ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനും ബലരാമനും അഖാഡയിൽ ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും നേരിട്ടു കുരുക്കും ചതികളുമൊക്കെ ഉപയോഗിച്ച് പരസ്പരം നേരിടാൻ തുടങ്ങി. അവർ പരസ്പരം ചുറ്റി നടന്നു, പിടിച്ചു, വെട്ടി, അകന്നു, അടുത്തു വരികയും പിന്നെ പിന്മാറുകയും ചെയ്തു. അവരിൽ ഒരുവരും പിന്നിലാകാതിരിക്കാൻ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ചു, ഉയർത്തി, കുലുക്കി, പിടിച്ചു, ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ ശക്തി-ദുർബലതകളുടെ മത്സരമൊക്കെ കണ്ട സ്ത്രീകൾ, രാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ കൂട്ടമായി compassion-ഉം വിഷമവും പങ്കുവെച്ചു. "ഹായ്! രാജസഭയിൽ ഇത്ര വലിയ അന്യായം! രാജാവ് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഇങ്ങനെയൊരു ശക്തി-ദുർബലതയുടെ മത്സരം ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ത്?" അവർ ചോദിച്ചു. "വജ്രംപോലുള്ള ശരീരവും മലക്കൊമ്പുപോലുള്ള രൂപവും ഉള്ള ഈ മല്ലന്മാരെ എങ്ങനെ ഈ ചെറുപ്പക്കാരായ, ഇപ്പോഴും യൗവനം പ്രാപിക്കാത്ത കൃഷ്ണ-ബലരാമന്മാരുമായി മത്സരിപ്പിക്കുന്നു?" അവർ പറഞ്ഞു. "ധർമ്മം ലംഘിക്കപ്പെടുന്ന ഈ സഭയിൽ നീതിയില്ല. അങ്ങനെയിടങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും നിൽക്കരുത്. ഒരു ജ്ഞാനി സഭയിലെ അംഗങ്ങളുടെ പിഴവുകൾ ഓർത്താൽ, അവിടെ സംസാരിച്ചാലും മൗനമായി ഇരുന്നാലും പാപം വരും. കൃഷ്ണന്റെ തവളപ്പൂവുപോലുള്ള മുഖം നോക്കൂ, പണി ചെയ്ത് ചോർച്ച വിയർപ്പിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മുഷ്ടികനെ നേരിടുമ്പോൾ ബലരാമന്റെ മുഖം നോക്കൂ—ചുവപ്പിച്ച കണ്ണുകളും, കോപവും പുഞ്ചിരിയും ചേർന്ന് പ്രകാശിക്കുന്നു." "വൃന്ദാവനത്തിന്റെ ഭാഗ്യശാലിയായ ദേശങ്ങൾ—അവിടെ ഈ പുരാതനപുരുഷൻ, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മറഞ്ഞ്, കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച്, ബലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ച്, വെണു വായിച്ച്, ഹിമവാന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ആരാധനയോടെ, അനേകം ലീലകളിൽ തനിമയോടെ ആസ്വദിക്കുന്നു. ആ ഗോപികമാർ എന്ത് തപസ്സ് ചെയ്തു, ഇങ്ങനെയൊരു അപൂർവസുന്ദരമായ, എപ്പോഴും പുതുമയുള്ള, മഹിമയും കീർത്തിയും ഐശ്വര്യവും നിറഞ്ഞ ദുർലഭമായ രൂപം നേരിൽകാണാൻ അവർക്കായി?" "പശുമൈതാനങ്ങളിൽ പോകുമ്പോഴും മടങ്ങുമ്പോഴും കൃഷ്ണൻ വെണു വായിക്കുമ്പോൾ, ആ ഭാഗ്യശാലി യുവതികൾ അവന്റെ പുഞ്ചിരിയും കരുണയും നിറഞ്ഞ കാഴ്ചയ്ക്കായി