ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ ശത്രുവിനെ നേരിടുന്ന സമയത്ത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ക്ഷാമം കൊണ്ടുള്ള വിയർപ്പിൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. അതു ജലത്തിൽ തളിയുന്ന താമരപ്പൂവിന്റെ മുളപൊന്നുപോലെയാണ് കാണപ്പെട്ടത്. രാമന്റെ മുഖവും അതുപോലെ ദൃശ്യമായിരുന്നു—ചുവപ്പിച്ച കണ്ണുകൾ, കോപത്തിന്റെ ചൂടും, ഒരു മന്ദഹാസവും നിറഞ്ഞ മുഖം, മുഷ്ടികനെ നേരിടുമ്പോൾ അതിജ്വലിതമായി തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. എത്ര ഭാഗ്യമുള്ളവരാണ് വ്രജഭൂമിയിലെ ജനങ്ങൾ! അവിടെയാണല്ലോ ഈ പുരാതനപുരുഷൻ, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മറഞ്ഞ്, വനപൂക്കളാൽ അലങ്കൃതനായി ബാലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കൾക്കായി കൃഷി ചെയ്യുകയും, വംശി വായിക്കുകയും, ശിവഭാര്യയുടെ ആരാധനയാർഹമായ കാൽപ്പാദങ്ങൾക്കൊപ്പം അനേകം വിനോദങ്ങളിലേർപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നത്. ആ കൃഷ്ണന്റെ അപരിമിതമായ സൗന്ദര്യവും മഹിമയും, ഓരോ നിമിഷവും പുതുമയുള്ള ആ രൂപം, കൺകളാൽ ആസ്വദിക്കാൻ സാധിച്ച ഗോപികമാർ എത്ര വലിയ തപസ്സാണ് ചെയ്തതെന്ന് ആരറിയാം! വ്രജയിലേക്കുള്ള സ്ത്രീകൾ എത്ര ഭാഗ്യവതികളാണ്! അവരുടെ മനസ്സാക്ഷരമായുണ്ടായിരുന്ന കൃഷ്ണഭക്തി, പശു പാൽ കെടുക, ചാണകം ശേഖരിക്കുക, മക്കളെ ആറ്റുക, നിലം പൂശുക, വീട് വാരുക തുടങ്ങിയ എല്ലാ ദൈനംദിന ജോലികളിലും അവരുടെ കംഠം കരളുന്ന കരുണയോടെ കൃഷ്ണന്റെ കീർത്തനം പാടുകയായിരുന്നു. രാവിലെയും വൈകിട്ടും കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ കൊണ്ടു പുറത്ത് പോകുമ്പോഴും തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും, വംശി വായിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടുത്തെ യുവതികൾ അവന്റെ പുഞ്ചിരിയുള്ള മുഖവും കാരുണ്യഭരിതമായ കാഴ്ചകളും കാണാൻ പാതയിൽ എത്തിച്ചേരും. സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ പരസ്പരം സംസാരിച്ചപ്പോൾ, യോഗേശ്വരനായ ഹരി തന്റെ മനസ്സിൽ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു. സ്ത്രീകളുടെ ഭയാനകമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കൃഷ്ണന്റെയും രാമന്റെയും മാതാപിതാക്കൾ, അവരുടെ ശക്തി അറിയാതെ, വലിയ ദുഃഖത്തിലും ആശങ്കയിലുമായിരുന്നു. അച്യുതനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശത്രുവും, ബാലനും മുഷ്ടികനും തമ്മിൽ, വിവിധ മല്ലയുദ്ധ വിദ്യകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഏറ്റുമുട്ടി. കൃഷ്ണന്റെ അവയവങ്ങളുടെ ഇടിയേറ്റു ചാണൂരിന്റെ ശരീരം വീണ്ടും വീണ്ടും തകർന്നുവീണു; അവൻ ക്ഷീണിച്ചു. അതിനുശേഷം, ചാണൂരു പക്ഷിയെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ ചാടിയെത്തി, ഇരുചെവികളും