ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വൃന്ദാവനത്തിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ വനങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ പാടുന്ന ശബ്ദം ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ മുഴങ്ങും. ഹംസകളും, കുരിശുകളും, താമരകളും നിറഞ്ഞ കുളങ്ങൾ അവിടത്തെ ഭംഗിയെ വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ഉദ്ദവൻ വൃന്ദാവനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തായ ഉദ്ദവനെ കണ്ടു നന്ദൻ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ അവനെ അങ്കത്തിൽ പിടിച്ചു. വാസുദേവനോടുള്ള ഭക്തി പോലെ തന്നെ ഉദ്ദവനോടും ആദരവും സ്നേഹവും കാണിച്ചു. ഉദ്ദവനെ നല്ല ഭക്ഷണങ്ങൾ നൽകി, മൃദുവായ കിടക്കയിൽ വിശ്രമിക്കാൻ ഇരിപ്പിച്ചു, അവന്റെ ക്ഷീണം മാറിയതും കണ്ടു, പാദസേവനവും മറ്റു സേവനങ്ങളും നൽകി, ഉദ്ദവന്റെ സുഖം അന്വേഷിച്ചു. “ഭാഗ്യശാലിയായ ഉദ്ദവാ, നമ്മുടെ സുഹൃത്ത്, ശൂരപുത്രൻ, സുഖമായിരിക്കുന്നു അല്ലേ? അവൻ കുടുംബവും സന്തതികളും ചുറ്റിപ്പറ്റി, കഷ്ടതകളില്ലാതെ, സുഹൃത്ത്വത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ കഴിയുന്നുവോ?” എന്ന് നന്ദൻ ഉദ്ദവനോട് ചോദിച്ചു. “നല്ല ഭാഗ്യത്തിൽ, ദുഷ്ടനായ കംസൻ, യദുക്കൾക്ക് എപ്പോഴും ദ്വേഷം കാണിച്ചവൻ, തന്റെ ദുഷ്ടതകൊണ്ട് തന്നെ സഹചാരികളോടൊപ്പമുണ്ടായവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു.” “കൃഷ്ണൻ ഇപ്പോഴും നമ്മെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? അവന്റെ അമ്മയെ, സുഹൃത്തുക്കളെ, ഗോപന്മാരെ, ഗ്രാമത്തെ, സ്വന്തം പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, പശുക്കളെ, വൃന്ദാവനത്തെ, ഗിരിയെ—all അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉണ്ടോ?” “ഗോവിന്ദൻ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും തന്റെ ജനങ്ങളെ കാണാൻ തിരിച്ചുവരുമോ? അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ അവന്റെ മുഖം കാണാം—നല്ല മൂക്കും, മനോഹരമായ, പുഞ്ചിരിയുള്ള കണ്ണുകളും ഉള്ളത്.” “കാടിലെ തീ, കാറ്റും മഴയും, കാട്ടുപോത്തുകളും, പാമ്പുകളും, കടന്നുപോകാനാവാത്ത അപകടങ്ങളും, മരണത്തേയും—ഇതൊക്കെ കൃഷ്ണൻ, മഹാത്മാവ്, നമ്മെ സംരക്ഷിച്ചു.” “കൃഷ്ണന്റെ വീരത്വം, കളിയുള്ള ദൃഷ്ടികൾ, ചിരി, വാക്കുകൾ—all ഓർക്കുമ്പോൾ, ഉദ്ദവാ, ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും മന്ദമാകും.” “മുകുന്ദന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച നദികൾ, പർവതങ്ങൾ, കാടുകൾ—അവിടങ്ങളിൽ അവനെ കളിക്കുന്നതും ഞങ്ങൾ കണ്ടതും, അവിടങ്ങളിലേക്കാണ് നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നത്.” “കൃഷ്ണനും രാമനും, ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ, ദൈവങ്ങളുടെ വലിയ ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി ഇവിടെ വന്നതാണെന്ന് ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നു; ഗർഗാചാര്യൻ പറഞ്ഞതുപോലെ.” “കംസൻ, പത്തായിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ളവൻ, മല്ലന്മാർ, ആനകളുടെ നാഥൻ—ഇവരെല്ലാം കൃഷ്ണൻ ഒരു സിംഹം മൃഗങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ effortless ആയി നശിപ്പിച്ചു.” “മൂന്ന് വലിയ താളവൃക്ഷങ്ങൾ, വലിയ വില്ലുപോലെ ശക്തിയുള്ളത്, ഒരു കൈ കൊണ്ട് തകർത്തു; ഏഴു ദിവസം ഗിരി ഉയർത്തി പിടിച്ചു.” “പ്രലമ്പ, ധേനുക, അരിഷ്ട, ത്രിണാവർത, ബക, മറ്റു അസുരന്മാർ—ദേവതകളെയും അസുരന്മാരെയും ജയിച്ച ഇവരെ, കൃഷ്ണൻ കളിയിലായി ഇവിടെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.” ശുകദേവൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്ത്, നന്ദൻ, whose mind was totally devoted to Krishna, longing കൊണ്ട് overwhelmed ആയി, മൗനമായി ഇരുന്നു, പ്രേമത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ മുങ്ങി. യശോദ, തന്റെ മകന്റെ കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, കണ്ണിൽ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു, സ്നേഹത്തിൽ തനതായ മുലകൾ തഴുകി നനഞ്ഞു. നന്ദനും യശോദയും കൃഷ്ണനോടുള്ള അതിശയമായ പ്രേമം കാണുമ്പോൾ, ഉദ്ദവൻ സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു, നന്ദനോട് സംസാരിച്ചു: “നിങ്ങൾ ഇരുവരും, embodied beings-ൽ ഏറ്റവും പ്രശംസനീയരാണ്, സन्मാനം നൽകുന്നവരേ, കാരണം നിങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ നാരായണനിൽ ഇങ്ങനെ സ്ഥിരമായിരിക്കുന്നു, സർവാധ്യപകനിൽ.” “രാമനും മുകുന്ദനും—വിസ്വത്തിന്റെ വിതയും ഗർഭവും; പുരുഷനും പ്രക്രുതിയും. എല്ലാ ജീവികളിലും, അവർ പ്രാചീന ജ്ഞാനവും ഐശ്വര്യവും ഉള്ള ദേവതകളാണ്, മറ്റൊന്നിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തം.” “മരണം വരുമ്പോൾ, അപ്പഴേക്കും അശുദ്ധമായ മനസ്സും ഒരു നിമിഷം അവനിൽ നിശ്ചയിച്ചാൽ, അവൻ കർമ്മത്തിന്റെ ശേഖരം ഉടൻ നീക്കി, സൂര്യനുപോലും ബ്രഹ്മം നിറഞ്ഞവനായി, പരമപഥത്തിൽ എത്തിക്കുന്നു.” “നാരായണൻ, സർവകാരണം, എല്ലായുള്ളവരുടെ ഉദ്ധാരാർത്ഥം മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ—നിങ്ങൾ ഹൃദയം ആഴത്തിൽ അവനിൽ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നുവല്ലോ, മഹാന്മാരേ, അതിലധികം പുണ്യം എന്ത് വേണം?” “വളരെ വേഗത്തിൽ, അച്യുതൻ, സാത്വതരുടെ നാഥൻ, വ്രജയിൽ എത്തി മാതാപിതാക്കൾക്ക് സന്തോഷം നൽകും.” “കംസനെ, സാത്വതരുടെ ശത്രുവിനെ, arenayil കൊല്ലപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, കൃഷ്ണൻ നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതെല്ലാം നിർവഹിക്കും.” “ദുഃഖിക്കേണ്ട, ഭാഗ്യശാലികളേ; കൃഷ്ണനെ സമീപം കാണും. അവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ, ആകാശത്തിലെ പ്രകാശംപോലെ, വസിക്കുന്നു.” “യഥാർത്ഥത്തിൽ, അവനു ആരും പ്രിയവനല്ല, ആരും ദ്വേഷ്യവനല്ല; ഉന്നതനോ, തുല്യനോ, താഴ്ന്നവനോ ഇല്ല—അവൻ എല്ലാവരോടും സമം.” “അവനു അമ്മയോ, അച്ഛനോ, ഭാര്യയോ, മക്കളോ, മറ്റ് ബന്ധങ്ങളോ ഇല്ല; സ്വന്തം അല്ല, മറ്റുള്ളവൻ അല്ല; ശരീരമോ, ജന്മമോ ഇല്ല.” “ഈ ലോകത്തിൽ, നല്ലതും ചീത്തയും കലർന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളില്ല; പക്ഷേ, കളിയ്ക്കുവാൻ, സദ്ജനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിന്, അവൻ പ്രകടമാവുന്നു.” “ഗുണങ്ങൾക്കപ്പുറമാണ്, പക്ഷേ സത്ത്വം, രജസ്സ്, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, അവയുമായി