ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അരീനിൽ കയറുമ്പോൾ, അവർ പറഞ്ഞു: “നാം കുട്ടികളാണ്. സമാന ശക്തിയുള്ളവരോടൊപ്പം കളിക്കേണ്ടതു ശോഭനമാണ്. സമവായത്തോടെയുള്ള മത്സരം നടക്കണം; അങ്ങനെ അല്ലെങ്കിൽ, ഇവിടെയുള്ള കുസ്തിമല്ലന്മാർ ഞങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്തും.” ഇതിന് ചാണൂരൻ മറുപടിയായി പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ കുട്ടികളോ യുവാക്കളോ അല്ല; ശക്തന്മാരിൽ ഏറ്റവും മുൻപന്തിയിലാണ് നിങ്ങൾ. നിങ്ങളുടെ കളിയിലൂടെയാണ് ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ള കുവലയാപീഡയെ നിങ്ങൾ സംഹരിച്ചത്. അതിനാൽ, നിങ്ങൾ ശക്തരോടു പോരാടണം; ഇവിടെ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ല. മുഷ്ടികൻ ബാലരാമനോടും ഞാൻ, വൃഷ്ണിവംശജനായ കൃഷ്ണനോടും മത്സരിക്കട്ടെ.” ഇങ്ങനെ, കുവലയാപീടൻ സംഹരിക്കപ്പെട്ട കഥയോടെ ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ നാല്പത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: ഈ വിധത്തിൽ തീരുമാനിച്ച കൃഷ്ണനും രോഹിണീസുതനുമായ ബാലരാമനും ചാണൂരനോടും മുഷ്ടികനോടും നേരേ എത്തി. അവർ കൈകളെ കൈകളിൽ, കാലുകളെ കാലുകളിൽ ചേർത്ത് ശക്തിയോടെ തമ്മിൽ വലിച്ചിഴച്ചു, വിജയത്തിനായി ഒരുവൻ മറ്റൊന്നിനെ മറികടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവർ പരസ്പരം കയ്യും മുട്ടയും തലയും ഉപയോഗിച്ച് അടിച്ചു; നെഞ്ചും തോളും കൊണ്ട് ഇടിച്ചു. ചുറ്റി നടന്ന്, വ്യാജപ്രയോഗങ്ങൾ നടത്തി, ചേർന്ന് പിടിച്ചു, തള്ളിയിട്ടു, മുന്നോട്ട് പിന്നോട്ട് നീങ്ങി, ഓരോർക്കും മറുപടി നൽകി. ഉയർത്തി, ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, കുലുക്കി, പിടിച്ചുവെച്ച്, പരസ്പരം കീഴടക്കാൻ മുഴുവൻ ശക്തിയും പ്രയോഗിച്ചു. ഈ ശക്തി-ദൗർബല്യങ്ങളുടെ മത്സരത്തെ കാണുമ്പോൾ, രാജസഭയിൽ എത്തിയ സ്ത്രീകൾ, രാജാവേ, ദയയോടെ കൂട്ടങ്ങൾ formation ചെയ്ത് തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: “അയ്യോ, എത്ര അന്യായം! രാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ശക്തനും ദൗർബല്യനും തമ്മിൽ ഇങ്ങനെയൊരു മത്സരം നടക്കുന്നത് ശരിയല്ല. പർവ്വതശൃംഗങ്ങളെപ്പോലെയും വജ്രംപോലെയും ദൃഢമായ ശരീരമുള്ള കുസ്തിമല്ലന്മാർക്ക് എങ്ങനെ ഇനിയും യൗവനം പ്രാപിക്കാത്ത ഈ സുന്ദരരായ യുവാക്കളോടൊപ്പം പോരാടാൻ കഴിയും? ഇവിടത്തെ സഭയ്ക്ക് ഈ അദ്ധർമ്മം ബാധിക്കും; അദ്ധർമ്മം ഉണ്ടാകുന്നിടത്ത് ഒരിക്കലും നിൽക്കരുത്. ഒരു ജ്ഞാനി, സഭയിലെ അംഗങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങൾ ഓർത്താൽ, അവിടെ പ്രവേശിക്കരുത്; സംസാരിച്ചാലും മൗനമായിരിക്കുകയായാലും, അജ്ഞാനിക്ക് പാപം സംഭവിക്കും. കൃഷ്ണന്റെ താമരപോലെയുള്ള മുഖം, ശത്രുവിനെ നേരിടുമ്പോൾ, പരിശ്രമത്തിൽ ചൊരിഞ്ഞു വരുന്ന വിയർപ്പുകൊണ്ട് അകന്നു മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു—ജലത്തിൽ തളിയുന്ന താമരകുടംപോലെയാണ് അത്. രാമന്റെ മുഖം നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ? ചുവപ്പു നിറം കൺപാടുകളിൽ, പുഞ്ചിരിയും കോപത്തിന്റെ ചുവപ്പും ചേർന്ന്, മുഷ്ടികനെ നേരിടുമ്പോൾ അത്ഭുതമായി തിളങ്ങുന്നു. വ്രജദേശങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്—അവിടെ ഈ പുരാതനപുരുഷൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മറഞ്ഞ്, കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച്, ബാലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ച്, വംശി വായിച്ച്, ഹിമവാന്റെ പുത്രിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ പാദങ്ങൾ പൂജിച്ച്, പലവിധ ക്രീഡകളിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. ഗോപികമാർ എന്ത് തപസ്സാണ് ചെയ്തതെന്ന് ആരറിയാം! അവർക്കു കൃഷ്ണന്റെ അതുല്യമായ, അപൂർവ്വമായ, നിത്യനവീനമായ, സൌന്ദര്യത്തിന്റെ സാരമായ, യശസ്സിന്റെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും ആധാരമായ രൂപം നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു—കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആനന്ദം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട്. വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ ഭാഗ്യവതികളാണ്—പരാക്രമശാലിയായ കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു ലയിപ്പിച്ച്, പശു പാലിക്കുമ്പോഴും, ചാണക കൂട്ടുമ്പോഴും, ചക്ക പിഴിയുമ്പോഴും, നിലം പുരട്ടുമ്പോഴും, കുട്ടികളെ തൂക്കുമ്പോഴും, വീട് വാരുമ്പോഴും, കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ കൃഷ്ണനെ പാടുന്നു. രാവിലെ വൈകിട്ടു, കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ മേയിക്കാൻ പോകുമ്പോഴും മടങ്ങുമ്പോഴും വംശി വായിച്ച്, പുഞ്ചിരിയോടെ കരുണയുള്ള കൺനോട്ടം നൽകുമ്പോൾ, ആ യുവതികൾ ഉടൻ വഴിയിൽ വന്നു കാത്തുനിൽക്കുന്നു. സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, യോഗേശ്വരനായ ഹരി മനസ്സിൽ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കണമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. സ്ത്രീകളുടെ ഭയാനകമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കൃഷ്ണന്റെയും ബാലരാമന്റെയും മാതാപിതാക്കൾ അവരോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ വിഷാദത്തിൽ മുങ്ങി, അവരുടെ ശക്തി അറിയാതിരുന്നതുകൊണ്ട് ദുഃഖിച്ചു. അനവധി കുസ്തിപ്രയോഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, അച്യുതനും അവന്റെ എതിരാളിയും, ബാലനും മുഷ്ടികനും തമ്മിൽ ശക്തമായ പോരാട്ടം നടത്തി. കൃഷ്ണന്റെ വജ്രംപോലെയുള്ള അങ്കങ്ങളിൽ നിന്ന് ചാണൂരൻ നിരന്തരം അടിയേറ്റു ക്ഷീണിച്ചു. അതിനുശേഷം, കുരിശ്ശിപക്ഷിയെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ ചാണൂരൻ കയറി, ഇരുകൈകളും മുഷ്ടികം പിടിച്ച്, കോപത്തോടെ വാസുദേവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. എന്നാൽ ആ അടിയിൽ കൃഷ്ണൻ ഒട്ടും ചലിച്ചില്ല—പൂമാലയാൽ ആനയെ അടിക്കുന്നതുപോലെ. ഉടൻ കൃഷ്ണൻ ചാണൂരനെ കൈകളിൽ പിടിച്ച്, പലതവണ ചുറ്റി, വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അതിക്രൂരമായി നിലത്തിടപ്പെട്ട ചാണൂരന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു; മുടിയും പൂമാലയും ചിതറിപ്പോയി, ഇന്ദ്രന്റെ പതാക വീഴുന്നതുപോലെ അവൻ വീണു. അതു പോലെ തന്നെ, ബാലഭദ്രന്റെ മുഷ്ടികം കൊണ്ടും, പിന്നീട് കൈയുടെ അടി കൊണ്ടും മുഷ്ടികൻ ആദ്യമായി അടിയേറ്റു. അവൻ വിറച്ച്, വായിൽ നിന്ന് രക്തം ചോർന്നു, വേദനയിൽ കഷ്ടപ്പെട്ടു, ജീവൻ വിട്ട്, കാറ്റിൽ വീഴുന്ന വൃക്ഷംപോലെ നിലത്ത് വീണു. പിന്നെ, യുദ്ധശ്രേഷ്ഠനായ രാമൻ, അവിടെ വന്ന കൂഠനെ ഇടതുകൈയിൽ ഒരു അപഹാസ്യമായ അടിയിൽ എളുപ്പത്തിൽ സംഹരിച്ചു. അതേ സമയത്ത്, ശലനെയും, കൃഷ്ണന്റെ കാലടി തലയിൽ പ്രഹരിച്ച്, തോഷലകനെയും, ഇരുവരെയും രണ്ടായി പിളർത്തി നിലത്ത് വീഴ്ത്തി. ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും കൂഠനും ശലനും തോഷലകനും കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശേഷിച്ച കുസ്തിമല്ലന്മാർ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അവരുടെ ഗോപസുഹൃത്തുക്കളെ കൂട്ടത്തിൽ ചേർത്ത്, സംഗീതോപകരണങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോഴും, കാൽക്കാപ്പുകളും മണികളും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു. രാമകൃഷ്ണന്മാരുടെ ഈ വീര്യപ്രവൃത്തി കണ്ട ജനങ്ങൾ മുഴുവൻ ആഹ്ലാദിച്ചു; കംസനും ചില ബ്രാഹ്മണന്മാരും ഒഴികെ എല്ലാവരും “ശബാശ്! ശബാശ്!” എന്ന് പ്രശംസിച്ചു. കുസ്തിമല്ലന്മാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവർ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ഭൂജരാജാവ് അസ്ഥിരനായതും കണ്ട കംസൻ തന്റെ സംഗീതജ്ഞരെ നിർത്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “വസുദേവന്റെ ആ രണ്ടു ദുഷ്ട പുത്രന്മാരെ നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുക; ഗോപന്മാരുടെ ധനം പിടിച്ചുകിട്ടുക; ആ ദുഷ്ടചിത്തനായ നന്ദനെ ബന്ധിക്കുക. വസുദേവനും, മികച്ച കുതിരകളും ഉടൻ കൊല്ലപ്പെടണം; എന്റെ പിതാവായ ഉഗ്രസേനനും അവന്റെ അനുയായികളും ശത്രുവിന്റെ പക്ഷം പിടിക്കുന്നതുകൊണ്ട് സംഹരിക്കപ്പെടണം.” ഇങ്ങനെ കംസൻ അഹങ്കാരത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ, അക്ഷരനാശമായ കൃഷ്ണൻ കോപത്തോടെ വേഗത്തിൽ ഉയർന്ന്, ഉയർന്ന അങ്കണത്തിൽ കയറി. കൃഷ്ണനെ, തന്റെ മരണത്തെയായി സമീപിക്കുന്നതിനെ കണ്ട കംസൻ, ഉറച്ച മനസ്സോടെ അകത്ത് നിന്ന് കുതിച്ചു എഴുന്നേറ്റ്, തൂവാലയും വാളും പിടിച്ചു. വാളുമായി കിടപ്പിച്ച്, കുങ്കുമം പോലെ വലതും ഇടതുമെന്നു ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന കുരിശ്ശിപക്ഷിയെപ്പോലെ കംസൻ വലിച്ചു നടന്നു. എന്നാൽ അതിവൈരാഗ്രഹിയായ കൃഷ്ണൻ, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ, കംസനെ ശക്തിയായി പിടിച്ചു.