ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഉദ്ധവൻ വ്രജയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, നന്ദൻ അവനെ ഉത്തമമായ അഹാരം നൽകി, മൃദുവായ കിടക്കയിൽ വിശ്രമിപ്പിച്ചു. ഉദ്ധവന്റെ ക്ഷീണം മാറിയതറിഞ്ഞ്, നന്ദൻ അവന്റെ കാലുകൾ മസാജ് ചെയ്യുകയും, മറ്റു സേവനങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ, നന്ദൻ ഉദ്ധവനോട് സ്നേഹപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: “ഭാഗ്യവാനേ, നമ്മുടെ സുഹൃത്ത്, സൂരയുടെ പുത്രൻ, സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്നല്ലേ? അവൻ കുടുംബവും മക്കളും ചുറ്റിപ്പറ്റി, കഷ്ടങ്ങളില്ലാതെ, സ്നേഹത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു എന്നല്ലേ?” അവന്റെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു, കാരണം ദുഷ്ടൻ കംസൻ, യദുക്കളുടെ ശത്രു, തന്റെ പാപഫലത്തോടെ സഹിതം കൊല്ലപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. “കൃഷ്ണൻ ഇപ്പോഴും നമ്മളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവന്റെ അമ്മയെ, സുഹൃത്തുക്കളെ, ഗോപന്മാരെ, ഗ്രാമത്തെ, സ്വന്തം പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, പശുക്കളെ, വൃന്ദാവനത്തെയും കുന്നിനെയും?” നന്ദൻ ചോദിച്ചു. “ഗോവിന്ദൻ ഒരിക്കൽ പോലും തിരികെ വന്ന് അവന്റെ ആളുകളെ കാണുമോ? അപ്പോൾ നമ്മൾ അവന്റെ മനോഹരമായ മുഖം, നശിച്ച മൂക്കുള്ള, ചിരിച്ച കണ്ണുകൾ കാണും.” “കാട്ടുതീ, കാറ്റും മഴയും, കാട്ടുപോത്തുകളും പാമ്പുകളും, അതിക്രമിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഭീഷണികളിൽ നിന്ന്—even മരണത്തിൽ നിന്ന് പോലും—കൃഷ്ണൻ, മഹാത്മാവ്, നമ്മെ രക്ഷിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ വീരകൃത്യങ്ങൾ, കളിയുള്ള ദൃഷ്ടികൾ, ചിരിയും വാക്കുകളും ഓർക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും മന്ദമാകുന്നു. നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ മുകുന്ദന്റെ പാദം പതിച്ച നദികളിലെയും മലകളിലെയും കാടുകളിലെയും സ്ഥലങ്ങളിൽ ലയിക്കുന്നു, അവിടെ നമ്മൾ അവനെ കളിക്കുമ്പോൾ കണ്ടിരുന്നു.” നന്ദൻ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ ഓർത്തു: “കൃഷ്ണനും രാമനും, ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠർ, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്തായ ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു, ഗർഗൻ പറഞ്ഞതുപോലെ.” “കംസൻ, പത്ത് ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ളവൻ, കുരിശ്ശികൾ, ആനയുടെ അധിപൻ—കൃഷ്ണൻ അവരെല്ലാം ഒരു സിംഹം മറ്റുമൃഗങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നപോലെ effortlessly നശിപ്പിച്ചു. മൂന്നു വലിയ പനത്തടികൾ, വലിയ വില്ലുപോലെ, ഒരു കൈകൊണ്ട് തകർത്തു; ഏഴു ദിവസം കുന്ന് കൈവശം വച്ചു. പ്രലമ്പൻ, ധേനുകൻ, അരിഷ്ടൻ, ത്രിണാവർട്ടൻ, ബകൻ—ദേവതകളെയും ദാനവരെയും ജയിച്ച ദാനവന്മാർ—അവരെല്ലാം കളിയിലായി കൃഷ്ണൻ ഇവിടെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.” ശുകൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു ലയിച്ച നന്ദൻ, longing കൊണ്ട് overwhelmed ആയ, മൗനത്തിൽ ഇരുന്നു, സ്നേഹത്തിന്റെ തിരമാലയിൽ ആകമറഞ്ഞു. യശോദ, തന്റെ മകന്റെ കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, കണ്ണുകൾ കണ്ണീരിൽ നിറഞ്ഞു, സ്നേഹത്തിൽ അവളുടെ മുലകൾ നനഞ്ഞു. നന്ദനും യശോദയും കൃഷ്ണനോടുള്ള ഈ പരമസ്നേഹം കാണുമ്പോൾ, ഉദ്ധവൻ സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു, നന്ദനോട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും, embodied beings-ൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠർ, കാരണം നിങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ ഈ വിധത്തിൽ നാരായണനിൽ, സർവ്വജ്ഞനായ ഗുരുവിൽ, ലയിച്ചിരിക്കുന്നു. രാമനും മുകുന്ദനും—ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ വിതയും ഗർഭവും—സർവഭൂതങ്ങളിൽ പുരുഷനും പ്രക്രതിയും, ജ്ഞാനവും ഐശ്വര്യവും ഉള്ള പുരാതനാധിപൻമാർ, മറ്റൊന്നിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തം. മരണമെന്ന സമയത്ത്, ഒരാൾ അശുദ്ധമായ മനസ്സും ഒരു നിമിഷം അവനിൽ ലയിപ്പിച്ചാൽ, അവൻ കർമഫലങ്ങൾ തൽക്ഷണത്തിൽ നീക്കം ചെയ്യുന്നു; സൂര്യൻപോലും ബ്രഹ്മപൂർണ്ണനും, പരമപഥം നൽകുന്നു. നാരായണൻ, സർവ്വകാരണമുള്ളവൻ, സർവ്വജീവികളുടെ ഭവനത്തിനായി മാനുഷരൂപം എടുത്തു—നിങ്ങൾ ഹൃദയം അവനിൽ ആഴത്തിൽ ലയിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, മഹാന്മാർ, അതിനേക്കാൾ വലിയ പുണ്യം എന്താണ്? കുറേ നാളുകൾക്കുള്ളിൽ അച്യുതൻ, സാത്വതരുടെ അധിപൻ, വ്രജയിലേക്കു വരും, അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് സന്തോഷം നൽകും. കംസനെ, സാത്വതരുടെ ശത്രുവിനെ, അരങ്ങിൽ വെച്ച് കൊല്ലപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, കൃഷ്ണൻ നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതെല്ലാം നിർവഹിക്കും. ദുഃഖപ്പെടണ്ട, ഭാഗ്യശാലികളേ; കൃഷ്ണനെ അടുത്ത് കാണും. അവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ, ആകാശത്തിലെ പ്രകാശം പോലെ, വസിക്കുന്നു. അവനു യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ, ആരും പ്രിയവനോ, ആരും ദ്വേഷ്യവനോ ഇല്ല; ഉന്നതനോ, താഴ്നോ, തുല്യനോ, വ്യത്യസ്തനോ ഇല്ല—അവൻ എല്ലാവരോടും സമമാണ്. അവനു അമ്മയോ, പിതാവോ, ഭാര്യയോ, മക്കളോ, മറ്റാരോ ഇല്ല; സ്വത്വമോ, അന്യത്വമോ, ശരീരമോ, ജനനമോ ഇല്ല. ഈ ലോകത്തിൽ, നല്ലതും ചീത്തയുമായ കലർന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഇല്ല; എങ്കിലും, കളിയ്ക്കായി, സദ്വ്യജനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിന്, അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഗുണങ്ങളിലുപരി, അവൻ സത്വം, രാജസ്, തമസ് ഗുണങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു; അവയുമായി കളിച്ചു, സൃഷ്ടിക്കുന്നു, നിലനിർത്തുന്നു, നശിപ്പിക്കുന്നു—ജനനമില്ലാതെ. ഒരു പുഴുവിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ, വസ്തു