ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനും ബലരാമനും, കംസന്റെ ക്രൂരതയിൽ പീഡിതരായിരുന്ന കാലത്ത് മാതാപിതാക്കളായ വസുദേവനും ദേവകിയും നേരിട്ട് സേവിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നതിൽ ക്ഷമ ചോദിച്ചു: "പിതാവേ, മാതാവേ, ഞങ്ങൾ ആ പരാധീനരായി, ഒരിക്കലും നിങ്ങളെ ഉചിതമായി സേവിച്ചില്ല. ദയവായി ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണം." ഹരിയായ കൃഷ്ണന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ പ്രപഞ്ചാത്മാവായ അദ്ദേഹം തന്റെ മായാവശേന അവരെ മോഹിപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ ദേവകിയും വസുദേവനും ആ മനോഹരനായ പുത്രനെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി ചേർത്തു, അവരിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു. സ്നേഹബന്ധത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, കണ്ണുനീരൊഴുകി, അവരുടെ കണ്ഠം ആവേശത്തിൽ മുട്ടി, വാക്കുകൾ പുറത്തുവരാതെ അവരവിടെയിരുന്നു, മനസ്സാക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ വിചലിതമായിരുന്നു. പിന്നീട്, ദേവകീപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ മാതാപിതാക്കളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. യദുകുലത്തിലെ ഉഗ്രസേനനെ രാജഗദിയിൽ അഭിഷേകിച്ചു. "മഹാരാജാവേ, ഞങ്ങളെയും ജനങ്ങളെയും നിങ്ങൾ ആജ്ഞാപിക്കണം. യയാതിയുടെ ശാപം മൂലം യദുക്കൾക്ക് സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുവാൻ പാടില്ല," എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ, നിങ്ങളുടെ ദാസൻ, ഇവിടെ നിൽക്കുമ്പോൾ ദേവന്മാരും മറ്റുള്ളവരും വന്ദനം ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യരാജാക്കന്മാരെന്ത് പറയണം?" കംസന്റെ ഭീഷണിയിൽ എല്ലാ ദിക്കുകളും ഭയത്താൽ പീഡിതരായിരുന്ന യദുക്കൾ, വൃഷ്ണികൾ, ആന്ധകർ, മധുക്കൾ, ദശാർഹർ, കുകുരർ എന്നിവരെ കൃഷ്ണൻ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. വിദേശങ്ങളിൽ അഭയാർഥികളായി വലഞ്ഞിരുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, അവരെ തങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ തിരിച്ചെത്തിച്ചു, ധനസമ്പത്തും അനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകി. കൃഷ്ണൻ-ബലരാമന്മാരുടെ കരങ്ങൾക്കടിയിൽ സംരക്ഷിതരായി, അവരുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റപ്പെട്ടവരായി, യദുക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ വീടുകളിൽ വാസം ചെയ്തു. കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും അകറ്റി. പ്രതിദിനം അവരവിടെയുള്ളവർ ആനന്ദത്തോടെ മുകുന്ദന്റെ പദ്മമുഖം നിരീക്ഷിച്ചു—ആ മുഖം എപ്പോഴും പ്രകാശിക്കുന്നതും മനോഹരവും, കാരുണ്യപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതുമായിരുന്നു. അവിടെ മുതിർന്നവരും യുവാക്കളായി, ഉല്ലാസവും ഉത്സാഹവും നിറഞ്ഞവരായി, മുകുന്ദന്റെ മുഖാമൃതം