ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അതിനാൽ, സുഹൃത്തുക്കളേ, രാജാവിന് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്താണോ അതാണ് നമുക്ക് ചെയ്യേണ്ടത്. രാജാവ് എന്നതിൽ എല്ലാ ജീവികളും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതിനാൽ, രാജാവ് സന്തോഷപ്പെടുമ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളും നമ്മിൽ സന്തോഷം കാണിക്കും. ഇതു കേട്ടശേഷം, കൃഷ്ണൻ സമയത്തിനും സ്ഥലത്തിനും അനുയോജ്യമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, തനിക്കു തന്നെ ആഗ്രഹമായിരുന്ന കസ്തിയുടെ ആഹ്വാനം സ്വീകരിച്ചു. "നാം രാജാവ് ഭോജന്റെ പ്രജകളും വനവാസികളും കൂടിയാണ്; അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടംപോലെയായിരിക്കും നമ്മൾ എന്നും പ്രവർത്തിക്കുക. അതാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ സേവനം," എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. "നാം ബാലരാണ്, അതിനാൽ തുല്യശക്തിയുള്ളവരുമായി കളിക്കുകയാണ് ഉചിതം; കസ്തി സമവായത്തോടെ നടക്കട്ടെ, കസ്തികാരന്മാരുടെ സഭയിൽ ആരും കുറ്റം പറയാതിരിക്കട്ടെ," കൃഷ്ണനും പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ കുട്ടികളോ യുവാക്കളോ അല്ല; നിങ്ങൾ ശക്തന്മാരിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലാണ്. നിങ്ങളുടെ കളിയിൽ ആയിരം ആനയുടെ ശക്തിയുള്ള ആ മഹാശക്തനായ ആനയെ നിങ്ങൾ വീഴ്ത്തിയല്ലോ. അതിനാൽ, നിങ്ങൾ ഇരുവരും ശക്തന്മാരെ നേരിടണം; ഇവിടെ ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കാൻ അവസരം ഇല്ല. ബലരാമനോടു മുഷ്ടികൻ മത്സരിക്കട്ടെ, ഞാൻ, വൃഷ്ണിവംശജനായ കൃഷ്ണനോടു ശക്തി പരീക്ഷിക്കട്ടെ." ഇവിടെ, കുവലയപീഡന്റെ വധം എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃത്യനിശ്ചയം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതോടെ, മധുസൂദനനായ ഭഗവാൻ, രോഹിണീപുത്രനോടൊപ്പം, ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും സമീപിച്ചു. അവർ കൈകൈയും കാല്കാലും ബന്ധിച്ച് ശക്തിയായി പരസ്പരം വലിച്ചു, ജയിക്കാനുള്ള ആവേശത്തോടെ. അവർ പരസ്പരം മുഷ്ടികകൊണ്ടും മുട്ടുകൊണ്ടും തലകൊണ്ടും, തോളുകളാലും നെഞ്ചുകൊണ്ടും പ്രഹരിച്ചു. ചുറ്റലും തന്ത്രികളും അങ്കലാപ്പും അകറ്റലും സമീപിക്കൽ, പിന്മാറ്റം എന്നിവയോടെ അവർ തമ്മിൽ തന്ത്രികൾ പ്രയോഗിച്ചു. ഉയർത്തൽ, ഉയർത്തിപ്പിടിക്കൽ, ഇളക്കൽ, പിടിച്ചിരുത്തൽ എന്നിവയിലൂടെ പരസ്പരം കീഴടക്കാൻ അവർ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ചു. ഈ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും നിറഞ്ഞ മത്സരമനുഷ്ഠാനങ്ങൾ കണ്ട സ്ത്രീകൾ, രാജാവേ, കരുണയോടെ കൂട്ടങ്ങളായി തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു: "അയ്യോ, രാജസഭയിൽ ഇത്ര വലിയ അന്യായം! ശക്തരും