ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അന്നേ സമയത്ത്, കൃഷ്ണന്റെ കാലടി ശലയുടെ തലയിൽ പതിയുമ്പോൾ, ശലയും തോഷലകനും ഇരുവരും രണ്ടായി പിളർന്ന് നിലംപതിച്ചു. ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും കൂടടയും ശലയും തോഷലകനും വധിക്കപ്പെട്ടതോടെ, ശേഷിച്ച എല്ലാ മല്ലന്മാരും ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാണ് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ ഗോപസഖാക്കളെ ചേർത്ത് സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു; വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ കാൽക്കലുകൾ മണിയോടെ നാദിച്ചു, അവർ നൃത്തം ചെയ്തു. രാമനും കൃഷ്ണനും ചെയ്ത ഈ അത്ഭുതകൃത്യത്തിൽ ജനങ്ങൾ മുഴുവൻ ആഹ്ലാദിച്ചു; കംസനെയും ചില പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ധാർമ്മികരെയും ഒഴികെ, എല്ലാവരും “ശഭാഷ്! ശഭാഷ്!” എന്ന് പ്രസംസിച്ചു. പ്രമുഖ മല്ലന്മാർ വീണു, ഭൂജരാജാവായ കംസൻ അശാന്തനായി, തന്റെ സംഗീതജ്ഞന്മാരെ നിർത്തിച്ചു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “വസുദേവന്റെ ആ രണ്ടു ദുഷ്ടപുത്രന്മാരെയും നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കൂ; ഗോപന്മാരുടെ ധനം പിടിച്ചെടുക്കൂ; ആ ദുഷ്ടചിത്തനായ നന്ദനെ കെട്ടിയിടൂ. വസുദേവനെയും അവന്റെ ഉത്തമകുതിരകളെയും ഉടൻ കൊല്ലൂ; എന്റെ പിതാവായ ഉഗ്രസേനനും അവന്റെ അനുചരന്മാരും ശത്രുവിന്റെ പക്ഷം പിടിച്ചിരിക്കുന്നവരാണ്.” കംസൻ ഇങ്ങനെ അഹങ്കാരത്തോടെ കല്യാണം പ്രസംഗിച്ചപ്പോൾ, അക്ഷരനാശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ കോപത്തോടെ വേഗത്തിൽ ഉയർന്നുപോയി, ഉയർന്നിരുന്ന രാജവേദിയിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. കൃഷ്ണൻ അടുത്തെത്തുന്നത് കണ്ട കംസൻ, തന്നെക്കു മരണമെത്തിയതെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ഉറച്ച മനസ്സോടെ അകമ്പടി എഴുന്നേറ്റു, തൂവാലയും വാളും പിടിച്ചു. കംസൻ വാളുമായി ആകാശത്തിൽ വലതുചിറകിലും ഇടതുചിറകിലും ചുറ്റുന്ന ഗരുഡപക്ഷിയെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ ചലിച്ചു; പക്ഷേ, അതിരില്ലാത്ത ശക്തിയുള്ള കൃഷ്ണൻ, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ പിടിക്കുന്നപോലെ, കംസനെ ശക്തിയായി പിടിച്ചു. കിരീടം കുലുങ്ങുന്ന കംസനെ കേശത്തിൽ പിടിച്ച്, ഉയർന്ന വേദിയിൽ നിന്ന് അരങ്ങിലേക്ക് തള്ളിയറക്കി; പിന്നെ, സകലലോകത്തിന്റെയും ആശ്രയമായ, സ്വയം നിലനിൽക്കുന്ന, കമലനാഭനായ കൃഷ്ണൻ മുകളിലிருந்து കംസന്റെ മേൽ വീണു. ഹരി, കംസന്റെ ജീവഹീനമായ ശരീരം ഗജത്തെ ഇഴയ്ക്കുന്നതുപോലെ നിലത്തു വലിച്ചുനീക്കി; അതു കണ്ട ജനങ്ങൾ മുഴുവൻ “അയ്യോ! അയ്യോ!” എന്ന് നിലവിളിച്ചു. കംസൻ, ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും സംസാരിക്കുമ്പോഴും നടക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും ശ്വസിക്കുമ്പോഴും, എപ്പോഴും ഭയത്താൽ വിറയച്ചു, തന്റെ മുമ്പിൽ ചക്രായുധധാരി കൃഷ്ണനെ കാണുകയും, അതുല്യമായ ആ രൂപം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തു. കംസന്റെ എട്ടു സഹോദരന്മാർ—കങ്ക, ന്യഗ്രോധക, മുതലായവർ—അത്യാധികം കോപത്തോടെ സഹോദരന്റെ വധത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യാനായി മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുവന്നു. അപ്പോൾ, രോഹിണീപുത്രനായ ബലരാമൻ, വലയം പിടിച്ച് സിംഹം മൃഗങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്നതുപോലെ, വേഗത്തിൽ അവരെ വീഴ്ത്തി. ആകാശത്ത് മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി; ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മുഖ്യമായ ദേവതകൾ പുഷ്പവർഷം നടത്തി, പ്രസംസിച്ചു; സ്ത്രീകൾ ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു. രാജാവേ, അവരുടെ ഭർത്താക്കളുടെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിതരായ അവരുടെ ഭാര്യമാർ തലകുത്തി കരഞ്ഞു, കണ്ണുനീരോടെ ഭർത്താക്കളെ ചേർന്ന് പിടിച്ചു. വീരശയ്യയിൽ കിടക്കുന്ന ഭർത്താക്കളെ അണച്ച്, അവർ മധുരസ്വരത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ദുഃഖം വെന്തുപറഞ്ഞു: “അയ്യോ, പ്രഭോ, ധർമ്മജ്ഞ, അനാഥരക്ഷകൻ! നിങ്ങൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഞങ്ങളുടെയും നമ്മുടെ മക്കളുടെയും വീടുകളുടെയും നാശം സംഭവിച്ചു. ഭർത്താവിനില്ലാതെ, പുരുഷോത്തമാ, ഈ നഗരം ഭംഗിയില്ലാതെ, ഞങ്ങളെയും പോലെ, ഉത്സവങ്ങളുമില്ലാതെ, മംഗലവും ഇല്ലാതെ പോയിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ നിർദോഷികളോടു വലിയ പാപം ചെയ്തു; അങ്ങനെ ഞങ്ങളെ ഈ നിലയിലാക്കി, ആരാണ് സമാധാനം കണ്ടെത്തുക?” “സകലഭൂതങ്ങൾക്കും ഇതാണ് സൃഷ്ടിക്കും ലയത്തിനും കാരണം; രക്ഷകനായ ഒരാൾ ഇതിനെ അവഗണിച്ചാൽ എവിടെയും സുഖം ലഭിക്കില്ല.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ കൃഷ്ണൻ രാജകുലസ്ത്രീകളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; വധിക്കപ്പെട്ടവർക്കു യുക്തമായ ലോകചാരപ്രകാരം ശ്മശാനക്രിയകൾ നിർവഹിച്ചു. അതിനുശേഷം, മാതാപിതാക്കളായ ദേവകിയെയും വസുദേവനെയും ബദ്ധനിരോധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച്, കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ കാലിൽ തലവെച്ചു നമസ്കരിച്ചു. ദേവകിയും വസുദേവനും, തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാർ ലോകനാഥന്മാരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവരുടെ പ്രണാമം സ്വീകരിച്ചശേഷം ഭയമില്ലാതെ അവരെ അണച്ചു. ശുകമുനി തുടർന്നു: പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, മാതാപിതാക്കളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റിയതായി മനസ്സിലാക്കി, തന്റെ മായാശക്തി പ്രയോഗിച്ച്, “ദുഃഖിക്കേണ്ട” എന്ന് പറഞ്ഞു എല്ലാവരെയും മോഹിപ്പിച്ചു. പിന്നീട്, തന്റെ സഹോദരനൊപ്പം മാതാപിതാക്കളോട് അടുക്കി, ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു, അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ “അമ്മേ, അപ്പാ” എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു. “അച്ഛാ, അമ്മേ, നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; എങ്കിലും ബാല്യവും കൗമാരവും യൗവനവും നിങ്ങളുടെ അടുത്ത് ചെലവിടാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിച്ചില്ല. വിധിയുടെ ഇടപെടലാൽ, അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ വളരുന്ന പിള്ളകൾക്കു സാധാരണ ലഭിക്കുന്ന ആനന്ദം ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചില്ല. ഒരു മനുഷ്യൻ നൂറ്റാണ്ട് ജീവിച്ചാലും, അവന്റെ ശരീരം ജനിപ്പിക്കുകയും പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മാതാപിതാക്കളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. ശരീരത്തിലും ധനത്തിലും കഴിയുന്നവൻ മാതാപിതാക്കളുടെ ഉപജീവനത്തിന് സഹായിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ, മരണത്തിന് ശേഷം അവൻ തന്റെ സ്വന്തം മാംസം തിന്നേണ്ടിവരും. ശേഷിയുള്ളവൻ പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെയും ധാർമ്മികഭാര്യയെയും കുഞ്ഞിനെയും ഗുരുവിനെയും ബ്രാഹ്മണനെയും അഭയം തേടിയവനെയും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും മരിച്ചവനാണ്.” “കംസന്റെ ഭീഷണിയിൽ ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും ഭയത്തോടെ ജീവിച്ചു; നിങ്ങളുടെ പാദസേവനത്തിനു സമയമില്ലാതെ ദിനങ്ങൾ വെറുതെ പോയി. അതിനാൽ, അച്ഛാ അമ്മേ, ഞങ്ങൾ ചെയ്യാനായ സേവനം ചെയ്യാതിരുന്നതിന്, ആ ക്രൂരഹൃദയനായവന്റെ ചൂഷണത്തിൽ പീഡിതരായ ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണം.” ഹരിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വിഷ്ണു അവരെ മോഹിപ്പിച്ചു; മാതാപിതാക്കൾ കൃഷ്ണനെ മടിയിൽ കയറ്റി ചേർത്തു, ആനന്ദം പ്രാപിച്ചു. കണ്ണുനീരിൽ മുങ്ങി, സ്‌നേഹബന്ധത്തിൽ പറ്റി, അവർക്കു ഒന്നും പറയാൻ പറ്റിയില്ല; കംഠം തടഞ്ഞു, മനസ്സു വിചലിതമായി. ഇങ്ങനെ മാതാപിതാക്കളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചശേഷം, ദേവകീപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ ഉഗ്രസേനനെ യദുക്കളുടെ രാജാവായി സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തു. “മഹാരാജാവേ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെയും ജനങ്ങളെയും ആജ്ഞാപിക്കണം; യയാതിയുടെ ശാപം കാരണം യദുക്കൾ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കാൻ പാടില്ല. ഞാൻ, നിങ്ങളുടെ ദാസനായിരിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാരും മറ്റുള്ളവരും നമസ്കരിച്ച് ഭാരം അർപ്പിക്കുന്നു—മനുഷ്യരാജാക്കന്മാരെ പറയേണ്ടതില്ല.