ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ തന്റെ ബാല്യത്തിൽ തന്നെ അത്ഭുതകരമായ ധൈര്യവും കരുണയും കാണിച്ചു. കാട്ടുതീയിൽ കുടുങ്ങിയ പശുക്കളെയും അവയുടെ കാവൽക്കാരെയും അവൻ രക്ഷിച്ചു; കാളിയ എന്ന പാമ്പിനെ കീഴടക്കി; ഇന്ദ്രന്റെ അഭിമാനവും തകർത്തു. ഏഴു ദിവസത്തോളം കൃഷ്ണൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് മഹാ പർവ്വതം ഉയർത്തി പിടിച്ചു, അതിലൂടെ ഗോക്കുലത്തെ മഴയും കാറ്റും ഇടിമിന്നലും നിന്നു രക്ഷപ്പെടുത്തി. പശുപാലക സ്ത്രീകൾ എന്നും അവന്റെ മന്ദഹാസമുള്ള മുഖം കാണുമ്പോൾ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും ക്ഷീണവും മറന്ന് ആനന്ദത്തോടെ ജീവിതം നയിച്ചു. ഇവന്റെ രക്ഷയാൽ തന്നെ, ഇതിനകം പ്രശസ്തമായ യദുകുലം കൂടുതൽ ഐശ്വര്യവും മഹത്വവും പ്രശസ്തിയും നേടുമെന്ന് ജനങ്ങൾ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ രാമൻ, അതായത് ബലരാമൻ, കമലനയനനായ മഹാശക്തിയുള്ളവൻ, പ്രലമ്പൻ, വത്സക, ബക തുടങ്ങിയവരെ സംഹരിച്ചവനാണ്. ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നതിനിടയിൽ ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “നന്ദന്റെ പുത്രന്മാരേ, രാമാ, നിങ്ങൾ ഇരുവരും മഹാവീരന്മാരായി പ്രശസ്തരാണ്, മല്ലയുദ്ധത്തിൽ നിപുണരായവരും. രാജാവ് നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചാണ് വിളിപ്പിച്ചത്. രാജാവിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം ലഭിക്കും; അതിന് വിപരീതം ചെയ്യുന്നത് അപ്രശസ്തിയേയും ദോഷങ്ങളേയും കൊണ്ടുവരും.” പശുപാലകന്മാർ എന്നും സന്തോഷത്തോടെ കാട്ടിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ചുകൊണ്ട് മല്ലയുദ്ധം കളിച്ചു. അതുകൊണ്ട് രാജാവിന് ഇഷ്ടമാകുന്നതു ചെയ്യാം, കാരണം രാജാവ് സംതൃപ്തനാകുമ്പോൾ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും സന്തോഷം ലഭിക്കും. ഇത് കേട്ട കൃഷ്ണൻ സമയത്തിനും സ്ഥലത്തിനും അനുയോജ്യമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു; മല്ലയുദ്ധം സ്വീകരിച്ചു, അവനു തന്നെ ആഗ്രഹമായിരുന്നു അത്. “നാം രാജാവ് ഭൂജയുടെ പ്രജകളും കാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നവരും; അവനു ഇഷ്ടമാകുന്നതു ചെയ്യുക തന്നെ ഞങ്ങളുടെ ഉത്തമമായ സേവനമാണ്. ഞങ്ങൾ ബാലന്മാരാണ്, അതിനാൽ തുല്യശക്തിയുള്ളവരോടൊപ്പം മാത്രമേ കളിക്കൂ; മല്ലയുദ്ധം നീതിപൂർവ്വമായിരിക്കട്ടെ, അങ്ങനെ മല്ലസമൂഹത്തിന് ഞങ്ങളോട് കുറ്റം പറയാൻ ഇടയുണ്ടാകില്ല.” ചാണൂരൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ബാലന്മാരോ യൗവനത്തിലാണോ എന്നില്ല; ശക്തിയിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവരാണ്. നിങ്ങളുടെ കളിയിൽ ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ള കുവലയപീഡയെ പോലും നിങ്ങൾ സംഹരിച്ചു. അതിനാൽ നിങ്ങൾ ശക്തരോടൊപ്പം മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യണം; പിന്മാറാൻ അവസരമില്ല. മുഷ്ടികൻ ബലരാമനോടൊപ്പം മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യട്ടെ; ഞാൻ, വൃഷ്ണിവംശജനായ കൃഷ്ണ, നിന്നോടൊപ്പം ശക്തിപരീക്ഷണം നടത്താം.” ഇവിടെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ 'കുവലയപീഡ സംഹാരം' എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകമുനി തുടരുന്നു: ഈ വിധത്തിൽ തീരുമാനമെടുത്ത്, മധുസൂദനൻ കൃഷ്ണനും രോഹിണിയുടെ പുത്രൻ ബലരാമനും ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും സമീപിച്ചു. കൈയും കാലും ബന്ധിച്ച് ശക്തിപരിശോധനയിൽ ഇരുവരും പരസ്പരം വലിച്ചു, വിജയത്തിന് ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്. ഇരുവരും തമ്മിൽ മുഷ്ടിക, മുട്ട്, തല, നെഞ്ച്, ഭുജങ്ങൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് പരസ്പരം അടിച്ചു. ചുറ്റി നടക്കുക, ഭ്രമിപ്പിക്കൽ, അണിയറ, ഉന്തൽ, മുന്നോട്ട് പോകൽ, പിന്മാറൽ തുടങ്ങിയ പല തന്ത്രങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് അവർ തമ്മിൽ യുദ്ധം