കളിച്ചു, സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, നാശം—all unborn-നായി ചെയ്യുന്നു.” “തേനയുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ, വസ്തു ചുറ്റും ഭ്രമിക്കുകയും അഗതിയാകുകയും ചെയ്യുന്നപോലെ, മനസ്സിൽ, അഹങ്കാരത്തിൽ, ആത്മാവിനെ കർതാവായി ഓർക്കുന്നു.” “അവൻ നിങ്ങളുടെ മകനല്ല മാത്രം, ഭാഗ്യശാലികളേ; ഹരി സർവരുടെയും മകനാണ്, ആത്മാവാണ്, പിതാവാണ്, മാതാവാണ്, നാഥനാണ്.” “കാണുന്ന, കേൾക്കുന്ന, ഭൂത, ഭവिष्यത്, വർത്തമാന—all, നിലനിൽക്കുന്ന, ചലിക്കുന്ന, വലിയ, ചെറുത്—അക്ഷരത്വത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വസ്തുവിനല്ലാതെ ഒന്നും പ്രസ്താവനയ്ക്ക് അർഹമല്ല; അവൻ മാത്രം എല്ലാം, പരമാത്മാവാണ്.” ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്ത് നന്ദനായി, രാത്രി കടന്നു. ഗോപികകൾ ഉണർന്ന്, വിളക്കുകൾ പരിശോധിച്ചു, ഗൃഹദേവതകളെ പൂജിച്ചു, തൈര churn ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവർ കങ്കണങ്ങളും മാലകളും ധരിച്ചു, കയറുകൾ വലിച്ചപ്പോൾ, കിടം, മുലകൾ, മാല, കാതുപൂവ്—all ചലിച്ചു, കണങ്ങൾ തിളങ്ങി, മുഖം കുങ്കുമം കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വ്രജയുടെ സ്ത്രീകൾ, തൈര churn ചെയ്യുമ്പോൾ, പദ്മനയനനായ കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു; അവരുടെ ശബ്ദം ആകാശത്തേയും സ്പർശിക്കുന്നതുപോലും, churn ചെയ്യുന്നതിന്റെ ശബ്ദവുമായി ചേർത്ത്, ദിശകളിലെ എല്ലാ അശുഭതകളും നീക്കി. സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, നാഥൻ പ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, വ്രജവാസികൾ നന്ദന്റെ വാതിലിൽ ഒരു സ്വർണ്ണരഥം കണ്ടു, “ഇത് ആരുടേതാണ്?” എന്ന് ചോദിച്ചു. “അക്രൂരൻ വന്നിട്ടുണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരെങ്കിലും, കംസന്റെ ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കാൻ, കൃഷ്ണനെ, പദ്മനയനനെ, മഥുരയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയവൻ?” “നമ്മുടെ നാഥന്റെ സന്തോഷത്തിനായി, ഞങ്ങൾക്കായി എന്ത് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യും?” അങ്ങനെ സ്ത്രീകൾ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ഉദ്ദവൻ, പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അവിടെ എത്തി. കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തിനെ കണ്ടു, വ്രജയുടെ സ്ത്രീകൾ അവനെ നോക്കി; ദീർഘമായ കൈകൾ, പുതുമയുള്ള താമരക്കണ്ണുകൾ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം, താമരമാല, മുഖം പൂക്കുന്ന താമരപോലെ, കാതുപൂവ് തിളങ്ങുന്നവൻ. “നാം അറിയുന്നു, നീ യദുനാഥന്റെ ശുശ്രൂഷകനാണ്; അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കായി പ്രിയമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ അയച്ചവനാണ്.” “അല്ലെങ്കിൽ, വ്രജയിൽ കൃഷ്ണനെ ഓർക്കാൻ മറ്റേതെങ്കിലും കാരണമുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ ചിന്തിക്കാൻ കഴിയില്ല; ബന്ധുക്കളിലുണ്ടാകുന്ന സ്നേഹബന്ധം, ഒരു മുനിയ്ക്കും ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്.