ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കംസൻ അടുത്ത് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, തന്റെ മരണത്തെത്തന്നെ വരുന്നത് കാണുന്നതുപോലെ, കംസൻ ഉറച്ച മനസ്സോടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി സിംഹാസനം വിട്ട് ഉയർന്നു, തന്റെ കവചവും വാളും എടുത്തു. വാൾ കൈവശം വെച്ച കംസൻ, ആകാശത്ത് വലത്തും ഇടത്തും ചുറ്റുന്ന ഗൃധ്രം പോലെ, വേഗത്തിൽ അങ്ങ് ഇങ്ങ് ചുറ്റി നടന്നു. എന്നാൽ അത്യന്തം ശക്തിയുള്ള, പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ മഹാശക്തി, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ, കംസനെ ശക്തിയായി പിടിച്ചു. കംസന്റെ മുടിയിലുപിടിച്ച്, കിരീടം ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, അവനെ ഉയർന്ന സ്തഭത്തിൽ നിന്ന് അരങ്ങിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. അതിനുശേഷം, ലോകത്തിന്റെ ആശ്രയമായ, സ്വയംനിർഭരനായ, കമലനാഭനായ ഭഗവാൻ, കംസന്റെ മേൽ മുകളിൽ നിന്ന് വീണു. ഹരി, കംസന്റെ ജീവഹീനമായ ദേഹം, എല്ലാവരും നോക്കുന്നിടത്ത്, ആനയെ 끌ുന്നപോലെ നിലത്ത് 끌ിച്ചു. അപ്പോൾ "അയ്യോ! അയ്യോ!" എന്ന വലിയ നിലവിളി ജനങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്നു. കംസന്റെ മനസ്സ് എല്ലായ്പ്പോഴും ഭയത്തിൽ ആയിരുന്നു: ഭക്ഷണത്തിലും, സംസാരത്തിലും, ചലനത്തിലും, ഉറക്കത്തിലും, ശ്വാസത്തിൽ പോലും. അവൻ തന്റെ മുന്നിൽ ചക്രായുധധാരിയായ ഭഗവാനെ കണ്ടു, അതിനാൽ, പ്രാപിക്കാൻ അതീവ ദുഷ്കരമായ ആ രൂപം തന്നെ അവൻ പ്രാപിച്ചു. കംസന്റെ എട്ടു സഹോദരങ്ങൾ—കങ്ക, ന്യഗ്രോധക തുടങ്ങിയവർ—അവന്റെ മരണത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ മുന്നോട്ട് ഓടി. അപ്പോൾ, രോഹിണിയുടെ മകൻ, വേഗത്തിൽ, തന്റെ ഗദയാൽ അവരെ അടിച്ചു, സിംഹം മൃഗങ്ങളെ അടിക്കുന്നതുപോലെ. ആകാശത്ത് മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, ബ്രഹ്മാവും ശിവനും നയിക്കുന്ന ദൈവങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു, ഭഗവാനെ പുകഴ്ത്തി, സ്ത്രീകൾ നൃത്തം ചെയ്തു. അവരുടെ ഭാര്യമാർ, മഹാരാജാവേ, പ്രിയപതികളുടെ മരണത്തിൽ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, തലയിൽ അടിച്ചു, കണ്ണിൽ കണ്ണീർ നിറച്ച്, അടുത്ത് വരികയായിരുന്നു. വീരന്മാരുടെ ശയനത്തിൽ കിടക്കുന്ന ഭർത്താക്കളെ അണുവിടികയായിരുന്നു, അവർ സുന്ദരമായ ശബ്ദത്തിൽ ദുഃഖം വീണ്ടും വീണ്ടും പുറത്തുവിട്ടു. "അയ്യോ, പ്രഭു, പ്രിയനേ, ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ, അശരണര്ക്ക് ദയാലുവായ രക്ഷകനേ! നീ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ ഞങ്ങളും നമ്മുടെ കുട്ടികളും കുടുംബവും നശിച്ചു." "നമ്മുടെ ഭർത്താവ് ഇല്ലാതെ, ഈ നഗരം, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, സൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു, ഞങ്ങൾ പോലെ; എല്ലാ ഉത്സവങ്ങളും മംഗലങ്ങളും അവസാനിച്ചു." "നീ നിർദോഷരായ ജീവികളെ അന്യായമായി വധിച്ചു; അതുകൊണ്ട്, ജീവികളെ കൊല്ലുന്നവനേ, ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ആക്കിയ ശേഷം ആരാണ് സമാധാനം കണ്ടെത്തുക?" "ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികൾക്കും, ഇതാണ് സൃഷ്ടിയും ലയവും; അതിന്റെ സംരക്ഷകനായവൻ, ഇതിനെ അവഗണിക്കുന്നവൻ എവിടെയും സന്തോഷം