ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദേവകിയും വസുദേവനും തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരെ ലോകനാഥന്മാരെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അവരുടെ വന്ദനം സ്വീകരിച്ചശേഷം, ഭയമില്ലാതെ അവരെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. അപ്പോൾ പരമാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ അഭിലാഷങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെട്ടതായി മനസ്സിലാക്കി, തന്റെ മായാശക്തി വ്യാപിപ്പിച്ചു. "ദുഃഖിക്കേണ്ട," എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ലോകജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ അവൻ മോഹിപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂത്ത സഹോദരനും, സാത്വതരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ബാലരാമനും, മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, അവരുടെ കാലിൽ നമസ്കരിച്ചു. അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ സ്നേഹത്തോടെ "അമ്മേ, അച്ഛാ" എന്ന് വിളിച്ചു. "അച്ഛാ, നിങ്ങളും അമ്മയും എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, ഞങ്ങൾ ബാല്യവും കൗമാരവും യൗവനവും നിങ്ങളുടെ കൂടെ ചെലവിടാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. വിധിയുടെ കാരണത്താൽ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അടുത്ത് താമസിക്കുവാൻ സാധിച്ചില്ല; അച്ഛനവിടുന്ന വീട്ടിൽ വളരുന്ന മക്കൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന സുഖം ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ചില്ല. ഒരു മനുഷ്യൻ നൂറ്റാണ്ട് ജീവിച്ചാലും, അവൻക്ക് തന്റെ ശരീരം ജനിച്ചു വളർന്ന മാതാപിതാക്കൾക്ക് കടം തീർക്കാൻ കഴിയില്ല. ആരെങ്കിലും ശരീരത്തിലും ധനത്തിലും ശേഷിയുള്ളവൻ, മാതാപിതാക്കളുടെ ഉപജീവനത്തിനായി ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നാൽ, മരിച്ചശേഷം അവൻ സ്വയം തന്റെ മാംസം ഭക്ഷിക്കേണ്ടിവരും. കഴിവുള്ളവൻ പ്രായമായ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും, ധർമ്മപത്നിയെയും, ബാല്യസ്ഥായിലുള്ള മകനെയും, ഗുരുവിനെയും, ബ്രാഹ്മണനെയും, അഭയം തേടിയവനെയും അവഗണിച്ചാൽ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവനാണെങ്കിലും, മരിച്ചവനോടു തുല്യൻ തന്നെയാണ്. കംസന്റെ ഭീഷണിയിൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ എല്ലായ്പോഴും ഭീതിയിൽ ആയതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ ആരാധിക്കാൻ കഴിയാതെ, ഈ ദിവസങ്ങൾ വെറുതെ പോയി. അതുകൊണ്ട്, അച്ഛാ, അമ്മേ, ഞങ്ങൾ ആ ക്രൂരഹൃദയനായ മനുഷ്യനാൽ ബദ്ധരായി സേവനം ചെയ്യാൻ കഴിയാതിരുന്ന ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണം. ഹരിയുടെ ഈ വചനങ്ങൾ കേട്ട്, മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച ലോകാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ അവരുടെ മനസ്സുകൾ മോഹിപ്പിച്ചു. അവർ അവനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, ആലിംഗനം ചെയ്തു, അതീവ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. കണ്ണുനീരൊഴുകി, സ്നേഹബന്ധത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച അവർക്ക് വാക്കുകൾ പറയാൻ വയ്യായിരുന്നു; കണ്ഠം മുട്ടി, മനസ്സു ആകുലമായി, അവിടെ നിന്നു. ഇങ്ങനെ മാതാപിതാക്കളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചശേഷം, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, ഉഗ്രസേനനെ യദുക്കളുടെ രാജാവായി സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തു. "മഹാരാജാവേ, യദുക്കൾക്ക് യയാതിയുടെ ശാപം കാരണം രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുവാൻ കഴിയില്ല; ഞാനും ജനങ്ങളും നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ പാലിക്കും," എന്നു പറഞ്ഞു. "ഞാൻ, നിങ്ങളുടെ ദാസൻ, ഇവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, ദേവതാദികളും ആദരത്തോടെ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു; മനുഷ്യരാജാക്കന്മാരെപ്പറ്റി പറയേണ്ടതുണ്ടോ?" കംസന്റെ ഭീതിയിൽ എല്ലാ ദിക്കിലും ദുരിതം അനുഭവിച്ചിരുന്ന യദു, വൃശ്ണി, അന്ധക, മധു, ദാശാർഹ, കുകുര എന്നീ ബന്ധുക്കളെയും കൃഷ്ണൻ ആദരപൂർവം സ്വീകരിച്ചു, വിദേശങ്ങളിൽ അഭയം തേടി ക്ഷീണിച്ചവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ധനം നൽകി തങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങളിൽ സ്ഥിരത നൽകി. കൃഷ്ണന്റെയും ബാലരാമന്റെയും കരങ്ങളിൽ സംരക്ഷിതരായി, ആശംസകൾ നിറവേറ്റപ്പെട്ട്, അവർ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു; കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും നീക്കി. ദിവസംപ്രതി, അവർ മുകുന്ദന്റെ പദ്മസദൃശമായ മുഖം ആസ്വദിച്ചു; അത് എപ്പോഴും പ്രഭയുള്ളതും മനോഹരവും കാരുണ്യപൂർണമായ പുഞ്ചിരിയോടുകൂടിയതുമാണ്. അവിടെ മുതിർന്നവർക്കും യുവാവിനേക്കാൾ അധിക ഉത്സാഹവും തേജസ്സും തോന്നി; അവർ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും മുകുന്ദന്റെ മുഖാമൃതം കുടിച്ചു. അപ്പോൾ, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണനും ശങ്കർഷണനും നന്ദന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, അവനെ ഉഷ്ണമായി ആലിംഗനം ചെയ്തു, സ്നേഹപൂർവം പറഞ്ഞു: "നന്ദാ, അച്ഛനായി നീ ഞങ്ങളെ വളർത്തി, വളരെ സ്നേഹിച്ചു; അച്ഛനും അമ്മയും മക്കളെ സ്വയംപോലും അധികം സ്നേഹിക്കുന്നു. ബന്ധുക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും തങ്ങളാൽ സംരക്ഷിക്കാനാവാത്ത മക്കളെ, അച്ഛനും അമ്മയും സ്വന്തം പുത്രന്മാരെപ്പോലെ വളർത്തുന്നു. അച്ഛാ, ദയവായി വ്രജയിലേക്ക് തിരികെ പോവൂ; ഞങ്ങൾ ഇവിടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സന്തോഷം ഉറപ്പാക്കിക്കഴിഞ്ഞാൽ, നിങ്ങളെയും, സ്നേഹത്തിൽ വേദനിക്കുന്ന ബന്ധുക്കളെയും കാണാൻ വരും." ഇങ്ങനെ ആച്യുതൻ നന്ദനെയും വ്രജജനങ്ങളെയും ആശ്വസിപ്പിച്ചു, വസ്ത്രം, ആഭരണങ്ങൾ, പാത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ നൽകി ആദരിച്ചു. ഇങ്ങനെ അഭിവാദ്യം ഏറ്റുവാങ്ങി, നന്ദൻ അതിവിശേഷ സ്നേഹത്തോടെ ഇരുവരെയും ആലിംഗനം ചെയ്തു, കണ്ണുനീരൊഴുകി, ഗോപന്മാരോടൊപ്പം വ്രജയിലേക്ക് തിരിച്ചു. അതിനുശേഷം, വസുദേവൻ തന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാർക്കായി യഥാവിധി ഉപനയനസംസ്കാരം നടത്തിച്ചു; പുരോഹിതന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ആചാരപ്രകാരം വിളിച്ചു. കൃഷ്ണനും രാമനും ജനിച്ചപ്പോൾ വസുദേവൻ മനസ്സിൽ സമർപ്പിച്ചിരുന്ന, കംസൻ അന്യായമായി കൈവശമാക്കിയ പശുക്കളെ, ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഓർത്ത്, സുവർണ്ണഹാരവും അലങ്കാരവും ധരിച്ച, കിടാവുകളോടുകൂടിയ, ഭംഗിയായി അലങ്കരിച്ച പശുക്കളെ, പുരോഹിതന്മാരെയും അർഹരെയും ആദരപൂർവം സമർപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ ഉപനയനം നേടിയ ശേഷം, ആ മഹാപുരുഷർ ഗർഗാദിമുനികളിൽ വിദ്യ അഭ്യസനം ആരംഭിച്ചു. സർവ്വജ്ഞന്മാരും ലോകനാഥന്മാരുമായിരുന്നെങ്കിലും, അവർ മനുഷ്യരുടെ പോലെ സ്വഭാവം മറച്ചു, ലൗകികരൂപത്തിൽ പെരുമാറി. ഗുരുകുലത്തിൽ പാർക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, അവർ അവന്തിയിലെ കാശിയിലെ സന്ദീപനിയെ സമീപിച്ചു. ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ ഗുരുവിനെ സമീപിച്ച്, ദോഷരഹിതമായി സേവനം ചെയ്തു; ഗുരുവിനെ ദൈവംപോലെയാണ് അവർ ആദരിച്ചത്. അവരുടെ നിർമ്മലമായ ഭക്തിയിലും ശുചിത്വത്തിലും സന്തുഷ്ടനായ ഗുരു, അവരെ സർവ്വവേദങ്ങളും ഉപവേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും പഠിപ്പിച്ചു. രഹസ്യമായ ധനുര്‍വേദം, ധർമ്മവും ന്യായവുമുള്ള മാർഗങ്ങൾ, തർക്കശാസ്ത്രം, രാജധർമ്മങ്ങളിലെ ആറുവിധ ശാസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവയും അവരെ പഠിപ്പിച്ചു. ആ മഹാത്മാക്കളായ ഇരുവരും, ഗുരുവിന്റെ ഒരു ഉച്ചാരണത്തിൽ തന്നെ, സർവ്വവിദ്യകളും ഉടനടി ഗ്രഹിച്ചു. അറുപത്തിയാറ് ദിവസരാത്രികളിൽ അവർ എല്ലാ കലകളും അഭ്യസിച്ചു. പിന്നെ, ഗുരുതക്ഷിണയായി എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് ഗുരുവിനോടു ചോദിച്ചു. അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ, അതിമാനുഷികമായ ബുദ്ധി കണ്ട ഗുരു, ഭാര്യയുമായി ആലോചിച്ച്, പ്രഭാസത്തിൽ മഹാസമുദ്രത്തിൽ മരിച്ച തന്റെ മകനെ തിരികെ നൽകണമെന്ന് ഗുരുതക്ഷിണയായി അപേക്ഷിച്ചു. അതിനു സമ്മതിച്ച കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, മഹാരഥത്തിൽ കയറി, പ്രഭാസതീരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ ഇരുന്നു. സമുദ്രം അവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ആദരപൂർവം ഉപഹാരങ്ങൾ നൽകി. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "സമുദ്രമേ, ഇവിടെ വലിയ തിരയിൽ വീണു നീ അകത്താക്കിയത് ആ മകനെ ഉടൻ തിരികെ നൽകണം.