നമ്മൾ കണ്ടു. അവിടങ്ങളിലേക്കാണ് നമ്മുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായി ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നത്. എനിക്ക് തോന്നുന്നു, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ കൃഷ്ണനും രാമനും ദേവതകളുടെ വലിയ കാര്യത്തിനായാണ് ഇവിടെ വന്നതെന്ന് ഗർഗാചാര്യൻ പറഞ്ഞത് സ്മരിക്കുന്നു. കംസൻ—പത്തായിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ളവൻ, അവന്റെ കുത്തന്മാർ, ആനകളുടെ യജമാൻ—ഇവരെല്ലാവരെയും സിംഹം മൃഗങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതുപോലെ കൃഷ്ണൻ ലളിതമായി സംഹരിച്ചു. വലിയ വില്ലുപോലെയുള്ള ശക്തമായ മൂന്ന് താളവൃക്ഷങ്ങൾ അവൻ ഒരു കൈ കൊണ്ടു തകർത്തു. ഏഴു ദിവസം അവൻ പർവ്വതം ഉയർത്തി പിടിച്ചു. പ്രലമ്പൻ, ധേനുകൻ, അരിഷ്ടൻ, ത്രിണാവർത്തൻ, ബകാസുരൻ തുടങ്ങിയ ദേവാസുരവിജയികളായ അസുരന്മാരെ കൃഷ്ണൻ ഇവിടെ കളിച്ചുകൊണ്ടു തന്നെ സംഹരിച്ചു. ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്തുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു മുഴുവനായി ആഴപ്പെട്ട നന്ദൻ ആനന്ദസാഗരത്തിൽ മുങ്ങി നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു, പ്രേമത്തിന്റെ ആലോചനയിൽ ആകുലനായി. യശോദയും മകനായ കൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു, മാതൃസ്‌നേഹത്തിൽ തനതു സ്തനങ്ങൾ പകർന്നു. നന്ദനും യശോദയ്ക്കും ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനോടുള്ള പരമപ്രേമം കാണുമ്പോൾ, ഉദ്ധവൻ അതിമോദത്തോടെ നന്ദനോടു പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളാണ് ശരിക്കും ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശംസനീയരായ ജീവികൾ. കാരണം, നിങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ ഇങ്ങനെ നാരായണനിൽ, സർവ്വഗുരുവിൽ, സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു. രാമനും മുകുന്ദനും ഈ സർവ്വസൃഷ്ടിയുടെ കാരണവും ഉപാദാനവുമാണ്—പുരുഷനും പ്രകൃതിയും. എല്ലാ ജീവികളിലും അവർ അറിവിന്റെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും പ്രാചീനാധിപതികളാണ്, മറ്റൊന്നിനും സമാനമല്ല. മരണസമയത്ത് പോലും, ഒരാൾക്ക് അശുദ്ധമായ മനസ്സും അൽപസമയത്തേക്കുമെങ്കിലും അവനിൽ ലയിച്ചാൽ, അവൻ അതിവേഗം പാപങ്ങൾ നീക്കി, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച്, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ്, പരമഗതിയിലേക്കു നയിക്കുന്നു. നാരായണനിൽ—സർവ്വകാരണനിൽ—നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം ഇങ്ങനെ ആഴത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ, മഹാന്മാരേ, നിങ്ങൾക്കു ഇതിലധികം പുരുഷാർത്ഥം എന്താണ്? ചെറുകാലത്തിനകം, അച്യുതൻ, സാത്വതകുലപതി, വ്രജയിലേക്കു വരും; തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കും. സാത്വതരുടെ ശത്രുവായ കംസനെ, അരങ്ങിൽ തന്നെ, സംഹരിച്ചതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ നിങ്ങളോടു വാഗ്ദാനം ചെയ്തതൊക്കെയും നിർവഹിക്കും. വലിയ ഭാഗ്യശാലികളായ നിങ്ങളേ, ദുഃഖിക്കേണ്ട. കൃഷ്ണനെ അടുത്ത് തന്നെ കാണാൻ കഴിയുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. അവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ, ആകാശത്തിലെ പ്രകാശംപോലെ, വസിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ അവനു ആരും പ്രിയനും, ആരും ദ്വേഷ്യനും ഇല്ല; ഉന്നതൻ, തുല്യൻ, തുല്യനല്ലാത്തവൻ, ഇങ്ങനെ യാതൊന്നുമില്ല. അവൻ എല്ലാവരോടും സമമാണ്. അവനു മാതാവോ, പിതാവോ, ഭാര്യയോ, മക്കളോ, മറ്റുള്ളവരോ, തനത് അല്ലാത്തവരോ, ശരീരമോ ജന്മമോ ഒന്നുമില്ല. ഈ ലോകത്തിലെ കർമ്മങ്ങളിൽ അവനു യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല, പുണ്യപാപങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ. എങ്കിലും, ലീലാർത്ഥം, സദ്പുരുഷസംരക്ഷണത്തിനായി, അവൻ അവതരിക്കുന്നു. ഗുണാതീതനായ അവൻ സത്വം, രാജസ്, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങൾ ധരിച്ച്, അവയുമായി കളിച്ചു സൃഷ്ടിക്കുകയും, സംരക്ഷിക്കുകയും, സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു—ജന്മമില്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും. തേനീച്ചയുടെ കാഴ്ചയിൽ ഒരുപാട് അലയുന്നതുപോലെ, മനസ്സിൽ 'ഞാൻ കർത്താവാണ്' എന്ന ഭാവം കൊണ്ടാണ് ആത്മാവിനെ പ്രവർത്തകനെന്നു തോന്നുന്നത്. ഭാഗ്യശാലികളേ, അവൻ നിങ്ങൾക്കു മാത്രം മകനല്ല; ഹരി സർവ്വജനങ്ങളുടെ മകനും, ആത്മാവും, പിതാവും, മാതാവും, അധിപതിയുമാണ്. ഇവിടെ കാണുന്ന, കേൾക്കുന്ന, ഭൂതഭവ്യവർത്തമാനങ്ങളായ, ചലനസ്ഥിരങ്ങളായ, വലിയ ചെറുതായ എല്ലാ വസ്തുക്കളിലും, അവിനാശിയായ പരമാർത്ഥത്തിൽ ഒഴികെ ആരെയും പറയാൻ അർഹതയില്ല; അവൻ തന്നെയാണ് എല്ലാം, പരമാത്മാവ്. ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, രാത്രി നന്ദൻ, കൃഷ്ണന്റെ സഖാവ്, ഒപ്പം കഴിഞ്ഞു. പുലരുമ്പോൾ, വൃന്ദാവനത്തിലെ ഗോപികൾ എഴുന്നേറ്റ്, വിളക്കുകൾ പരിശോധിച്ച്, ഗൃഹദേവതകളെ ആരാധിച്ച്, മഞ്ഞുരുട്ടാൻ തുടങ്ങി. അവർ കങ്കണങ്ങളും മാലകളും അണിഞ്ഞ്, കയറുകൾ വലിച്ചുകൊണ്ടു, തങ്ങളുടെ കമരം, സ്തനങ്ങൾ, മാലകൾ, കുണ്ഡലങ്ങൾ എല്ലാം ചലിച്ചുകൊണ്ടു, കപോലങ്ങൾ പ്രകാശിച്ചും, മുഖങ്ങൾ ചുവന്ന കുങ്കുമം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചും, അതീവ സുന്ദരികളായി തിളങ്ങി. പങ്കജനയനായ കൃഷ്ണനെ കുറിച്ച് അവർ പാടിയപ്പോൾ, ആ ഗാനം ആകാശത്തേടെ ഉയർന്നു; മഞ്ഞുരുട്ടലിന്റെ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ചേർന്ന്, എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള ദുഷ്പ്രഭാവം അകറ്റി. സൂര്യോദയത്തിൽ, കൃഷ്ണൻ പ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ, വൃന്ദാവനവാസികൾ നന്ദന്റെ വാതിൽക്കൽ ഒരു പൊൻരഥം കണ്ടു: 'ഇത് ആരുടേതാണ്?' അവർ ചോദിച്ചു. 