മുറുക്കി, വാസുദേവനെ കഠിനമായി നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അതൊന്നും വകവയ്ക്കാതെ, ആനക്ക് പൂമാല ഇടുന്നതുപോലെ, ചാണൂരിന്റെ കൈകൾ പിടിച്ച്, അവനെ പലതവണ ചുറ്റിച്ചു, അതിശക്തിയോടെ നിലത്തിടിച്ചു. അവന്റെ ജീവൻ അൽപം മാത്രം ശേഷിച്ചപ്പോൾ, മുടിയും ഹാരവും ചിതറിപ്പോയി, ഇന്ദ്രന്റെ പതാക വീഴുന്നതുപോലെ ചാണൂരു നിലത്ത് വീണു. അതിനുപോലെ, മുഷ്ടികനും ബലഭദ്രന്റെ ശക്തിയേറിയ കുത്തിൽ ആദ്യം അടിയേറ്റ്, പിന്നീട് കരുത്തുറ്റ ഒരു തള്ളിൽ നിലത്തുവീണു. അവൻ വിറയച്ചു, വായിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകി, പ്രാണൻ വിട്ട്, കാറ്റിൽ വീഴുന്ന വൃക്ഷംപോലെ നിലത്ത് പതിച്ചു. അതിനുശേഷം, കൂഠൻ എന്ന മല്ലനെ രാമൻ ഇടതുകൈയുടെ അപഹാസ്യമായ ഒരു അടിയിൽ എളുപ്പത്തിൽ സംഹരിച്ചു. അതേ സമയത്ത്, ശലനും, കൃഷ്ണന്റെ കാൽക്കുത്തിയേറ്റു, തൊശലകനുമൊപ്പം, രണ്ടുപേരും രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി പിളർന്ന് വീണു. ചാണൂരു, മുഷ്ടികൻ, കൂഠൻ, ശലൻ, തൊശലകൻ ഇവർ എല്ലാവരും കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശേഷിച്ച മല്ലന്മാർ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഓടിപ്പോയ് മറഞ്ഞു. കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ ഗോപുരുഷന്മാരെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, സംഗീതോപകരണങ്ങൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട്, കാൽക്കലരികൾ മണിയടിച്ചുകൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു. ഈ മഹത്തായ കൃത്യത്തിൽ, രാമനും കൃഷ്ണനും ചെയ്തതിൽ, മുഴുവൻ ജനങ്ങളും ആഹ്ലാദിച്ചു; കംസനെ ഒഴികെ, ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരും ധാർമ്മികരും "ശബ്ബാശ്! ശബ്ബാശ്!" എന്നു വാഴ്ത്തി. മല്ലന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ബോജരാജാവായ കംസൻ അശാന്തനായി, തന്റെ സംഗീതജ്ഞരെ നിർത്തി, ഇങ്ങനെ ഉത്തരവിട്ടു: "വസുദേവന്റെ ആ രണ്ടു ദുഷ്ടപുത്രന്മാരെ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കൂ; ഗോപുരുഷന്മാരുടെ സമ്പത്ത് പിടിച്ചുപറിക്കൂ; നന്ദനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കൂ. വസുദേവനെ, ആ ദുഷ്ടനെ, ഉഗ്രസേനനെയും അവന്റെ അനുചിതരോടൊപ്പം, ഉടൻ കൊല്ലൂ!" കംസൻ ഇങ്ങനെ അഹങ്കരിച്ചു സംസാരിച്ചപ്പോൾ, അവിനാശിയായ കൃഷ്ണൻ കോപഭരിതനായി, വേഗത്തിൽ ഉയർന്ന പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ ചാടി. കൃഷ്ണനെ, തന്റെ മരണത്തെ തന്നെ സമീപിക്കുന്നതായി കണ്ട കംസൻ, ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, വാൾ, കവചം എടുത്തു. പക്ഷേ, അതികടിനമായ ശക്തിയോടെ കൃഷ്ണൻ അവനെ പിടിച്ചു, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ, അവന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ച്, കിരീടം ചലിക്കുന്നതുപോലെ, ഉയർന്ന പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ നിന്ന് അരങ്ങിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട്, സ്വയം അവന്റെ മേൽ ചാടി വീണു. കൃഷ്ണൻ, കംസന്റെ ജഡം നിലത്തു വലിച്ചിഴച്ച്, ആനയെ വലിച്ചുനീക്കുന്നതുപോലെ, ലോകം മുഴുവൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കേ, വലിയ ഒരു "ഹായോ! ഹായോ!" എന്ന വിലാപം മുഴങ്ങി. കംസന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഭയവും ആശങ്കയുമായിരുന്നു—ഭക്ഷിക്കുമ്പോഴും, സംസാരിക്കുമ്പോഴും, നടക്കുമ്പോഴും, ഉറക്കത്തിലും, ശ്വാസം എടുക്കുമ്പോഴും—കണ്ണിൽ ചക്രായുധധാരിയായ കൃഷ്ണനെ മാത്രം കാണുമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവൻ അത്യപൂർവ്വമായ ആ രൂപം തന്നെ പ്രാപിച്ചു. കംസന്റെ എട്ടു സഹോദരന്മാർ—കങ്കൻ, ന്യഗ്രോധകൻ തുടങ്ങിയവർ—അതി കോപത്തോടെ, സഹോദരന്റെ മരണത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ഓടിയെത്തി. അപ്പോൾ രോഹിണീപുത്രനായ ബാലരാമൻ, വേഗത്തിൽ, തന്റെ ഗദയാൽ അവരെ സിംഹം മൃഗങ്ങളെ സംഹരിക്കുന്നതുപോലെ തകർത്തു. ആകാശത്ത് മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി; ബ്രഹ്മാവിനെയും ശിവനെയും നയിച്ച ദേവതകൾ സന്തോഷത്തോടെ പുഷ്പങ്ങൾ ചിന്തിച്ചു, വാഴ്ത്തി, സ്ത്രീകൾ നൃത്തം ചെയ്തു. അവരുടെ ഭാര്യമാർ, ഭർത്താക്കന്മാരുടെ മരണത്തിൽ ദുഃഖഭാരിതരായി, തല അടിച്ചു, കണ്ണുനിറഞ്ഞു, അവരെ സമീപിച്ചു. വീരശയ്യയിൽ കിടക്കുന്ന ഭർത്താക്കളെ അണകിയ്ക്കുമ്പോൾ, അവർ മധുരഭാവത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ദുഃഖം തുറന്നു. "ഹായോ, പ്രഭോ, പ്രിയനേ, ധർമ്മജ്ഞനേ, അനാഥരക്ഷകനേ! നീ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കും മക്കൾക്കും കുടുംബങ്ങൾക്കും നാശം സംഭവിച്ചു. ഭർത്താവായ നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, ഈ നഗരം, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ, ഭംഗിയില്ലാതെ, ഞങ്ങളെയുംപോലെ ഉത്സവങ്ങളില്ലാതെ, മംഗലങ്ങളില്ലാതെ, ശൂന്യമായി മാറി. നീ നിർദോഷികളെ ദുർഗതി വരുത്തി; അതിനാൽ, ജന്തുഹന്താവേ, ഞങ്ങളെ ഇപ്രകാരം ആക്കിയതുകൊണ്ട് ആരാണ് മനസ്സിൽ സമാധാനം പ്രാപിക്കുക? എല്ലാ ജന്തുക്കൾക്കും ഇവിടെ സൃഷ്ടിയും ലയവും ഇതിലാണു; അതിനെ അവഗണിക്കുന്ന രക്ഷകൻ എവിടെയും സന്തോഷം പ്രാപിക്കില്ല." ഇങ്ങനെ ആ സ്ത്രീകൾ വിലപിച്ചപ്പോൾ, ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ കൃഷ്ണൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, കൊല്ലപ്പെട്ടവർക്കായി ലോകപരമായ ശവകൃത്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. അതിനുശേഷം, അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച്, കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ കാലിൽ തലചായ്ത്ത് വന്ദിച്ചു.