ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

നന്ദബаба തന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചു: "കൃഷ്ണൻ ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവന്റെ അമ്മയെ, സുഹൃത്തുക്കളെ, ഗോപന്മാരെ, വ്രജം, സ്വന്തം പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, പശുക്കളെ, വൃന്ദാവനവും ആ കുന്നും—all those dear to him?" അദ്ദേഹം ആഗ്രഹത്തോടെ ചോദിച്ചു, "ഗോവിന്ദൻ ഒരിക്കൽപോലും തിരിച്ചുവന്നാൽ, അവന്റെ ജനങ്ങളെ കാണാൻ വരുമോ? അപ്പോൾ നാം അവന്റെ മുഖം കാണാം, അതിലെ മനോഹരമായ മൂക്കും, ചിരിച്ച കണ്ണുകളും." കൃഷ്ണൻ വനം തീപിടുത്തത്തിൽ നിന്നും, കാറ്റിലും മഴയിലും, കാട്ടുപോത്തുകളും പാമ്പുകളും, കടക്കാൻ കഴിയാത്ത ഭയങ്ങളിലും—even from death itself—നമ്മെ രക്ഷിച്ചിരുന്നതാണ്; അവൻ അതിമഹാനായ ആത്മാവ്. കൃഷ്ണന്റെ വീരകൃത്യങ്ങൾ, അവന്റെ കളിയുള്ള ദൃഷ്ടികൾ, അവന്റെ ചിരിയും വാക്കുകളും ഓർത്താൽ, പ്രിയമേ, നമ്മുടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും മന്ദമാകുന്നു. അവൻ കളിച്ചിരുന്ന നദികൾ, കുന്നുകൾ, കാടുകൾ—മുകുന്ദന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങൾ—അവിടങ്ങളിൽ നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു, കൃഷ്ണനും രാമനും, ദേവതകളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠരായവർ, ദേവതകളുടെ ഒരു വലിയ കാരണാർത്ഥം ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു, ഗർഗാചാര്യൻ പറഞ്ഞതുപോലെ. കംസൻ, പത്ത് ആയിരം കാളകളുടെ ശക്തിയുള്ളവൻ, കുരുക്കന്മാർ, ആനയുടെ നായകൻ—അവരെല്ലാം കൃഷ്ണൻ effortless ആയി നശിപ്പിച്ചു, സിംഹം കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നപോലെ. മൂന്ന് വലിയ താളവൃക്ഷങ്ങൾ, വലിയ ധനുസ്സുപോലെയുള്ളവ, അവൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് തകർത്തു; ഏഴ് ദിവസം അവൻ കുന്ന് ഉയർത്തി പിടിച്ചു. പ്രലമ്പ, ധേനുക, അരിഷ്ട, ത്രിണാവർത്ത, ബക, മറ്റു ദാനവന്മാർ—ദേവതകളെയും ദാനവന്മാരെയും ജയിച്ചവരെ—അവൻ ഇവിടെ കളിയിൽ തന്നെ സംഹരിച്ചിരിക്കുന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്തുകൊണ്ട്, നന്ദൻ, കൃഷ്ണനോടുള്ള ഭക്തിയാൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, longing-ൽ മുങ്ങി, മൗനത്തിൽ ഇരുന്നു, പ്രേമത്തിന്റെ തിരമാലയിൽ ആകുലനായി. യശോദാ, തന്റെ മകന്റെ കൃത്യങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, കണ്ണുകൾ കണ്ണീരിൽ നിറഞ്ഞു, സ്നേഹത്തിൽ മുങ്ങിയ തൻറെ स्तനങ്ങൾ നനയുന്നു. നന്ദനും യശോദയും കൃഷ്ണനോടുള്ള അതിമാനവ പ്രേമം കാണുമ്പോൾ, ഉദ്ധവൻ സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു, നന്ദനോടു സംസാരിച്ചു: "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ശരിക്കും എല്ലാ ജീവികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠരായവരാണ്, മാന്യരായവർ, കാരണം നിങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ നാരായണനിൽ ഇങ്ങനെ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു, സർവഗുരുവായവനിൽ." "രാമനും മുകുന്ദനും—ഇവർ ലോകത്തിന്റെ വിത്തും ഗർഭവും; പുരുഷനും പ്രഥമപ്രകൃതിയും. എല്ലാ ജീവികളിൽ, അവർ പ്രാചീനമായ ജ്ഞാനവും ഐശ്വര്യവും ഉള്ളവരാണ്, മറ്റൊന്നിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായവർ." "മരണസമയത്ത്, അശുദ്ധമായ മനസ്സും ഒരു നിമിഷം ആയാൾക്ക് അർപ്പിച്ചാൽ, അവൻ അതിവേഗം കർമ്മത്തിന്റെ ഭാരം നീക്കുന്നു; സൂര്യനുപോലെ പ്രകാശമുള്ള, ബ്രഹ്മത്താൽ നിറഞ്ഞവൻ, അവൻ ഉത്തമപഥത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു." "സർവകാരണനായ നാരായണൻ, എല്ലാ ആത്മാക്കള്ക്കായി മനുഷ്യരൂപം എടുത്തവൻ—നിങ്ങൾ അവനിൽ ഇങ്ങനെ ഹൃദയം ആഴത്തിൽ ചാർത്തിയതുകൊണ്ട്, മഹാന്മാരായവർ, അതിലേറെ പുണ്യം എന്താണ്?" "ചെറുതായി, അച്യുതൻ, സാത്വതന്മാരുടെ നാഥൻ, വ്രജത്തിൽ വരും, തന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് സന്തോഷം നൽകും. കംസനെ, സാത്വതന്മാരുടെ ശത്രുവിനെ, അരീനയിൽ സംഹരിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണൻ നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതെല്ലാം നിർവഹിക്കും." "തുക, മഹാഭാഗ്യവാന്മാരേ, ദുഃഖിക്കരുത്; കൃഷ്ണനെ അടുത്ത് കാണും. അവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ, ആകാശത്തിലെ പ്രകാശംപോലെ, വസിക്കുന്നു." "അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ, ആരെയും പ്രിയമോ ദ്വേഷമോ കാണുന്നില്ല; ഉന്നതൻ, തല്ല്, തുല്യൻ, അതുല്യൻ—അവൻ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണ്." "അവൻക്ക് അമ്മയോ അച്ഛനോ, ഭാര്യയോ മക്കളോ മറ്റുള്ളവരോ ഇല്ല; സ്വന്തമോ മറ്റുള്ളവരോ, ശരീരമോ ജന്മമോ ഇല്ല." "ഇവൻ ഈ ലോകത്തിൽ, നല്ലതും ചീത്തയുമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഇല്ല; എങ്കിലും, കളിയ്ക്കായി, ധാർമ്മികരെ സംരക്ഷിക്കാൻ പ്രത്യക്ഷമാവുന്നു." "ഗുണങ്ങൾക്കു അതീതനായവൻ, സത്ത്വം, രാജസ്, തമസ് എന്ന ഗുണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, അവയുമായി കളിച്ചുകൊണ്ട്, സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, നാശം നടത്തുന്നു, ജന്മമില്ലാത്തവൻ." "തേനീച്ചയുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഒരു വസ്തു ചക്രവാതത്തായി കാണുന്നത് പോലെ, മനസ്സിൽ, 'അഹങ്കാര'ത്തിൽ, ആത്മാവിനെ കര്‍ത്താവായി ഓർക്കുന്നു." "നിങ്ങൾക്ക് മാത്രം മകനല്ല, ഭാഗ്യശാലികളേ; ഹരി സർവജനങ്ങളുടെ മകനാണ്, ആത്മാവാണ്, അച്ഛനാണ്, അമ്മയാണ്, ആധിപതിയാണ്." "കാണുന്ന, കേൾക്കുന്ന, ഭൂത, ഭവിഷ്യ, വർത്തമാന—all that is stable or moving, great or small—അച്യുതന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ഒഴികെ മറ്റൊന്നും പ്രസ്താവനാർഹമല്ല; അവൻ മാത്രം എല്ലാം, പരമാത്മാവാണ്." ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്, രാത്രി നന്ദന്റെ, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ, വീട്ടിൽ കടന്നു. ഗോപസ്ത്രികൾ എഴുന്നേറ്റു, വിളക്കുകൾ പരിശോധിച്ചു, ഗൃഹദേവതകളെ പൂജിച്ചു, തൈരിൽ ചുരണ്ടാൻ തുടങ്ങി. അവർ കങ്കണങ്ങളും മാലകളും കൊണ്ട് ദീപ്തിയുള്ളവരായി, കയറ്റം വലിച്ചുകൊണ്ട്, അവരുടെ അര, മുല, മാല, കാതിലങ്ങം—all moved gracefully; ചുണ്ടുകൾ തിളങ്ങി, മുഖം ചുവന്ന കുങ്കുമം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. വ്രജസ്ത്രികൾ, താമരക്കണ്ണനായ കൃഷ്ണനെ പാടിയപ്പോൾ, അവരുടെ ശബ്ദം ആകാശത്തിനെ സ്പർശിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി; തൈരിന്റെ ചുരണ്ടുന്ന ശബ്ദവുമായി ചേർന്ന്, എല്ലാ ദിശകളിലെ അശുഭതയെ നീക്കുന്നു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, പ്രഭു പ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, വ്രജവാസികൾ നന്ദന്റെ വാതിൽക്കൽ ഒരു പൊൻ രഥം കണ്ടു, "ഇത് ആരുടേതാണ്?" എന്ന് ചോദിച്ചു. "അക്രൂരൻ വന്നതാണോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരോ, കംസന്റെ ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കാൻ വന്നതാണോ, ആരാണ് കൃഷ്ണനെ, താമരക്കണ്ണനായവനെ, മഥുരയിൽ കൊണ്ടുപോയത്?" "അവൻ നമ്മുടെ സ്വാമിയുടെ സന്തോഷത്തിനായി എന്ത് പ്രായശ്ചിത്തം നടത്തും?" സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ഉദ്ധവൻ, പ്രഭാതവിദി പൂർത്തിയാക്കി, എത്തി. കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തെ കണ്ടു, വ്രജസ്ത്രികൾ അവനെ നോക്കി—ദീർഘബാഹു, പുതുതാമരക്കണ്ണുകൾ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം, താമരമാല, പൂത്ത താമരപോലെയുള്ള മുഖം, കാതിലങ്ങങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നു. "നാം അറിയുന്നു, നീ യദു-നാഥന്റെ സേവകനാണ്, അയാളുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് പ്രിയമായ കാര്യം ചെയ്യാൻ അയച്ചവൻ." "മറ്റുവിധം, വ്രജത്തിൽ അവനെ ഓർക്കാൻ കാരണമില്ല; ബന്ധത്തിന്റെ സ്നേഹം ഒരു ജ്ഞാനിക്ക് പോലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്." "മറ്റുള്ളവരുമായി സൗഹൃദം ഒരു ഉദ്ദേശ്യത്തിനാണ്, ഉദ്ദേശ്യം നിലനിൽക്കുന്ന വരെ; പുരുഷന്മാർ സ്ത്രീകളുമായി ചെയ്യുന്നപോലെയും, തേൻ ചെടിയിൽ ചെയ്യുന്നപോലെയും." "ദരിദ്രരെ വേശ്യകൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; രാജാവിന് ശക്തിയില്ലെങ്കിൽ പ്രജകൾ വിട്ടു പോകുന്നു; വിദ്യാർത്ഥികൾ വിദ്യയെത്തിയാൽ ഗുരുവിനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; പുരോഹിതർ south the fee കിട്ടിയാൽ പോകുന്നു." "പക്ഷികൾ ഫലങ്ങൾ തീർന്നാൽ വൃക്ഷം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; അതിഥികൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചാൽ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോകുന്നു; മൃഗങ്ങൾ കാടു തീപിടിച്ചാൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; പ്രേമികൾ സ്ത്രീയെ ആസ്വദിച്ചാൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ, ഗോപികൾ—വാക്കും ശരീരവും മനസ്സും ഗോവിന്ദനിൽ ലയിച്ചവ—ഉദ്ധവൻ, കൃഷ്ണന്റെ ദൂതൻ, എത്തിയപ്പോൾ ലോകകാര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവർ അവന്റെ പ്രിയമായ കൃത്യങ്ങൾ പാടി, അവന്റെ ബാല്യവും യൗവനവും വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്തു, ലജ്ജയില്ലാതെ കരയുന്നു.