ഭ്രമിച്ച് ചലിക്കുന്നതുപോലെ, മനസ്സിൽ, കർതൃഭാവം കൊണ്ട്, ആത്മാവിനെ പ്രവർത്തകനായി ഓർക്കുന്നു. ഭാഗ്യശാലികളേ, അവൻ നിങ്ങളുടെ മകൻ മാത്രമല്ല; ഹരി, എല്ലാവരുടെയും മകനും, ആത്മാവും, പിതാവും, അമ്മയും, അധിപനും ആണ്. കാണുന്ന, കേൾക്കുന്ന, അतीതം, ഇപ്പോഴുള്ളത്, ഭാവിയിൽ വരുന്നത്, സ്ഥിരമായതോ ചലിക്കുന്നതോ, വലിയതോ ചെറുതോ—അപ്രതിഭാസ്യമായ സത്വം ഒഴികെ, സംസാരിക്കാൻ യോജ്യമായ ഒന്നുമില്ല; അവൻ മാത്രമാണ്, പരമാത്മാവ്. ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നന്ദന്റെ രാത്രി കടന്നു. ഗോപീമാർ ഉണർന്നു, ദീപങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു, വീട്ടിലെ ദേവതകളെ പൂജിച്ചു, കട്ടൻ കയറ്റാൻ തുടങ്ങി. അവർ കയ്യിൽ വളകളും മാലകളും തെളിഞ്ഞു, കയറ്റൻ കയറ്റുമ്പോൾ, കിടുങ്ങളും മുലകളും, മാലകളും കാതിലാഭരണങ്ങളും ചലിച്ചു, കവിൾ തെളിഞ്ഞു, മുഖം ചുവന്ന കുങ്കുമത്തിൽ അലങ്കരിച്ചു. വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണന്റെ കതാകളും പാടുമ്പോൾ, അവരുടെ ശബ്ദം ആകാശത്തേയ്ക്ക് തൊട്ടു; കട്ടൻ കയറ്റുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചേർന്നു, ദിശകളിലെ അശുഭതയെ അകറ്റി. സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, നന്ദന്റെ വാതിലിൽ വ്രജവാസികൾ ഒരു പൊൻ രഥം കണ്ടു, “ഇത് ആരുടേതാണ്?” എന്ന് ചോദിച്ചു. “അക്രൂരൻ വന്നിരിക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരോ, കംസന്റെ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറ്റുന്നവൻ, അവൻ കൃഷ്ണനെ മഥുരയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയതല്ലേ?” “നമ്മുടെ സ്വാമിയുടെ സന്തോഷത്തിനായി, അവൻ എന്ത് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യും?” സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ഉദ്ധവൻ, പ്രഭാത കർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തായ ഉദ്ധവനെ കണ്ടു, വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ അവനെ നോക്കി: ദീർഘമായ കൈകൾ, പുതിയ താമര കണ്ണുകൾ, പീതവസ്ത്രം, താമരമാല, പൂക്കുന്ന താമരപോലും മുഖം, കാതിലാഭരണങ്ങൾ തിളങ്ങി. “നാം അറിയുന്നു, നീ യദു അധിപന്റെ ഉപചാരകനാണ്; അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കു പ്രിയമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ അയച്ചവൻ.” “ഇല്ലെങ്കിൽ, കൃഷ്ണൻ വ്രജയിൽ ഓർക്കപ്പെടാൻ മറ്റൊരു കാരണമില്ല; ബന്ധങ്ങളുടെ സ്നേഹബന്ധം ഉപേക്ഷിക്കാൻ സന്യാസിക്ക് പോലും പ്രയാസമാണ്. മറ്റുള്ളവരോട് സൗഹൃദം, ഒരു ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ മാത്രം, ഉദ്ദേശ്യം നിലനിൽക്കുന്നത്ര; പുരുഷൻ സ്ത്രീയുമായി, തേൻ പൂവുമായി ചെയ്യുന്നതുപോലെ. ദരിദ്രരെ വേശ്യകൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; ശക്തിയില്ലാത്ത രാജാവിനെ പ്രജകൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; വിദ്യ പഠിച്ചശേഷം ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; ദക്ഷിണ കിട്ടിയശേഷം പുരോഹിതൻ പോകുന്നു.