ദൗർബല്യരും തമ്മിൽ ഇങ്ങനെ മത്സരം നടത്താൻ രാജാവ് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ!" "ഇവരുടെ ശരീരം വജ്രംപോലും പർവതശിഖരങ്ങൾപോലുമാണ്, എന്നാൽ ഈ രണ്ടു യുവാക്കൾ ഇത്ര നाजുക്കും പൂർണയൗവനത്തിലേക്ക് എത്താത്തവരുമാണ്; ഇവരെ എങ്ങനെ താരതമ്യപ്പെടുത്താം?" "നീതിക്കു വിരുദ്ധമായ ഈ സംഗമം സഭയിൽ സംഭവിക്കുന്നു; അകൃത്യം നടക്കുന്നിടത്ത് ഒരിക്കലും നിൽക്കരുത്." "ഒരു ജ്ഞാനി ഒരിക്കലും സഭയിൽ പ്രവേശിക്കരുത്, അവിടെ അംഗങ്ങളിലെ ദോഷങ്ങൾ ഓർത്താൽ, സംസാരിച്ചാലും മൗനം പാലിച്ചാലും അജ്ഞാനിക്ക് പാപം വരും." "കൃഷ്ണന്റെ താമരപോലുള്ള മുഖം കാണൂ, ശത്രുവിനെ നേരിടുമ്പോൾ പരിശ്രമത്തിൽ വിയർത്തു, വെള്ളത്തിൽ നനയുന്ന താമരകുടംപോലാണ്." "രാമന്റെ മുഖം കാണുന്നില്ലേ, താമ്രവർണ്ണം കണ്ണുകൾ, പുഞ്ചിരിയോടെ, കോപത്തിന്റെ ചുവപ്പോടെ, മുഷ്ടികനെ നേരിടുമ്പോൾ പ്രകാശിക്കുന്നു." "വ്രജഭൂമി ഭാഗ്യവാനാണ്; ഈ പുരാതനപുരുഷൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മറഞ്ഞ്, വനപുഷ്പമാലകൾ അണിഞ്ഞ്, ബലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ച്, വംശി വായിച്ച്, ഹിമവാന്റെ മകളുടെ പ്രിയങ്കരമായവളുടെ പാദപൂജിതനായ്, വിവിധ ക്രീഡകളിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു." "വ്രജത്തിലെ ഗോപികകൾ എന്ത് വലിയ തപസ്സാണ് ചെയ്തത്, അതിനാൽ അവർക്ക് ഈ അപാരസൗന്ദര്യത്തിൻറെ, എന്നും പുതുമയുള്ള, അപാരമായ, മഹത്വം, ഐശ്വര്യം നിറഞ്ഞ, അപരിമിതമായ കൃഷ്ണസ്വരൂപം കണ്ണുകൾകൊണ്ട് ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു?" "വ്രജയുടെ സ്ത്രീകൾ ഭാഗ്യവതികളാണ്; അവർ ദയാനിധിയായ കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സുകൊണ്ടു ലയിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾ കന്നുകാലികളെ പാലിക്കുമ്പോഴും, ചാണകൂട്ടുമ്പോഴും, ചക്കയിടുമ്പോഴും, നിലം പുരട്ടുമ്പോഴും, കുട്ടികളെ ഊഞ്ചലിലിരുത്തുമ്പോഴും, വീട് വൃത്തിയാക്കുമ്പോഴും, കണ്ണുനിറയുന്തിരകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ പാടുന്നു." "പ്രഭാതത്തിലും സന്ധ്യാകാലത്തും, അദ്ദേഹം പശുക്കളോടൊപ്പം കാട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും മടങ്ങിവരുമ്പോഴും, വംശി വായിച്ച്, പുഞ്ചിരിയോടെ കരുണയോടെ നോക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ യുവതികൾ വഴിയിൽ ഓടിവരുന്നു." സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, യോഗപതി ഹരിയാണ് മനസ്സിൽ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ ഉറച്ചു. സ്ത്രീകളുടെ ഭയാനകമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അച്ഛനും അമ്മയും, മക്കളോടുള്ള സ്നേഹത്തിലും ദുഃഖത്തിലും വിങ്ങി, മക്കളുടെ ശക്തി അറിയാതെ ഭയപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ, അച്യുതനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ എതിരാളിയും, ബലനും മുഷ്ടികനും, വിവിധ കസ്തിതന്ത്രികൾ ഉപയോഗിച്ച് പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി. ഭഗവാന്റെ അവയവങ്ങൾ വജ്രംപോലുള്ള പ്രഹരണങ്ങൾ കൊണ്ടു ചാണൂരന്റെ ശരീരം തകർന്നു, അവൻ ക്ഷീണിച്ചു. പക്ഷിയെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ ചാണൂരൻ ചാടിയുയർന്ന്, ഇരുകൈകളും കയറ്റി, കോപത്തോടെ വാസുദേവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുട്ടിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അശ്വസ്ഥനായി പോലും ഇല്ല; ഒരു ആനയ്ക്ക് പുഷ്പമാലയിടുന്നതുപോലെ. ഉടൻ ഹരിചാണൂരന്റെ കൈകൾ പിടിച്ച്, പലതവണ ചുറ്റിച്ചു, ശക്തിയായി നിലത്തു വീഴ്ത്തി. അവൻ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി, മുടിയും മാലയും ചിതറിച്ച്, ഇന്ദ്രന്റെ പതാകയിടിയ്ക്കുന്നപോലെ വീണു. അതു പോലെ തന്നെ, ബലഭദ്രൻ തന്റെ മുഷ്ടികകൊണ്ട് മുഷ്ടികനെ ശക്തിയായി അടിച്ചു, പിന്നെ കൈപ്പത്തിയാൽ ഭയാനകമായി പ്രഹരിച്ചു. മുഷ്ടികൻ വിറച്ച്, വായിൽ നിന്നു രക്തം ചോരികയോടെ, വേദനയിൽ തളർന്നു, ജീവനൊഴിഞ്ഞ്, കാറ്റിൽ വീണ മരമുപോലെ നിലത്തു വീണു. ശേഷം, യുദ്ധശ്രേഷ്ഠനായ രാമൻ, അവനടുത്തുവന്ന കൂഠനെ ഇടതു കൈപ്പത്തിയാൽ അവഹാസ്യത്തോടെ അടിച്ച് എളുപ്പത്തിൽ സംഹരിച്ചു. അതേ സമയം, ശലൻ കൃഷ്ണന്റെ കാലടി തലയിൽ പ്രഹരിച്ചതോടെ, ടോഷലകനും ഇരുവരും രണ്ടായി പിളർന്ന് വീണു. ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ, കൂഠൻ, ശലൻ, ടോഷലകൻ എന്നിവരെ സംഹരിച്ചതോടെ, ശേഷിച്ച കസ്തികാരന്മാർ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും അവരുടെ ഗോപസുഹൃത്തുക്കളെ കൂട്ടത്തോടെ ചേർത്ത്, സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു; വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട്, കാൽക്കിണ്ണങ്ങൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് അവർ നൃത്തം ചെയ്തു. രാമനും കൃഷ്ണനും ചെയ്ത ഈ മഹത്തായ പ്രവർത്തിയിൽ ജനങ്ങൾ എല്ലാവരും ആഹ്ലാദിച്ചു; കംസനെയും ചിലർ ഒഴികെ, പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരും ധാർമ്മികന്മാരും "ശബാശ്! ശബാശ്!" എന്ന് വിളിച്ചു. എന്നാൽ, കസ്തിശ്രേഷ്ഠന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ഭോജരാജാവ് അസ്വസ്ഥനായതും കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ സംഗീതക്കാരെ നിർത്തി, ഇപ്രകാരം കല്പിച്ചു: "വസുദേവന്റെ ഈ രണ്ടു ദുഷ്ടപുത്രന്മാരെ നഗരം വിട്ടു തള്ളുക; ഗോപന്മാരുടെ ധനം പിടിച്ചെടുക്കുക; ആ ദുഷ്ടനായ നന്ദനെ ബന്ധിക്കുക. വസുദേവനെ, ആ ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനെ, ഉടൻ കൊല്ലുക; മികച്ച കുതിരകളെയും. എന്റെ പിതാവായ ഉഗ്രസേനനും അവന്റെ അനുയായികളും, ശത്രുവിന് പിന്തുണ നൽകുന്നവരെയും കൊല്ലുക.