'അക്രൂരൻ വന്നിട്ടുണ്ടോ? അല്ലെങ്കിൽ കംസന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റാൻ മറ്റാരെങ്കിലുമോ? കൃഷ്ണനെ, കമലനയനനെ, മഥുരയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയവൻ?' അവർ തമ്മിൽ ചോദിച്ചു. 'നമ്മുടെ നാഥന്റെ സന്തോഷത്തിനായി, അവൻ എന്ത് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യും?' ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഉദ്ധവൻ, തന്റെ പ്രഭാതകർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അവിടെ എത്തി. കൃഷ്ണന്റെ സഖാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, വൃന്ദാവനത്തിലെ ഗോപികൾ അവനെ നോക്കി: ദീർഘബാഹു, പുതിയ താമരപോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ, പീതാംബരം ധരിച്ചവൻ, താമരപൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ, പൂത്ത താമരപോലെയുള്ള മുഖം, തിളങ്ങുന്ന കുണ്ഡലങ്ങൾ—ഇങ്ങനെ അദ്ഭുതമായ ദർശനം. 'നീ യദുകുലപതിയുടെ അനുചരനാണ്; കൃഷ്ണന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കായി ഇഷ്ടം ചെയ്യാനായി അയച്ചവനാണ്,' എന്നറിഞ്ഞു. 'അല്ലെങ്കിൽ, വൃന്ദാവനത്തിൽ കൃഷ്ണൻ ഓർക്കപ്പെടാൻ മറ്റേതെങ്കിലും കാരണം ഞങ്ങൾക്കു തോന്നുന്നില്ല; ബന്ധം എന്നതിന്റെ ആഴം, മഹർഷിക്കും ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്. മറ്റുള്ളവരുമായി സൗഹൃദം ഒരു ആവശ്യത്തിനായി മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ; ആ ആവശ്യത്തിനിടയിൽ മാത്രം. പുരുഷന്മാർ സ്ത്രീകളോടുള്ള ബന്ധം പോലെയും, തേനീച്ചകൾ പൂക്കളോട് കാണിക്കുന്നതുപോലെയും. ദരിദ്രരെ വേശ്യകൾ ഉപേക്ഷിക്കും; ശക്തിയില്ലാത്ത രാജാവിനെ ജനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കും; വിദ്യാർത്ഥികൾ വിദ്യ ലഭിച്ചതിനുശേഷം ഗുരുവിനെ ഉപേക്ഷിക്കും; പുരോഹിതർ ദക്ഷിണ ലഭിച്ചാൽ ഉപേക്ഷിക്കും. മരിച്ചുപോയാൽ പക്ഷികൾ വൃക്ഷം ഉപേക്ഷിക്കും; അതിൽ പഴങ്ങൾ തീർന്നാൽ; അതുപോലെ അതിഥികൾ ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാൽ പോകും; കാട്ടു കത്തിയാൽ മാൻ ഒഴിഞ്ഞു പോകും; സ്ത്രീയെ ഉപഭോഗിച്ചാൽ പ്രേമികൾ ഉപേക്ഷിക്കും.' ഇങ്ങനെ, വാക്കിലും ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ഗോവിന്ദനിൽ ലയിച്ചിരുന്ന ഗോപികൾ, ഉദ്ധവൻ എത്തിയപ്പോൾ ലോകവ്യവഹാരങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയമായ കൃത്യങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ടു, വീണ്ടും വീണ്ടും ബാല്യവും യൗവനവും ഓർത്തു, ലജ്ജിക്കാതെയും കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തിയും വേദനിച്ചു. അപ്പോൾ, ഒരു ഗോപിക തേനീച്ചയെ കണ്ടു; കൃഷ്ണനുമായി ചേരാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ, ആ തേനീച്ചയെ തന്റെ പ്രിയതമനായി അയച്ച ദൂതൻ എന്നു ഭാവിച്ചു, ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി...