ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ബലഭദ്രന്റെ ശക്തിയേറിയ മുത്തിരിയുടെ മുത്ത് മൂഷ്ടികനെ ആദ്യം കനത്തിടിച്ചു. പിന്നീട് തന്റെ കരത്താൽ അവനെ ശക്തിയായി അടിച്ചു. രക്തം വായിൽ നിന്നു ഒഴുകി, മൂഷ്ടികൻ വേദനയിൽ വിറച്ചു. അവന്റെ ജീവൻ വിടർന്നു, കാറ്റിൽ വീണുവെന്നപോലെ ഒരു വൃക്ഷം നിലംപതിച്ചതുപോലെ അവൻ നിലംപതിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ, യുദ്ധശ്രേഷ്ഠനായ രാമൻ, അടുത്തെത്തിയ കൂഠനെ അവഹേളനത്തോടെ ഇടത് കൈയ്യിലൂടെ ഒരു മുത്ത് കൊടുത്ത് എളുപ്പത്തിൽ വധിച്ചു. അതേ സമയത്ത്, ശലന്റെ തല കൃഷ്ണന്റെ കാലിൽ അടി കിട്ടി, തോഷലകനും അർദ്ധമാക്കി കീറപ്പെട്ടു വീണു. ചാണൂരും, മൂഷ്ടികനും, കൂഠനും, ശലനും, തോഷലകനും കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, ശേഷിച്ചിരുന്ന എല്ലാ മല്ലന്മാരും ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ ഗോപുരസഹോദരന്മാരെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു. വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുകയും, അവർ നൃത്തം ചെയ്തപ്പോൾ പാദസരങ്ങൾ സംഗീതം പോലെ മണിഞ്ഞു. രാമനും കൃഷ്ണനും ചെയ്ത ഈ അത്ഭുതപ്രവൃത്തിയിൽ ജനങ്ങൾ എല്ലാവരും ആഹ്ലാദിച്ചു; കംസനെയും ചില പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ഒഴികെ, ധർമ്മാത്മാക്കളും മഹാന്മാരും ‘ശബാശ്! ശബാശ്!’ എന്ന് പുകഴ്ത്തി. മല്ലന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ഭൂജരാജാവ് കംസൻ അസ്വസ്ഥനാവുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ തന്നെ സംഗീതജ്ഞരെ നിർത്തി, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “വസുദേവന്റെ ആ രണ്ടു ദുഷ്ടപുത്രന്മാരെ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കൂ; ഗോപുരന്മാരുടെ സമ്പത്ത് പിടിച്ചെടുക്കൂ; ആ കപടചിത്തനായ നന്ദനെ ബന്ധിച്ചിടൂ. വസുദേവൻ, ആ ദുഷ്ടചിത്തനായവൻ, ഉഗ്രശ്രേഷ്ഠനായ കുതിരകളോടൊപ്പം ഉടൻ കൊല്ലപ്പെടട്ടെ; എന്റെ പിതാവായ ഉഗ്രസേനനും അവന്റെ അനുയായികളും, ശത്രുവിനെ പിന്തുണക്കുന്നതിനാൽ, കൊല്ലപ്പെടട്ടെ.” ഇങ്ങനെ കംസൻ ഗർവ്വത്തോടെ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, അക്ഷരമായവൻ, അത്യന്തരകോപത്തോടെ, അതിവേഗം ഉയർന്ന വേദിയിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. കൃഷ്ണനെ സമീപിക്കുന്നതും, തനിക്കു തന്നെ മരണമെന്നതും കണ്ട കംസൻ, ദൃഢനായി, പെട്ടെന്ന് ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ കവചവും വാളും പിടിച്ചു. വാൾ കൈയിൽ പിടിച്ച് കംസൻ ഇടതും വലതും ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന ഗരുഡപക്ഷിയെപ്പോലെ ചുറ്റിക്കറങ്ങി. എന്നാൽ അതിശയകരമായ ശക്തിയുള്ള കൃഷ്ണൻ അവനെ ശക്തിയായി പിടിച്ചു, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ. കൃഷ്ണൻ കംസന്റെ മുടി പിടിച്ചു, അവന്റെ കിരീടം ചലിച്ചു, അവനെ ഉയർന്ന വേദിയിൽ നിന്ന് അരങ്ങിലേക്ക് താഴെ വീഴ്ത്തി. ലോകത്തിന്റെ അഭയം, സ്വയംപോഷകനായ കമലനാഭൻ കംസന്റെ മേൽ മേൽക്കയറി വീണു. കൃഷ്ണൻ കംസന്റെ ശവം നിലത്ത് വലിച്ചിഴച്ചു, ആനയെ വലിക്കുന്നതുപോലെ, ലോകം മുഴുവൻ നോക്കി നിന്നു. അപ്പോൾ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് വലിയൊരു ‘അയ്യോ! അയ്യോ!’ എന്ന നിലവിളി ഉയർന്നു. കംസൻ, എപ്പോഴും ഭയത്തിൽ കഴിയുകയും, ഭക്ഷിക്കുമ്പോഴും സംസാരിക്കുമ്പോഴും നടക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും ശ്വാസംവിടുമ്പോഴും തന്റെ മുമ്പിൽ ചക്രധാരിയായ കൃഷ്ണനെ കാണുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതിനാൽ, അതിലഭ്യമായ ആ ദൈവീകരൂപം അവൻ പ്രാപിച്ചു. കംസന്റെ എട്ട് സഹോദരന്മാർ—കങ്ക, ന്യഗ്രോധക മുതലായവർ—അവന്റെ മരണത്തിന് അത്യന്തം കോപത്തോടെ ഓടി വന്നു. അപ്പോൾ രോഹിണീപുത്രൻ രാമൻ, വേഗത്തിൽ വടികൊണ്ട് അവരെ സിംഹം മൃഗങ്ങളെ അടിക്കുന്നപോലെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. ആകാശത്തിൽ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മുന്നിൽനിന്ന് ദേവതകൾ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി, കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, സ്ത്രീകൾ ആനന്ദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു. മരണപ്പെട്ടവരുടെ ഭാര്യമാർ, പ്രിയപതികളുടെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിതരായി, തലമുടി പറിച്ചു, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവരിലേക്ക് ഓടി വന്നു. വീരശയനങ്ങളിൽ കിടക്കുന്ന ഭർത്താക്കളെ അണിഞ്ഞു പിടിച്ചു, അവർ ദുഃഖം വാരിവിടുംവിധം മധുരവാക്കുകളിൽ വിലപിച്ചു: “അയ്യോ, പ്രഭോ, പ്രിയമേ, ധർമ്മജ്ഞനേ, അനാഥരക്ഷകനേ! നീ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ ഞങ്ങളും നമ്മുടെ മക്കളും കുടുംബവും നശിച്ചു. ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, ഈ നഗരം, പുരുഷശ്രേഷ്ഠേ, സൗന്ദര്യരഹിതമായി; ഞങ്ങൾപോലെ ഉത്സവങ്ങളും മംഗളങ്ങളും അവസാനിച്ചു. നീ നിർദോഷികളോടു വലിയ പാപം ചെയ്തു; ഈ അവസ്ഥയിലാക്കിയ നീ, സകലഹന്തകാ, ആരാണ് സന്തോഷം പ്രാപിക്കുക? ഈ ലോകത്തിലെ സകലഭൂതങ്ങൾക്കും ഈ സൃഷ്ടിയും ലയവും കാരണമാണല്ലോ; അതിന്റെ സംരക്ഷകൻ ഈ ധർമ്മം അവഗണിച്ചാൽ എവിടെയും ആനന്ദം ലഭിക്കില്ല.” ശുക മഹർഷി പറഞ്ഞു: ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ കൃഷ്ണൻ രാജകുലസ്ത്രീകളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, കൊല്ലപ്പെട്ടവർക്കു ലോകവഴക്കപ്രകാരമുള്ള സംസ്‌കാരങ്ങൾ നടത്തി. പിന്നെ തന്റെ മാതാപിതാക്കളായ ദേവകിയെയും വസുദേവനെയും ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച്, കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ തലവെച്ചു നമസ്കരിച്ചു. ദേവകിയും വസുദേവനും, തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാർ ലോകനാഥന്മാരാണെന്നു തിരിച്ചറിയുകയും, അവരുടെ നമസ്കാരം സ്വീകരിച്ച് ഭയമില്ലാതെ അവരെ അണിഞ്ഞു പിടിച്ചു. ശുകൻ പറഞ്ഞു: പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, മാതാപിതാക്കളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റിയതറിഞ്ഞ്, തന്റെ മായാവലിയിൽ ലോകത്തെ ഭ്രമിപ്പിച്ച്, ‘ദുഃഖപ്പെടരുതു’ എന്ന് പറഞ്ഞു. അഗാധമായ സ്നേഹത്തോടെ, സഹോദരനോടൊപ്പം മാതാപിതാക്കളുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു, ‘അമ്മേ, അച്ഛാ’ എന്ന് സ്നേഹപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. “അച്ഛാ, അമ്മേ, നിങ്ങള്ക്ക് എപ്പോഴും ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു; പക്ഷേ, ഞങ്ങൾ ബാല്യകാലവും കൗമാരവും യുവാവസ്ഥയും നിങ്ങളോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കാനായില്ല. വിധിയുടെ പ്രഭാവത്തിൽ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങള്ക്ക് അടുത്ത് താമസിക്കാനായില്ല; പിതൃഗൃഹത്തിൽ വളരുന്ന മക്കൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന ആനന്ദം ഞങ്ങൾക്കു കിട്ടിയില്ല. ഒരു മനുഷ്യൻ നൂറുവർഷം ജീവിച്ചാലും, അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ചും വളർന്നും ലഭിക്കുന്ന ശരീരത്തിനുവേണ്ടി മാതാപിതാക്കൾക്ക് കടം തീർക്കാൻ കഴിയില്ല. സമർത്ഥനായ പുത്രൻ, ധനംകൊണ്ടും ശരീരശക്തിയാലും, മാതാപിതാക്കളുടെ ഉപജീവനത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കാതെ പോയാൽ, മരണാനന്തരം അവൻ തന്റെ തന്നെ മാംസം ഭക്ഷിക്കേണ്ടിവരും. സമർത്ഥനായിരിക്കുമ്പോഴും, വൃദ്ധരായ മാതാപിതാക്കളെയും, ധർമ്മപത്നിയെയും, ബാലപുത്രനെയും, ഗുരുവിനെയും, ബ്രാഹ്മണനെയും, ശരണാർത്ഥിയെപ്പോലെയും അവഗണിക്കുന്നവൻ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും മരിച്ചവനാണ്. കംസന്റെ ഭീഷണിയിൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സു എപ്പോഴും ആശങ്കയിലായിരുന്നതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ പൂജിക്കാതെ നാം അനാവശ്യമായ കാലം ചെലവഴിച്ചു. അതിനാൽ, അച്ഛാ, അമ്മേ, ഞങ്ങൾ നിർബലരും, ക്രൂരഹൃദയനായവനാൽ പീഡിതരും ആയതിനാൽ, സേവനം ചെയ്യാത്തതിനു ക്ഷമിക്കണം.” ഹരിയുടെ ഈ വാക്കുകളാൽ, മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച ലോകാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ, മാതാപിതാക്കളുടെ മനസ്സു മായയാൽ ഭ്രമിപ്പിച്ചു; അവർ അവനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, അണിഞ്ഞു പിടിച്ച് ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. കണ്ണുനീർ ഒഴുകിപ്പോക, സ്നേഹബന്ധത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായി, വാക്കുകളൊന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ, അവരുടെ കണ്ഠം മുറുകിപ്പോയി, മനസ്സു ആശ്ചര്യത്തിൽ മുങ്ങി. അങ്ങനെ മാതാപിതാക്കളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം, ദേവകീപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ മാതാമഹനായ ഉഗ്രസേനനെ യദുക്കളുടെ രാജാവായി സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തു.