ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാമനും കൃഷ്ണനും മഹാരംഗത്തിൽ കംസന്റെ മുഖത്ത് വിജയം നേടിയപ്പോൾ, നഗരത്തിലെ ജനങ്ങൾ അതിയായ സന്തോഷത്തിൽ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു. കംസയെ ഒഴികെ, പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരും ധാർമികരായവരും “ശഭാഷ്! ശഭാഷ്!” എന്നു ആവേശത്തോടെ പ്രസംഗിച്ചു. എന്നാൽ, തന്റെ പ്രധാന പഹയന്മാർ വീണു കിടക്കുന്നതും, ഭോജരാജാവായ കംസൻ അതിശയത്തിലും ഭയത്തിലും ആകുലനായതും കണ്ടു, അവൻ തന്റെ സംഗീതജ്ഞന്മാരെ നിർത്തി, കഠിനമായി ഇപ്രകാരം കല്പിച്ചു: “വസുദേവന്റെ ആ രണ്ടു പാപപുത്രന്മാരെ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുക; ഗോപുരക്ഷകരുടെ സമ്പത്ത് പിടിച്ചെടുക്കുക; ദുഷ്ടചിത്തനായ നന്ദനെ ബന്ധിക്കുക. വസുദേവനെ, ആ കപടബുദ്ധിയുള്ളവനെ, ഉറ്റ കുതിരകളോടുകൂടി ഉടൻ കൊല്ലുക; ശത്രുക്കളെ അനുകൂലിക്കുന്ന എന്റെ പിതാവായ ഉഗ്രസേനനും അവന്റെ അനുയായികളും കൊല്ലപ്പെടട്ടെ.” ഇങ്ങനെ കംസൻ ധിക്കാരം മുഴക്കിയപ്പോൾ, ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ, അക്ഷയം ആയിരിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ കോപത്തോടെ ഉയർന്ന് ഉയർന്ന മേച്ചിലിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. കംസൻ, തന്റെ മരണത്തെ നേരിട്ട് വരുന്നതു കണ്ടു, ഉറച്ച മനസ്സോടെ അകമ്പടി നിന്ന് തന്റെ കവചവും വാളും എടുത്തു. വാളുമായി കംസൻ ആകാശത്ത് വലതുവശത്തേക്കും ഇടതുവശത്തേക്കും ചുറ്റുന്ന കുരുവിയുടെ പോലെ വേഗത്തിൽ ചലിച്ചു. എന്നാൽ അതിരറ്റ ശക്തിയുള്ള കൃഷ്ണൻ, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ, കംസനെ ശക്തിയായി പിടിച്ചു. കൃഷ്ണൻ കംസന്റെ മുടിയിലിട്ട് പിടിച്ചു, കിരീടം കുലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, അവനെ ഉയർന്ന മേച്ചിലിൽ നിന്ന് അരങ്ങിലേക്ക് വീഴ്ത്തി. പിന്നെ, സാക്ഷാൽ ലോകത്തിന്റെ ആശ്രയനായ, കമലനാഭനായ കൃഷ്ണൻ അവന്റെ മേൽ മുകളിൽ നിന്ന് വീണു. ഹരിഃ, കംസന്റെ ജീവഹീനമായ ശരീരം ഭൂമിയിൽ വലിച്ചിഴച്ചു, ആനയെ വലിക്കുന്നതുപോലെ, ലോകം മുഴുവൻ നോക്കി നിൽക്കേ. അപ്പോൾ ജനങ്ങൾ “അയ്യോ! അയ്യോ!” എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചു. കംസൻ, ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും സംസാരിക്കുമ്പോഴും നടക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും ശ്വാസം എടുക്കുമ്പോഴും, എല്ലായ്പ്പോഴും ഭയത്തിലും ആശങ്കയിലുമായിരുന്നു; അവൻ തന്റെ മുന്നിൽ ചക്രായുധധാരിയായ കൃഷ്ണനെ കാണുകയും, പ്രാപിക്കുവാൻ അതീവ ദുർലഭമായ കൃഷ്ണസ്വരൂപം തന്നെ പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തു. കംസന്റെ എട്ട് സഹോദരന്മാർ—കങ്ക, ന്യഗ്രോധക എന്നിവരടക്കം—അവന്റെ മരണത്തിൽ അതിയായി കോപത്തോടെ ഓടിയെത്തി, പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ രോഹിണിയുടെ പുത്രനായ ബാലരാമൻ, വേഗത്തിൽ തന്റെ ഗദയുമായി അവരെ സിംഹം മൃഗങ്ങളെ അടിക്കുന്നതുപോലെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. ആകാശത്ത് മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി; ബ്രഹ്മാവിനെയും ശിവനെയും മുൻനിർത്തി ദേവതകൾ സന്തോഷത്തോടെ പുഷ്പമഴയൊഴിച്ചു, കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, സ്ത്രീകൾ നൃത്തം ചെയ്തു. മഹാരാജാവേ, അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ മരിച്ച ദുഃഖത്തിൽ പിടഞ്ഞ്, അവരുടെ ഭാര്യമാർ തല പൊട്ടിക്കൊണ്ടു കണ്ണുനീരോടെ അരങ്ങിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. വീരശയനങ്ങളിൽ ഭർത്താക്കളെ അണകിച്ചുപിടിച്ച്, അവർ സുന്ദരമായ ശബ്ദത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വിലപിച്ചു: “അയ്യോ, പ്രഭോ! പ്രിയനായവാ! ധർമ്മജ്ഞനായവാ! നിരാശ്രിതരെ രക്ഷിക്കുന്നവാ! നീ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ ഞങ്ങളുടെയും ഞങ്ങളുടെ മക്കളുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും നാശം സംഭവിച്ചു. ഭർത്താവേ, നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ ഈ നഗരം, പുരുഷോത്തമാ, സൗഭാഗ്യവും ഉത്സവങ്ങളുമൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ട് ഞങ്ങളെയുംപോലെ ശോഭയില്ലാത്തതായിരിക്കുന്നു. നീ നിരപരാധികളോടു ചെയ്ത വലിയ പാപം കൊണ്ടാണ് ഇതു സംഭവിച്ചത്; ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെയാക്കി, ജീവജാലങ്ങളെ കൊല്ലുന്നവാ, ആരാണ് ഇനി മനസ്സിൽ സമാധാനം പ്രാപിക്കുക? ഈ ലോകത്തിലെ സകല ജീവജാലങ്ങൾക്കും ഇതാണ് സൃഷ്ടിയും ലയവും; അതിനാൽ രക്ഷകനായ ഒരാൾ ഇതിനെ അവഗണിച്ചാൽ എവിടെയും സന്തോഷം ലഭിക്കില്ല.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ കൃഷ്ണൻ രാജകുമാരിമാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, കൊല്ലപ്പെട്ടവർക്കു യഥാചാരം സംസ്കാരകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. തുടർന്ന്, കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ മാതാപിതാക്കളായ വസുദേവിയെയും ദേവകിയെയും ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു, അവർക്കു നമസ്കരിച്ചു, അവരുടെ പാദങ്ങൾ തലയിൽ സ്പർശിച്ചു. ദേവകിയും വസുദേവനും, തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരെ ലോകാധിപതികളെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും, അവരുടെ ഭക്തി സ്വീകരിച്ചു, ഭയമില്ലാതെ അവരെ അണകിച്ചുപിടിച്ചു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, മാതാപിതാക്കളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റിയതായി മനസ്സിലാക്കി, തന്റെ മായാവശത്തിൽ “ദുഃഖിക്കേണ്ട” എന്നു പറഞ്ഞ്, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ മോഹിപ്പിച്ചു. തന്റെ അനിയനായ രാമനോടൊപ്പം മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, വിനയപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു, അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ “അമ്മേ, അച്ചാ” എന്നുപറഞ്ഞു. “അച്ഛാ, അമ്മെ, നിങ്ങൾ എന്നും ഞങ്ങളെ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളായി ബാല്യകാലം, കൗമാരകാലം, യൗവനം എന്നിവയിൽ ഒരുപോലും നിങ്ങളോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കാനായില്ല. വിധിയുടെ ഇടപെടലാൽ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അടുത്ത് താമസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; പിതാവിന്റെ വീട്ടിൽ വളരുന്ന കുട്ടികൾ സാധാരണ അനുഭവിക്കുന്ന സന്തോഷം ഞങ്ങൾക്കില്ലായിരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ നൂറുവർഷം ജീവിച്ചാലും, അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ച് പോഷണം ചെയ്യുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്ക് കടം തീർക്കാൻ കഴിയില്ല. ശരീരത്തിലും ധനത്തിലും കഴിവുള്ളവൻ മാതാപിതാക്കളുടെ ഉപജീവനത്തിന് വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാതെ പോയാൽ, മരണാനന്തരത്തിൽ അവൻ സ്വന്തം മാംസം തന്നെ ഭക്ഷിക്കേണ്ടിവരും. കഴിവുള്ളവൻ തന്റെ പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെയും, സദാചാരപത്നിയെയും, ബാല്യപ്രായമുള്ള മകനെയും, ഗുരുവിനെയും, ബ്രാഹ്മണനെയും, അഭയം തേടിയവനെയും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും അവൻ മരിച്ചവനോടു തുല്യനാണ്. കംസന്റെ ഭയത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്നും ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു; അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ പൂജിക്കാതെ കാലം വെർത്ഥമാക്കി. അതിനാൽ, അച്ഛാ, അമ്മേ, ഞങ്ങൾ അന്യായമായി ദുരിതം അനുഭവിച്ചവരായിട്ടാണ് നിങ്ങളെ സേവിക്കാതിരുന്നത്—ദയവായി ക്ഷമിക്കണം.” ഹരിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ലോകാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ മായയാൽ അവർ മോഹിതരായി, അവനെ മടിയിൽ കയറ്റി അണകിച്ചുപിടിച്ചു, ആനന്ദം പ്രാപിച്ചു. കണ്ണീർ ഒഴുകി, സ്നേഹബന്ധത്തിൽ കെട്ടപ്പെട്ടു, അവരുടെ കണ്ഠം മുട്ടി, മനസ്സു ഭ്രമിച്ചുകൊണ്ടു, ഒരുവാക്കും പറയാനായില്ല. അങ്ങനെ മാതാപിതാക്കളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചശേഷം, ദേവകീപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, ഉഗ്രസേനനെ യദുക്കളുടെ രാജാവായി സ്ഥാനാരോഹനം ചെയ്തു. “മഹാരാജാവേ, ഞങ്ങളെയും ജനങ്ങളെയും നിങ്ങൾ കല്പിക്കണം; യയാതിയുടെ ശാപം മൂലം യദുക്കൾ രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കരുത്. ഞാൻ, നിങ്ങളുടെ ദാസനായുള്ള ഞാൻ, സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദേവതകളും മറ്റു ഭൂപതികളും നമസ്കരിച്ച് കരം സമർപ്പിക്കും—മനുഷ്യരാജാക്കളെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടതുണ്ടോ?” കംസന്റെ ഭയത്തിൽ എല്ലാ ദിക്കിലുമുള്ള യദുക്കളെയും, വൃഷ്ണികളെയും, അന്ധകർക്കളെയും, മധുക്കളെയും, ദശാർഹന്മാരെയും, കുകുരന്മാരെയും, മറ്റ് ബന്ധുക്കളെയും കൃഷ്ണൻ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു, വിദേശങ്ങളിൽ അഭയാർഥികളായി കഴിയുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ധനം നൽകി സ്വന്തം വീടുകളിൽ പാർപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെയും രാമന്റെയും കരങ്ങൾക്കു കീഴിൽ, എല്ലാ ആശയങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെട്ട്, അവർ ദുഃഖരഹിതരായി സന്തോഷത്തോടെ വീടുകളിൽ പാർത്തു. ദിനംപ്രതി, മുകുന്ദന്റെ കമലമുഖം, എന്നും പ്രസന്നമായ സുന്ദരമായ കരുണയുള്ള പുഞ്ചിരിയോടെ, അവർ നോക്കി ആനന്ദിച്ചു.