കണ്ണുകളാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആസ്വദിച്ചു. തുടർന്ന്, ദേവകീപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ ബലരാമനോടൊപ്പം നന്ദനെ സമീപിച്ചു, സ്നേഹപൂർവ്വം ചേർത്തു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "പിതാവേ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ വളർത്തി, അത്യന്തം സ്നേഹിച്ചു. മാതാപിതാക്കൾക്ക് സ്വന്തം ജീവനിലും മക്കളെ കൂടുതൽ സ്നേഹമുണ്ട്. ബന്ധുക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടും, സ്വയം സംരക്ഷിക്കാനാകാത്തവരായ കുട്ടികളെ വളർത്തുന്ന മാതാപിതാക്കൾ, അവരെ സ്വപുത്രന്മാരെപോലെയാണ് കാണുന്നത്. ദയവായി, പിതാവേ, നിങ്ങൾ വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങൂ. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സന്തോഷം ഉറപ്പാക്കി, പിന്നീടു വന്ന് നിങ്ങളെയും ബന്ധുക്കളെയും സന്ദർശിക്കും." ഇങ്ങനെ ആച്യുതൻ നന്ദനെയും വ്രജജനങ്ങളെയും ആശ്വസിപ്പിച്ചു, വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ, പാത്രങ്ങൾ മുതലായ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി ആദരിച്ചു. അതിനുശേഷം, സ്നേഹഭാരത്തിൽ മുങ്ങിയ നന്ദൻ ഇരുവരെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ഗോപന്മാരോടൊപ്പം വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. അപ്പോൾ, വസുദേവൻ തന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരുടെ യഥാവിധി ഉപനയനം നടത്താൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വിളിച്ചു, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ചടങ്ങുകൾ നടത്തി. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ഗുരുക്കൾക്കും, ആഭരണങ്ങൾ അണിയിച്ച പശുക്കളും, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചവയും, കിടാരികളുമൊക്കെ ദാനം ചെയ്തു. കംസൻ അന്യായമായി പിടിച്ചുപറ്റിയിരുന്ന, കൃഷ്ണനും രാമനും ജനിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിൽ സമർപ്പിച്ച പശുക്കളെ വസുദേവൻ ഇപ്പോൾ ഓർത്ത് അർപ്പിച്ചു. ഉപനയനം പൂർത്തിയാക്കി, രണ്ടുപുത്രന്മാരും ഗർഗ്ഗാചാര്യന്മാരെയും മറ്റു കുടുംബഗുരുക്കന്മാരെയും സമീപിച്ച്, ദ്വിജന്മാരായി വ്രതം സ്വീകരിച്ചു. സർവ്വജ്ഞന്മാരും സർവ്വവിദ്യയുടെ ആധാരങ്ങളുമാണ് എന്നിട്ടും, അവർ തങ്ങളുടെ പരിപൂർണ്ണ ജ്ഞാനം മറച്ചു, സാധാരണ മനുഷ്യരായി പെരുമാറി. അവർക്കു ഗുരുകുലത്തിൽ താമസിക്കുവാൻ ആഗ്രഹം ജനിച്ചു. അപ്പോൾ അവർ അവന്തിയിലെ കാശിയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സാന്ദീപനിയെ സമീപിച്ചു. ആത്മസംയമനം പാലിച്ച്, ഗുരുവിനെ ദേവതയെപ്പോലെ സേവിച്ചു, അർപ്പണയോടെ പഠിച്ചു. ഗുരു അവരുടെ നിർമലമായ ഭാവത്തിലും ഭക്തിയിലും പ്രീതനായി, എല്ലാ വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപാംഗങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും അവരെ പഠിപ്പിച്ചു. രഹസ്യമായ ധനുര്വേദം, ധർമ്മത്തിന്റെ സത്യസങ്കൽപ്പങ്ങൾ, ന്യായശാസ്ത്രം, രാജയോഗത്തിന്റെ ആറു ശാസ്ത്രങ്ങൾ—ഇതൊക്കെ അദ്ദേഹം ഉപദേശിച്ചു. ആ രണ്ടുപേരും, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരായ അവർ, ഗുരുവിന്റെ ഒരു ഉപദേശത്തിൽ തന്നെ സർവ്വം മനസ്സിലാക്കി. അങ്ങനെ, അറുപത്തിനാല്‍ ദിവസങ്ങളും രാത്രികളും കൊണ്ട് എല്ലാ കലകളും അവർ അഭ്യസിച്ചു. പിന്നെ, ഗുരുദക്ഷിണയായി എന്ത് വേണമെന്ന് ഗുരുവിനോട് ചോദിച്ചു. അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ, അതിമാനുഷികമായ ബുദ്ധി കണ്ടു, സാന്ദീപനി ബ്രാഹ്മണൻ ഭാര്യയുമായി ആലോചിച്ച്, പ്രഭാസതീരത്ത് മഹാസമുദ്രത്തിൽ മരിച്ച തന്റെ മകനെ തിരിച്ചു തരണമെന്ന് ദക്ഷിണയായി അഭ്യർത്ഥിച്ചു. അത് കേട്ട്, മഹാവീര്യശാലികളായ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും മഹാരഥത്തിൽ കയറി പ്രഭാസതീരത്ത് എത്തി. അവിടെ കടലരികിൽ ഇരുന്നു, സമുദ്രം തിരിച്ചറിഞ്ഞു വന്ദനങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "സമുദ്രമേ, ഇവിടെ വലിയ തിരയിൽ പെട്ട് നീ അടക്കി വെച്ച ഗുരുപുത്രനെ ഉടൻ നൽകുക." കടൽ മറുപടി പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, ഞാൻ അവനെ എടുത്തിട്ടില്ല. ഈ ജലത്തിൽ ശംഖരൂപിയായ മഹാസുരൻ പഞ്ചജനനാണ് അവനെ പിടിച്ചത്, കൃഷ്ണാ." അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ഉടൻ ജലത്തിൽ കടന്ന് അസുരനെ വധിച്ചു, പക്ഷേ അവന്റെ ഉദരത്തിൽ ഗുരുപുത്രനെ കണ്ടെത്തിയില്ല. അതിൽ നിന്നുയർന്ന ശംഖം എടുത്ത് കൃഷ്ണൻ തന്റെ രഥത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു വന്നു, പിന്നെ യമന്റെ പ്രിയ നഗരം സംയമനിയിലേയ്ക്ക് പോയി. അവിടെ എത്തി, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ആയുധങ്ങളുമായി ശംഖം മുഴക്കി. അതിന്റെ മഹാശബ്ദം കേട്ട്, ഭൂതങ്ങളുടെ നിയന്ത്രകനായ യമൻ അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു. കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും ഭക്തിപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു, "മനുഷ്യരൂപത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിഷ്ണുവേ, ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യണം?" എന്ന് ചോദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "ഗുരുപുത്രൻ തന്റെ കർമഫലത്തിൽ ഇവിടെ എത്തി. എന്റെ ആജ്ഞയാൽ അവനെ തിരിച്ചു നൽകണം." "താത്സ്തു," എന്ന് യമൻ പറഞ്ഞ് ഗുരുപുത്രനെ യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠന്മാർക്ക് നൽകി. ഗുരുവിന് തിരിച്ചു നൽകി, വീണ്ടും ദക്ഷിണ ചോദിക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഗുരു പറഞ്ഞു: "മക്കളേ, നിങ്ങൾ ഗുരുദക്ഷിണ പൂർണ്ണമാക്കി. ഇനിയും ഗുരുവിന് എന്ത് ആഗ്രഹം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ചോദിക്കാമോ?" "നിങ്ങൾ വീണ്ടുമടങ്ങൂ; നിങ്ങളുടെ കീർത്തി ശുദ്ധമായിരിക്കട്ടെ; ഇവിടെ പഠിച്ച വേദങ്ങൾ ഇവിടെയും പിന്നെയും നിങ്ങളെ അനുഗമിക്കട്ടെ," എന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ഗുരുദക്ഷിണ പൂർത്തിയായി, ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹം നേടി, ആനന്ദത്തോടെ മടങ്ങി.