ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കംസന്റെ ഭയത്തിൽ നിരന്തരം മനസ്സിൽ ആശങ്കയോടെ കഴിയേണ്ടിവന്ന നാളുകൾ, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അവരുടെ മാതാപിതാക്കളായ വസുദേവനും ദേവകിയും അടുക്കുന്നു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹത്തിനും കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കും മുന്നിൽ അഗാധമായ വിനയത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു: "ശരീരവും സമ്പത്തും ഉള്ളവൻ മാതാപിതാക്കളുടെ പോഷണം ചെയ്യാതെ അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, മരണാനന്തരം അവൻ തന്റെ തന്നെ മാംസം തിന്നേണ്ടിവരും. ശാരീരികമായി യോഗ്യനായിട്ടും, വൃദ്ധരായ മാതാപിതാക്കളെയും, ധാർമ്മികയായ ഭാര്യയെയും, ബാല്യവയസ്സിലുള്ള മകനെയും, ഗുരുവിനെയും, ബ്രാഹ്മണനെയും, അഭയം തേടിയവനെയുമൊക്കെ അവഗണിക്കുന്നവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലും മരിച്ചവനാണ്." കംസന്റെ ഭീതിയിൽ കഴിയേണ്ടി വന്നതുകൊണ്ട്, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ ആരാധിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിൽ ഞങ്ങൾക്കു ഏറെ ദുഃഖം തോന്നുന്നു. അതിനാൽ, പിതാവേ, മാതാവേ, ഞങ്ങൾ കഠിനഹൃദയനായ കംസന്റെ അടിമകളായി, നിങ്ങളെ സേവിക്കാതെ പോയത് ക്ഷമിക്കണം. ഹരിയായ കൃഷ്ണന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ദൈവം മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് മായയാൽ അവരെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു. വസുദേവനും ദേവകിയും കൃഷ്ണനെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഉയർത്തി ആലിംഗനം ചെയ്തു, അതിൽ അവർക്കു പരമാനന്ദം ലഭിച്ചു. സ്നേഹത്തിന്റെ ബന്ധത്തിൽ കെട്ടപ്പെട്ടവരായി, കണ്ണുനീരൊഴുക്കി, അകമ്പടി നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ വാക്കുകളൊന്നും പറയാനാവാതെ അവിടെയിരുന്നു. അങ്ങനെ മാതാപിതാക്കളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം, ദേവകിയുടെ മകൻ കൃഷ്ണൻ, യദുക്കളുടെ രാജാവായി ഉഗ്രസേനനെ സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "മഹാരാജാവേ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെയും ജനങ്ങളെയും ആജ്ഞാപിക്കണം. യയാതിയുടെ ശാപം മൂലം യദുക്കൾ രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കരുത്. ഞാൻ, നിങ്ങളുടെ സേവകനായി ഇവിടെ നില്ക്കുമ്പോൾ, ദേവതകളും മറ്റു മനുഷ്യരാജാക്കളും ആദരപൂർവ്വം നമസ്കരിക്കുന്നു." കംസന്റെ ഭയത്തിൽ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ദുരിതം അനുഭവിച്ചിരുന്ന യദുക്കളെയും വൃഷ്ണികളെയും, അന്ധകരെയും, മധുക്കളെയും, ദശാർഹരെയും, കുകൂരരെയും, ബന്ധുക്കളെയെല്ലാം കൃഷ്ണൻ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. വിദേശങ്ങളിൽ അഭയാർത്ഥികളായി അലയുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ധനം നൽകി തങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ പുനസ്ഥാപിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെയും രാമന്റെയും കരങ്ങളാൽ സംരക്ഷിതരായി, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റപ്പെട്ട്, അവർ നിർഭയരായി സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. പ്രതിദിനവും, ആഹ്ലാദത്തോടെ, മുകുന്ദന്റെ കമലമുഖം അവർ നിരന്തരം കാഴ്ച്ചവെച്ചു—അത് ദിവ്യമായ പ്രകാശത്തോടെ, സുന്ദരമായ ചിരിയോടെ, കരുണയോടെ തെളിഞ്ഞു. അവിടെ മുതിർന്നവരും യുവാക്കളെപ്പോലെ ഉത്സാഹവും ജലതരങ്ങളുമായിരുന്നു; കമലമുഖം കണ്ണുകളാൽ പാനിച്ചുകൊണ്ട് അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും ആനന്ദിച്ചു. പിന്നീട്, ദേവകിയുടെ മകനും, ശങ്കർഷണനുമായ കൃഷ്ണനും, നന്ദനെ സമീപിച്ചു, ആലിംഗനം ചെയ്തു, സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: "പിതാവേ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ വളർത്തി, അഗാധമായ സ്നേഹത്തോടെ സംരക്ഷിച്ചു. മാതാപിതാക്കൾക്ക് മക്കളോടുള്ള സ്നേഹം സ്വയംപോലും കൂടുതലാണ്. ബന്ധുക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും, രക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത കുട്ടികളെ മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കുന്നു." "പിതാവേ, ദയവായി നിങ്ങൾ വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങണം. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സന്തോഷം ഉറപ്പാക്കുന്നതിന് ശേഷം, സ്നേഹത്തിൽ വേദനയുള്ള ബന്ധുക്കളെയും നിങ്ങളെയും കാണാൻ വരാം." അങ്ങനെ കൃഷ്ണനും അച്യുതനും നന്ദനെയും വ്രജജനങ്ങളെയും വസ്ത്രം, ആഭരണം, പാത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി ആദരപൂർവ്വം യാത്രയയച്ചു. നന്ദൻ, സ്നേഹത്തിൽ ഉല്പ്‌ളവനായ്, ഇരുവരെയും ആലിംഗനം ചെയ്ത് കണ്ണുനീരോടെ, ഗോപുരുഷന്മാരോടൊപ്പം വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. തുടർന്ന്, വസുദേവൻ, തന്റെ രണ്ടുമക്കളായ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി യജ്ഞോപവീതസംസ്കാരം നടത്തി. പുരോഹിതന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ആചാരപ്രകാരം ആദരിച്ചു; സ്വർണ്ണമാലകൾ അണിയിച്ച, കിടപ്പുള്ള, നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ച പശുക്കളും അവയുടെ കിടാവുകളും അവർക്കു ദാനം ചെയ്തു. കംസൻ അന്യായമായി എടുത്തു പോയ പശുക്കളെ, കൃഷ്ണനും രാമനും ജനിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിൽ സമർപ്പിച്ചവയെ, ഇപ്പോൾ വസുദേവൻ ഓർത്ത് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകി. ഇനി, യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ച ഇരുവരും, ഗർഗാദി കുടുംബാചാര്യന്മാരുടെ അടുക്കൽ വേദപാഠം ആരംഭിച്ചു. സർവ്വജ്ഞന്മാരും, സർവ്വവിദ്യകളുടെ ആധാരങ്ങളുമാണെങ്കിലും, അവർ തങ്ങളുടെ ദിവ്യജ്ഞാനം മറച്ചു വെച്ച്, സാധാരണ മനുഷ്യരുപോലെ പെരുമാറി. ഗുരുകുലത്തിൽ താമസിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, അവന്തിയിലെ കാശിയിലെ സാന്ദീപനിയുടെ അടുക്കൽ എത്തി. ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ ഗുരുവിനെ സമീപിച്ചു, ദൈവത്തെപ്പോലെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു. അവരുടെ നിർമ്മലമായ പെരുമാറ്റത്തിൽ തൃപ്തനായ സാന്ദീപനി, വേദങ്ങളെയും ഉപവേദങ്ങളെയും ഉപനിഷത്തുകളെയും, ധനുർവേദം, ധർമ്മശാസ്ത്രം, നീതി, തർക്കശാസ്ത്രം, രാജധർമ്മം എന്നിവയും, സർവ്വവിദ്യകളും അവരെ പഠിപ്പിച്ചു. മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ഒരു വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ സർവ്വവിദ്യകളും ഗ്രഹിച്ചു. അറുപതു ദിവസങ്ങളിലും രാത്രികളിലും അവർ എല്ലാം പഠിച്ചു. പിന്നെ, ഗുരുദക്ഷിണയായി ഗുരുവിന് എന്താണ് ആവശ്യമെന്ന് ചോദിച്ചു. അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യബുദ്ധി കണ്ട്, സാന്ദീപനി, ഭാര്യയുമായി ആലോചിച്ച്, പ്രഭാസയിൽ മഹാസമുദ്രത്തിൽ മരിച്ച തന്റെ മകനെ തിരികെ നൽകണമെന്ന് അഭ്യർത്ഥിച്ചു. അതിൽ സമ്മതിച്ച്, മഹാശക്തിശാലികളായ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും മഹാരഥത്തിൽ കയറി പ്രഭാസത്തിൽ എത്തി, കടൽത്തീരത്ത് ഇരുന്നു. സമുദ്രം, അവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ആദരം അർപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "സമുദ്രമേ, ഇവിടെ ഒരു വലിയ തിരയിൽ പെട്ടു നീ തിന്നു കളഞ്ഞ ഗുരുപുത്രനെ ഉടൻ തിരിച്ചുകൊടുക്കണം." സമുദ്രം പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, ഞാൻ അവനെ എടുത്തിട്ടില്ല; ഈ ജലത്തിൽ ശംഖരൂപത്തിൽ വസിക്കുന്ന പഞ്ചജനൻ എന്ന അസുരൻ അവനെ പിടിച്ചു." കേട്ട ഉടൻ കൃഷ്ണൻ ജലത്തിൽ കയറി, ആ അസുരനെ സംഹരിച്ചു; എന്നാൽ അവന്റെ വയറിനകത്ത് ആ ബാലനെ കണ്ടില്ല. പകരം, അതിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ശംഖിനെ എടുത്തു, രഥത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി, ശേഷം യമന്റെ പ്രിയ നഗരമായ സംയമനിയിൽ പോയി. അവിടെ എത്തി, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ആയുധങ്ങളുമെടുത്ത് ശംഖം മുഴക്കി. അതിന്റെ ഗർജ്ജന കേട്ട്, പ്രാണികളുടെ നിയന്ത്രകനായ യമൻ അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു. യമൻ, കൃഷ്ണനെ ഹൃദയത്തിലെ അധിഷ്ഠിതനെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു: "വിഷ്ണുവേ, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി എന്ത് ചെയ്യണം?" കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "നമ്മുടെ ഗുരുവിന്റെ മകൻ, തന്റെ കർമ്മഫലത്തിൽ ഇവിടെ എത്തിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മഹാരാജാവേ, എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവനെ തിരികെ നൽകണം.