ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ബ്രാഹ്മണൻ വൃക്ഷത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന സന്ന്യാസിയുടെ പക്കൽ വന്നു, ദുഃഖത്തിൽ കിടന്നവൻ ഉച്ചത്തിൽ കരയാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ ദീർഘനിശ്വാസവും ദു:ഖവും കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹാതപസ്വിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ കാരുണ്യം ഉദിച്ചു. തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ എല്ലാം അറിഞ്ഞ്, കപോളത്തിൽ അക്ഷരമാലയോടെ ഇരുന്ന ആ സന്ന്യാസി ബ്രാഹ്മണനോട് വിശദമായി സംസാരിച്ചു. “മകനോടുള്ള മോഹരൂപമായ അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കൂ; കർമഫലത്തിന്റെ ഗതി അത്യന്തം ശക്തമാണ്. വിവേകം നേടുക, ലോകമോഹം ഉപേക്ഷിക്കൂ,” എന്ന് സന്ന്യാസി ഉപദേശിച്ചു. “ബ്രാഹ്മണാ, ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ ഭാവി കണ്ടു: ഏഴു ജന്മങ്ങൾക്കു മകനുണ്ടാവില്ല, ഒരിക്കലും.” “മുന്പ് സഗരനും സന്താനാർത്ഥം വേദന അനുഭവിച്ചു; അതുപോലെ നീയും കുടുംബാശയെ ഉപേക്ഷിക്കണം—വിരക്തിയിൽ എല്ലാ വിധത്തിലും സന്തോഷമുണ്ട്,” സന്ന്യാസി പറഞ്ഞു. എങ്കിലും ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് വിവേകമുണ്ടായിട്ട് എന്ത് പ്രയോജനം? എനിക്കൊരു മകന്‍ വേണം, അതിനായി ബലത്താൽ എങ്കിലും തരിക; അല്ലെങ്കിൽ ഈ ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ തന്നെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും.” പിന്നെ, “മക്കളും അതുപോലുള്ളവരും ഇല്ലാതെ വിരക്തി വരണ്ടതായിരിക്കും; മക്കളും മുമ്മക്കളും ചുറ്റുമുള്ള ഗൃഹസ്ഥന് ലോകത്തിൽ സജീവതയുണ്ട്,” എന്നും പറഞ്ഞു. ബ്രാഹ്മണന്റെ അത്യന്തം ആഗ്രഹം കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹാതപസ്വി പറഞ്ഞു: “ചിത്രകേതു തന്റെ വിധിരേഖ മായ്ച്ചു വേദന അനുഭവിച്ചു. വിധിക്ക് വിരുദ്ധമായി ശ്രമിച്ചാൽ മകനിൽ നിന്നു സന്തോഷം ലഭിക്കില്ല; നീ ഇഷ്ടത്തിൽ ഉറച്ചവനാണ്, ഇങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനോട് ഞാൻ എന്ത് പറയാൻ?” അവളുടെ അനാഗ്രഹം കണ്ടപ്പോൾ, സന്ന്യാസി ഒരു ഫലം നൽകി, “ഇത് ഭർത്താവിനൊപ്പം കഴിക്കൂ; പിന്നെ മകൻ ലഭിക്കും,” എന്നു പറഞ്ഞു. “ഒരു വർഷം സ്ത്രീ സത്യം, ശുദ്ധി, കാരുണ്യം, ദാനം, ദിവസത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം ഭക്ഷണം എന്നിവ പാലിക്കണം; അങ്ങനെ മകൻ അത്യന്തം വിശുദ്ധനായിരിക്കും,” എന്നും ഉപദേശിച്ചു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് യോഗി യാത്രയായി; ബ്രാഹ്മണൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, ഫലം ഭാര്യയുടെ കയ്യിൽ നൽകി, പിന്നെ എവിടെയോ പോയി. എന്നാൽ, മനസ്സിൽ കപടതയുള്ള യുവതി സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുന്നിൽ കരഞ്ഞു: “എനിക്ക് വലിയ ആശങ്കയുണ്ട്; ഞാൻ ഈ ഫലം കഴിക്കില്ല.” “ഫലം കഴിച്ചാൽ ഗർഭം വരും; ഗർഭം വന്നാൽ വയറ് വലുതാകും; കുറച്ച് മാത്രം ഭക്ഷിച്ചാൽ ശക്തി കുറയും—അപ്പോൾ ഗൃഹകാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ ചെയ്യാം?” അവൾ ചോദിച്ചു. “വിധിയാൽ, ഗ്രാമത്തിൽ ചുങ്കക്കാരൻ വന്നാൽ, ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും? ഗർഭം കിളിവണ്ടിയാകുന്നു എങ്കിൽ എങ്ങനെ പുറത്താക്കും?” “ഗർഭം വശത്തായി വരുമെങ്കിൽ ഞാൻ മരിക്കും; പ്രസവത്തിൽ വലിയ വേദനയുണ്ട്—ഇത്രയും നാളും ഞാൻ എങ്ങനെ സഹിക്കും?” “ഞാൻ വൈകിയാൽ സഹപത്നി എല്ലാം പിടിച്ചെടുക്കും; സത്യം, ശുദ്ധി എന്നിവ പാലിക്കൽ വളരെ കഠിനമാണ്.” “കുഞ്ഞിനെ വളർത്താനും പരിപാലിക്കാനും വേദനയുണ്ട്; പ്രസവിക്കുന്ന സ്ത്രീക്കും അതുപോലെ. എന്റെ മനസ്സിൽ, വന്ധ്യയോ വിധവയോ ആയ സ്ത്രീകൾ സന്തോഷവതികളാണ്,” അവൾ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ തെറ്റായ ചിന്തയാൽ അവൾ ഫലം കഴിച്ചില്ല; ഭർത്താവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ഞാൻ കഴിച്ചു, ഞാൻ കഴിച്ചു,” എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം അവളുടെ ഇളയ സഹോദരി അവളുടെ വീട്ടിൽ വന്നു. അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞ്, “എനിക്ക് വലിയ വിഷമമുണ്ട്,” എന്നു പറഞ്ഞു. “ഈ ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു—എന്ത് ചെയ്യാൻ, സഹോദരീ?” എന്ന ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ, സഹോദരി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഗർഭിണിയാണ്; പ്രസവിച്ച ശേഷം കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ നിനക്ക് തരാം.” “ഇതുവരെ നീ വീട്ടിൽ ഗർഭിണിയായതായി നടിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ; എന്റെ ഭർത്താവിന് കുറച്ച് സ്വർണമോ ധനമോ കൊടുത്താൽ അവൻ കുട്ടിയെ നിനക്ക് നൽകും.” “ആറ് മാസം കഴിഞ്ഞ് ശിശു മരിച്ചുവെന്ന് എല്ലാവരും പറയും; ഞാൻ കുട്ടിയെ വളർത്തും, നിത്യേന നിന്റെ വീട്ടിൽ വരികയും ചെയ്യും.” “ഇപ്പോൾ പരീക്ഷിക്കാൻ ഫലം പശുവിന് കൊടുക്കൂ; സ്ത്രീകളുടെ സ്വഭാവം ഇങ്ങനെയാണ്,” എന്നും പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സഹോദരി ഒരു ആൺകുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു; അച്ഛൻ ആ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് രഹസ്യമായി ധുന്ധുലിക്ക് നൽകി. അവൾ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: “ആരോഗ്യവാൻ ആയ ഒരു ആൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു; എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം; ആത്മദേവന് ഒരു മകൻ ജനിച്ചു.” അദ്ദേഹം ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനം നൽകി, ജനനശാന്തി തുടങ്ങിയ ചടങ്ങുകൾ നടത്തി; വാതിലിൽ മംഗളഗീതവും വാദ്യങ്ങളും മുഴങ്ങി. ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ അവൾ പറഞ്ഞു: “എന്റെ മുലയിൽ പാലില്ല; മറ്റൊരാൾ പാലെടുത്തിരിക്കുന്നു, എങ്ങനെ ഞാൻ കുഞ്ഞിനെ പോഷിപ്പിക്കും?” “എന്റെ സഹപത്നി പ്രസവിച്ചു, അവളുടെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചു; അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവന്ന് വെയ്ക്കൂ—അവൾ നിന്റെ മകനെ പോഷിപ്പിക്കും.” കുഞ്ഞിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഇതൊക്കെ ഭർത്താവ് ചെയ്തു; അമ്മ കുഞ്ഞിന് ധുന്ധുകാരി എന്ന പേര് നൽകി. മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ പശു ഒരു കിടാക്കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു—എല്ലാ അവയവങ്ങളിലും മനോഹരമായ, ദിവ്യമായ, നിർമ്മലമായ, പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്ന കിടാവ്. ഇത് കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ അത്ഭുതപ്പെട്ട് സ്വയം ചടങ്ങുകൾ നടത്തി; അത്ഭുതം കാണാൻ ഗ്രാമവാസികൾ ഒത്തുകൂടി. “ഇപ്പോൾ ആത്മദേവന് വലിയ ഭാഗ്യം കിട്ടി: പശുവിൽ നിന്നൊരു ദിവ്യകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു—ഇത് അത്ഭുതമാണ്,” എന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞു. വിധിയുടെ ക്രമീകരണത്തിൽ ആ രഹസ്യം ആരും അറിഞ്ഞില്ല; ആ കുട്ടിക്ക് പശുവിന്റെ ചെവി പോലെയുണ്ടെന്നു കണ്ടു, അവനെ ഗോകർണൻ എന്ന് പേരിട്ടു. കാലക്രമേണ, ഇരുവരും ബാല്യത്തിൽനിന്ന് യൗവനത്തിലേക്ക് വളർന്നു; ഗോകർണൻ പണ്ഡിതനും വിവേകിയുമായപ്പോൾ, ധുന്ധുകാരി അത്യന്തം ദുഷ്ടനായി. അവൻ സ്നാനം, ശുദ്ധി എന്നിവ അവഗണിച്ചു, അശുദ്ധമായ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, ക്രോധം ഇല്ലാതെ ദുർമ്മാർഗ്ഗം ചെയ്തും, ശവം സ്പർശിച്ച കൈകൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചും നടന്നു. അവൻ കള്ളനായിരുന്നു, എല്ലാവരുടെയും ദ്വേഷ്യൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകളിൽ തീ വെച്ചു, കുട്ടികളെ കളിക്കുവെന്നു പറഞ്ഞ് കിണറ്റിൽ തള്ളിയുമാണ് അവന്റെ ക്രൂരത. അവൻ ക്രൂരനും ആയുധധാരിയും, ദരിദ്രരെയും കുരുടരെയും പീഡിപ്പിച്ചവനും, ചണ്ഡാലരോടൊപ്പം സദാ സഞ്ചരിച്ചവനും, കയറ് കൈവശം വച്ചവനും, നായ്ക്കളെ കൂട്ടുകാരാക്കിയും. വേശ്യകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ജീവിതം കളഞ്ഞു, പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും അടിച്ചിട്ട് അവരുടെ പാത്രങ്ങൾ തന്നെ കവർന്നു. കഷ്ടത്തിൽ ആയ പിതാവ്, ദരിദ്രനായി, ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു: “ഇങ്ങനെയുള്ള ദുഷ്ടപുത്രൻ, പീഡനം മാത്രം നൽകുന്നവൻ, കൊല്ലപ്പെടാൻ അർഹനാണ്.