നടത്തി. ഉയർത്തൽ, കുലുക്കൽ, പിടിക്കൽ, ഇങ്ങനെ എല്ലാ ശക്തിയും പ്രയോഗിച്ചു പരസ്പരം കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ ശക്തി-ദൗർബല്യങ്ങളുടെ മത്സരം കണ്ട സ്ത്രീകൾ കൂട്ടുകൂടി ദയയോടെ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു: “അയ്യോ, രാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഇത്രയും അന്യായം! ശക്തരോടും ദൗർബല്യരോടും തമ്മിൽ ഇങ്ങനെ മത്സരം നടത്തുന്നത് ധർമ്മഭംഗമാണ്. ഇത്തരത്തിൽ അശുഭം നടക്കുന്നിടത്ത് ഒരാൾക്ക് നിൽക്കാൻ പാടില്ല. ഒരു ജ്ഞാനി സഭയിൽ പ്രവേശിക്കരുത്; അവിടുത്തെ ദോഷങ്ങൾ ഓർത്താൽ സംസാരിച്ചാലും മൗനം പാലിച്ചാലും പാപം സംഭവിക്കും.” “കൃഷ്ണന്റെ തളിർപോലെയുള്ള മുഖം കാണൂ, ശത്രുവിനെ നേരിടുമ്പോൾ പരിശ്രമത്തിൽ വിയർത്തു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. രാമന്റെ മുഖവും കാണൂ, ചെമ്പരത്തുനിറമുള്ള കണ്ണുകളും, പുഞ്ചിരിയും കോപം നിറഞ്ഞ ഭാവവും അതിൽ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വ്രജഭൂമികൾ ഭാഗ്യവതികളാണ്; ഈ പൗരാണികപുരുഷൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മറഞ്ഞ്, വനപുഷ്പമാലകൾ ധരിച്ച്, ബലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ചു, വംശി വായിച്ചു, പർവതപുത്രിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാൽ പാദപൂജിതനായി, വിചിത്ര ക്രീഡകളിൽ രമിച്ചു.” “വ്രജസ്ത്രീകൾ എന്ത് വലിയ തപസ്സാണ് ചെയ്തതെന്ന് അറിയില്ല; അവർക്കു ഈ അപൂർവ്വമായ, മനോഹരമായ, ഏതു നിമിഷത്തും പുതുമയുള്ള, പ്രശസ്തി, ഐശ്വര്യം, മഹത്വം എന്നിവയുടെ ആധാരമായ കൃഷ്ണസ്വരൂപം കണ്ണുകളാൽ ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു! വ്രജസ്ത്രീകൾ ഭാഗ്യവതികളാണ്; അവരുടെ മനസ്സിൽ ഈ മഹാശക്തനായ കൃഷ്ണപ്രേമം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവൻ്റെ ഗാനം പാടിക്കൊണ്ട്, പശുക്കളെ പാലിക്കുമ്പോൾ, ചാണകമെടുപ്പിക്കുമ്പോൾ, വെണ്ണയടിക്കുമ്പോൾ, നിലം തുടയ്ക്കുമ്പോൾ, കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഊഞ്ചാലിൽ ആടിക്കുമ്പോൾ, എല്ലായിടത്തും കൃഷ്ണനെ ഓർത്തു കണ്ണുനീർ നിറയുന്നു.” “പ്രഭാതത്തിലും സന്ധ്യയിലും കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ മേയിക്കാൻ പോകുമ്പോഴും തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും വംശി വായിക്കുന്നതും, അവന്റെ പുഞ്ചിരിയും കരുണയുള്ള കാഴ്ചകളും കാണാൻ വ്രജയുവതികൾ വഴിയിൽ ഓടിയെത്തുന്നു.” സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, യോഗേശ്വരനായ ഹരി മനസ്സിൽ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ നിർണ്ണയിച്ചു. സ്ത്രീകളുടെ ഭയങ്കരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും രക്ഷിതാക്കളായ യശോദയും നന്ദനും മക്കളോടുള്ള സ്‌നേഹത്താൽ വിഷമിച്ചു, അവരുടെ ശക്തി അറിഞ്ഞില്ലാത്തതിനാൽ ദുഃഖം അനുഭവിച്ചു. അച്യുതനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ എതിരാളിയും മല്ലയുദ്ധത്തിലെ എല്ലാ തന്ത്രങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ഏറ്റുമുട്ടി; അതുപോലെ ബലരാമനും മുഷ്ടികനും ഏറ്റുമുട്ടി. കൃഷ്ണന്റെ വജ്രംപോലുള്ള അങ്കങ്ങളാൽ ചാണൂരന്റെ ശരീരം വീണ്ടും വീണ്ടും തകർന്ന് ക്ഷീണിച്ചു. പക്ഷിയെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ ചാണൂരൻ കയറി, ഇരുകൈകളും മുറുക്കി, കോപത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. ആ അടിയിൽ കൃഷ്ണൻ ചലിച്ചില്ല; ഒരു ആനയുടെ മേൽ പൂമാല വലിച്ചിട്ടുപോലെയാണ് അവൻ. കൃഷ്ണൻ ചാണൂരന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു, അവനെ പലതവണ ചുറ്റിച്ചു, ശക്തിയായി ഭൂമിയിൽ ഇടിച്ചു വീഴ്ത്തി. അവൻ്റെ ജീവൻ പുറത്തുപോകുന്ന പോലെ, മുടിയും പുഷ്പമാലയും ചിതറിക്കിടക്കുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രന്റെ പതാക വീഴുന്നതുപോലെ ചാണൂരൻ നിലത്തുവീണു. അതുപോലെ തന്നെ മുഷ്ടികനും ബലഭദ്രന്റെ ശക്തിയേറിയ മുഷ്ടിയാൽ ആദ്യം അടിയേറ്റു, പിന്നെ കരുത്തുറ്റ കയ്യടിയിൽ കനത്ത തോൽവിയേറ്റു.