നേടില്ല." ശുകൻ പറഞ്ഞു: ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ഭഗവാൻ, രാജകുമാരിമാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, കൊല്ലപ്പെട്ടവർക്കായി ലോകത്തിൽ പതിവായ ശ്മശാനകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. പിന്നീട്, അമ്മയും അപ്പനും ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണനും രാമനും അവരെ വണങ്ങി, അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ തലയിടിച്ചു. ദേവകിയും വസുദേവനും, അവരുടെ പുത്രന്മാർ ലോകത്തിന്റെ ഭഗവാന്മാരാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അവരുടെ ആദരം സ്വീകരിച്ച ശേഷം ഭയമില്ലാതെ അവരെ അണുവിടികയായിരുന്നു. ശുകൻ പറഞ്ഞു: പരമപുരുഷൻ, മാതാപിതാക്കളുടെ അഭിലാഷങ്ങൾ നിറവേറ്റിയതായി മനസ്സിലാക്കി, തന്റെ മായാവലയം വ്യാപിച്ചു, "ദുഃഖിക്കരുത്" എന്ന് പറഞ്ഞു, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ ഭ്രമിപ്പിച്ചു. തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനോടൊപ്പം മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്ത് ചെന്നു, വിനയത്തോടെ വണങ്ങി, അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ "അമ്മ" "അപ്പ" എന്നു സ്നേഹപൂർവ്വം വിളിച്ചു. "അപ്പാ, അമ്മയും നിങ്ങൾക്കും എപ്പോഴും ഞങ്ങൾ, നിങ്ങളുടെ പുത്രന്മാർ, എങ്കിലും, ഞങ്ങൾ കുട്ടിക്കാലവും ബാല്യവും യൗവനവും നിങ്ങളോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. വിധി തടഞ്ഞതുകൊണ്ട്, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അടുത്ത് താമസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; പിതാവിന്റെ വീട്ടിൽ വളരുന്ന കുട്ടികൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന സന്തോഷം, ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ചില്ല." "ഒരു മനുഷ്യൻ നൂറു വർഷം ജീവിച്ചാലും, തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഉത്പത്തി, പോഷണം എന്നിവ ലഭ്യമായ മാതാപിതാക്കൾക്ക്, കടമ തീർക്കാൻ കഴിയില്ല." "ശരീരത്തിലും ധനത്തിലും കഴിവുള്ള ഒരു പുത്രൻ, മാതാപിതാക്കളുടെ ജീവിക്കലിന് സഹായം നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ, മരിച്ച ശേഷം തന്റെ തന്നെ മാംസം ഭക്ഷിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകും." "കഴിവുള്ളവൻ, പ്രായമായ അമ്മയെയും അപ്പനെയും, സദാചാരമുള്ള ഭാര്യയെയും, ബാല്യത്തിലുള്ള പുത്രനെയും, ഗുരുവിനെയും, ബ്രാഹ്മണനെയും, അഭയം തേടിയവനെയും, അവഗണിച്ചാൽ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മരിച്ചവനാണ്." "കംസന്റെ ഭയത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഉത്കണ്ഠയിലായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട്, ഈ ദിവസങ്ങൾ, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ ആരാധിക്കാതെ, വെറുതെ പോയി." "അതിനാൽ, അപ്പാ, അമ്മാ, ഞങ്ങൾ, കഠിനഹൃദയനായവന്റെ കൃപയിൽ ആശ്രിതരായിരുന്നു; നിങ്ങളെ സേവിക്കാത്തത് ക്ഷമിക്കണം." ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, ലോകാത്മാവായ ഹരിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച ഭഗവാന്റെ മായാവലയം കൊണ്ടു, അവർ ഭ്രമിച്ചു; അവനെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഉയർത്തി, അണുവിടികയായിരുന്നു, സന്തോഷം പ്രാപിച്ചു. കണ്ണീർ ഒഴുകി, സ്നേഹബന്ധത്തിൽ ബന്ധിതരായി, അവർക്ക് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, രാജാവേ; കഴുത്ത് തടഞ്ഞു, മനസ്സ് ഭ്രമിച്ചു. തുടർന്ന്, മാതാപിതാക്കളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ദേവകിയുടെ പുത്രൻ, ഭഗവാൻ, തന്റെ മാതാപിതാവായ ഉഗ്രസേനയെ യദുക്കളുടെ രാജാവായി സ്ഥാനമേറ്റു. "മഹാരാജാവേ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെയും ജനങ്ങളെയും ആജ്ഞാപിക്കണം; യയാതിയുടെ ശാപം കാരണം, യദുക്കൾ രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കരുത്." "ഞാൻ, നിങ്ങളുടെ ദാസൻ, ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ദേവന്മാരും മറ്റു ജനം പോലും വണങ്ങി ആദരിക്കുന്നു; മനുഷ്യരാജാക്കന്മാരെപ്പറ്റി പറയേണ്ടതില്ല." കുടുംബാംഗങ്ങളായ യദുക്കൾ, വൃഷ്ണികൾ, അന്ധകകൾ, മധുക്കൾ, ദശാർഹകൾ, കുകുരർ, മറ്റു ബന്ധുക്കൾ, കംസന്റെ ഭയത്തിൽ എല്ലാ ദിശകളും ഉത്കണ്ഠയിൽ ആയിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ അവരെ ആദരിച്ചു, വിദേശങ്ങളിൽ അഭയാർത്ഥികളായവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകി, അവരുടെ വീടുകളിൽ താമസിക്കാൻ സൗകര്യം ഒരുക്കി, ധനം നൽകിക്കൊണ്ട്. കൃഷ്ണൻ-രാമന്റെ കൈകളിൽ സംരക്ഷിതരായി, അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയായി, അവർ സന്തോഷത്തോടെ വീടുകളിൽ താമസിച്ചു, കൃഷ്ണൻ-രാമൻ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മാറ്റി. ദിവസവും, അവർ മുകുന്ദന്റെ കമലമുഖം, എപ്പോഴും പ്രകാശമാനവും മനോഹരവും, കരുണപൂർവ്വം ചിരിക്കുന്നതും, ആസ്വദിച്ചു. അവിടെ മുതിർന്നവരും യുവാക്കളായി, ശക്തിമാന്മാരായി, മുകുന്ദന്റെ കമലമുഖം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പാനം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ, രാജാവേ, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ ഭഗവാൻ, സംകർഷണനോടൊപ്പം, നന്ദന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു, സ്നേഹപൂർവം അണുവിടികയായിരുന്നു, ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ, സ്നേഹമുള്ള പിതാവായിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങളെ വളർത്തി, വളര്ത്തി, സംരക്ഷിച്ചു; മാതാപിതാക്കൾക്ക്, തങ്ങളുടെ കുട്ടികളോടുള്ള സ്നേഹം, തങ്ങളോടേക്കാൾ കൂടുതലാണ്." "ബന്ധുക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ച, സ്വയം സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത കുട്ടികളെ, അത്തരം മാതാപിതാക്കൾ, തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരെപ്പോലെയാണ് വളർത്തുന്നത്." "അപ്പാ, ദയവായി വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങൂ; ഞങ്ങൾ ഇവിടെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് സന്തോഷം ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം, സ്നേഹത്തിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന ബന്ധുക്കളെ കാണാൻ നിങ്ങളോട് വരാം." ഇങ്ങനെ, ഭഗവാന്റെ ദയയും സ്നേഹവും കൊണ്ട്, യദുക്കളും ബന്ധുക്കളും, കംസന്റെ ഭയത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം മാറ്റി, സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ കമലമുഖം നോക്കി, ആ കുടുംബം വീണ്ടും സമൃദ്ധിയായി.