പാതയിലേക്ക് ഓടിവരുന്നു. കന്നുകാലികളെ പാൽകുടിക്കുമ്പോഴും, ചാണകൂറ്റുമ്പോഴും, മക്കളെ ഊഞ്ഞാലിലിരുത്തുമ്പോഴും, sweeping-ഉം മറ്റും ചെയ്യുമ്പോഴും, കൃഷ്ണനെ സ്മരിച്ചുപാടി അവരുടെ മനസ്സിൽ അദ്ഭുതമായ ഭക്തി നിറയുന്നു." സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഹരിയായ യോഗേശ്വരൻ, മനസ്സിൽ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കണമെന്ന് ഉറച്ചുറപ്പിച്ചു. സ്ത്രീകളുടെ ഭയങ്കരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട മാതാപിതാക്കൾ, മക്കളോടുള്ള സ്നേഹത്തിലും വിഷമത്തിലും കത്തിയിരുന്നത്, അവരുടെ ശക്തി അറിയാതെ വേദനിച്ചു. അനവധി മല്ലകലാരൂപങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അച്യുതനും ചാണൂരനും, ബലനും മുഷ്ടികനും തമ്മിൽ കഠിനമായി പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ശക്തമായ അടി, വജ്രംപോലുള്ള അവന്റെ അങ്കങ്ങൾ, ചാണൂരന്റെ ശരീരം വീണ്ടും വീണ്ടും തകർത്തു; അവൻ ക്ഷീണിച്ചു. പക്ഷേ, ചാണൂരൻ പക്ഷിയെപ്പോലെ കുതിച്ചു, ഇരുകൈകളും മുറുക്കി, കൃഷ്ണന്റെ നെഞ്ചിൽ ഉഗ്രമായ അടിയിട്ടു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ ഒരു പൂമാല പൊട്ടിയ ആനയെപ്പോലും അശേഷം നിലകൊണ്ടു. ഉടനെ കൃഷ്ണൻ ചാണൂരനെ കൈപിടിച്ച്, പലതവണ ചുറ്റിച്ചു, അഖാഡയിലേക്ക് ഉഗ്രമായി തള്ളിക്കൊണ്ടു വീഴ്ത്തി. ചാണൂരന്റെ മുടിയും പൂവും ചിതറിപ്പോയി, ഇന്ദ്രന്റെ കൊടി വീഴുന്നതുപോലെ അവൻ നിലത്തുവീണു. അതുപോലെ, ബലഭദ്രൻ മുഷ്ടികനെ ശക്തമായ മുട്ടിൽ അടിച്ചു, പിന്നെ കരുതലോടെ കൈയാൽ അടിച്ചു. മുഷ്ടികൻ വിറച്ചു, വായിൽ നിന്ന് രക്തം ചൊരിഞ്ഞു, വേദനയിൽ പുഴുങ്ങി, ജീവൻ വിട്ട് കാറ്റിൽ വീണ മരത്തെപ്പോലെ നിലത്തുവീണു. അതിനുശേഷം, രാമൻ, യുദ്ധശൂരനായവൻ, കൂഠനെ എളുപ്പത്തിൽ ഇടതുകൈകൊണ്ടൊരു നിന്ദ്യമായ അടിയിൽ സംഹരിച്ചു. അപ്പോഴേ, ശലനും, കൃഷ്ണന്റെ കാലടി തലയിൽ കൊണ്ടു, തോഷലകനുമൊക്കെ രണ്ടായി പിളർന്നു നിലത്തുവീണു. ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും കൂഠനും ശലനും തോഷലകനും മരിച്ചപ്പോൾ, ശേഷിച്ച മല്ലന്മാർ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും അവരുടെ ഗോത്രസുഹൃത്തുക്കളെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, സംഗീതോപകരണങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തോടും കാൽക്കണികൾ മിണ്ടുന്ന നാദത്തോടും കൂടി സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു. ജനങ്ങൾ എല്ലാം രാമനും കൃഷ്ണനും ചെയ്ത മഹത്വം കണ്ടു സന്തോഷിച്ചു. കംസനെയും ചിലർ ഒഴികെ, പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരും ധാർമ്മികരും "ശഭാഷ്, ശഭാഷ്" എന്നു പുകഴ്ത്തി. മല്ലന്മാരിൽ മികച്ചവർ വീണു, ഭൂജരാജാവ് കംസം വിഷമിച്ചു, തന്റെ സംഗീതക്കാരെ നിർത്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "വസുദേവന്റെ ആ ദുഷ്ടമക്കളെ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കൂ; ഗോത്രജനത്തിന്റെ ധനം പിടിച്ചെടുക്കൂ; ദുഷ്ടനായ നന്ദനെ കെട്ടി ബന്ധിക്കൂ. വസുദേവനെയും, നല്ല കുതിരകളെയും ഉടൻ കൊല്ലണം; ശത്രുവിന്റെ കൂട്ടുകാരനായ ഉഗ്രസേനനെയും അനുയായികളെയും കൊല്ലണം." ഇങ്ങനെ കംസൻ അഹങ്കാരത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ, അനശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ കോപത്തോടെ വേഗത്തിൽ ഉയർന്ന വേദിയിലേക്ക് കയറി. കൃഷ്ണനെ സമീപിക്കുന്നത് കണ്ട കംസൻ, മരണത്തെ നേരിട്ടതുപോലെ, ഉറച്ച മനസ്സോടെ സീറ്റ് നിന്ന് കുതിച്ചുയർന്ന് തലയണയും വാളും കൈപ്പിടിച്ചു. കംസൻ വാൾ ചുറ്റി പറക്കുന്ന പക്ഷിയെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ അങ്ങോട്ടിങ്ങോട്ട് ചുറ്റി നടന്നു. എന്നാൽ, അതിജയിക്കാനാകാത്ത ശക്തിയുള്ള കൃഷ്ണൻ, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ കംസനെ ശക്തിയായി പിടിച്ചു. കൃഷ്ണൻ കംസന്റെ മുടി പിടിച്ചു, കിരീടം അലയ്ക്ക, ഉയർന്ന വേദിയിൽ നിന്ന് അഖാഡയിലേക്ക് കംസം ഉഗ്രമായി എറിഞ്ഞു; പിന്നീട്, ലോകത്തിനൊക്കെയും കാണുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ സ്വയം മുകളിൽ നിന്ന് കംസന്റെ മേൽ വീണു. ഹരി കംസന്റെ ജഡശരീരം നിലത്തേക്ക് വലിച്ച് കൊണ്ടുപോയി, ആനയെ വലിക്കുന്നപോലെ. ജനങ്ങൾ എല്ലാം "ഹായ്! ഹായ്!" എന്ന് നിലവിളിച്ചു. കംസൻ, ഭക്ഷണവും സംസാരവും നടക്കലും ഉറക്കവും ശ്വാസവും എല്ലാം ചെയ്യുമ്പോഴും മനസ്സിൽ ചക്രധാരിയായ കൃഷ്ണനെ മാത്രം കാണുന്നവനായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ദുർലഭമായ കൃഷ്ണസ്വരൂപം തന്നെ അവൻ പ്രാപിച്ചു. കംസന്റെ എട്ട് സഹോദരന്മാർ—കങ്ക, ന്യഗ്രോധക മുതലായവർ—കോപംകൊണ്ട് കത്തിയവരായി കൃഷ്ണനെ പ്രതികാരത്തിനായി ഓടിച്ചേർന്നു. അപ്പോൾ രോഹിണിപുത്രനായ ബലരാമൻ വേഗത്തിൽ അവരെ ഗദയാൽ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി, സിംഹം മൃഗങ്ങളെ അടിക്കുന്നതുപോലെ. ആകാശത്ത് മൃദംഗങ്ങൾ മുഴങ്ങി, ബ്രഹ്മാവും ശിവനും നേതൃത്വം നൽകുന്ന ദേവതകൾ സന്തോഷത്തോടെ പൂക്കൾ ചൊരിഞ്ഞു, പുകഴ്ത്തി, സ്ത്രീകൾ നൃത്തം ചെയ്തു. മഹാരാജാവേ, അവരുടെ ഭാര്യമാർ ദുഃഖത്തിൽ തലക്കെട്ടി, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ശവങ്ങൾക്കരികേയ്ക്ക് ഓടി എത്തി.