ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം അനുസ്മരിച്ച്, ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു: "പൂതനയെ അവസാനിപ്പിച്ചവൻ, ചക്രവത് എന്ന അസുരനെ വധിച്ചവൻ, ഗുഹ്യകനായ അർജുനനെ, കേശിയെ, ധേനുക്കയെ, മറ്റ് ദുഷ്ടരെ നശിപ്പിച്ചവൻ ഇദ്ദേഹമാണ്." കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെയും അവയുടെ കാവൽക്കാരെയും കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു; കാളിയ എന്ന പാമ്പിനെ കീഴടക്കി; ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം അഴിച്ചുവിട്ടു. ഏഴു ദിവസങ്ങൾ, ഒരു കൈകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ ഗോകുലം സംരക്ഷിക്കുവാൻ മഹാമല കയറ്റി പിടിച്ചു, മഴയും കാറ്റും ഇടിമിന്നലും തടഞ്ഞു. കൃഷ്ണന്റെ പുഞ്ചിരിയും ദയയുള്ള ദൃഷ്ടിയും നിരന്തരം കാണുന്ന ഗോപികളിൽ എല്ലാ കഷ്ടതകളും സന്തോഷത്തോടെ മറികടന്നു. "ഈ പ്രശസ്തമായ യദു വംശം, കൃഷ്ണന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ, കൂടുതൽ മഹത്വവും പ്രശസ്തിയും സമൃദ്ധിയും നേടും," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണന്റെ അഗ്രജനായ, പിങ്ക് കണ്ണുകളുള്ള മഹത്മൻ രാമൻ, പ്രലംബനെ, വത്സകയെ, ബകയെ, മറ്റു ദുഷ്ടരെ വധിച്ചവനാണ്. ജനങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനും രാമനും സമീപിച്ചു, പറഞ്ഞു: "നന്ദന്റെ പുത്രന്മാർ, രാമാ, നിങ്ങൾ ഇരുവരും വീരരാണ്, മല്ലയുദ്ധത്തിൽ പ്രാവിണ്യമുള്ളവർ, രാജാവിന്റെ ആഗ്രഹം കാണാൻ വിളിപ്പെട്ടവരാണ്." "രാജാവിന്റെ ഇച്ഛകൾ നിറവേൽപ്പിക്കുമ്പോൾ, ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ, പ്രവൃത്തിയിൽ ക്ഷേമം ലഭിക്കും; മറിച്ചുള്ളത് അപ്രതിഷ്ഠയാകും." പശുപ്പോലികളും കാവൽക്കാരും സന്തോഷത്തോടെ കാട്ടിൽ പശുക്കളെ കാവൽവെച്ചുകൊണ്ട് മല്ലയുദ്ധം കളിച്ചു. "അതിനാൽ, സുഹൃത്തുക്കളേ, രാജാവിന് ഇഷ്ടം തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം; രാജാവിന്റെ സംതൃപ്തിയിൽ, എല്ലാ ജീവികളും നമ്മോടു സന്തോഷിക്കും." ഇതു കേട്ട കൃഷ്ണൻ, യുക്തമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു; മല്ലയുദ്ധം സ്വീകരിച്ചു, അതിനുള്ള ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. "നാം രാജാവ് ഭോജയുടെ പ്രജകളും കാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നവരും; എപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടം തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം; അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ അനുകൂല്യം." "നാം ബാലരാണ്; സമാനശക്തിയുള്ളവരോടു കളിക്കാം; മല്ലയുദ്ധം നീതിയോടെ നടക്കണം; മല്ലന്മാരുടെ സഭയിൽ ആരും കുറ്റം കാണരുത്." ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ ബാലരല്ല, യുവാക്കളുമല്ല; ശക്തിയിൽ മുൻപിലായവരാണ്; നിങ്ങളുടെ കളിയിൽ ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ള കുവലയപീഡയെ വധിച്ചു." "അതിനാൽ, ഇരുവരും ശക്തിയുള്ളവരോടു മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യണം; പിന്മാറൽ ഇല്ല. മുഷ്ടികൻ രാമനോടു, ഞാൻ, വൃഷ്ണി വംശജനായ കൃഷ്ണനോടു മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യാം." ഇങ്ങനെ, ദശമസ്കന്ധത്തിലെ 'കുവലയപീഡ വധം' എന്ന ചതുര്‍തിയത്തിരി അദ്ധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: "അവന്റെ ആഗ്രഹം അംഗീകരിച്ച്, മധുസൂദനനും രോഹിണിയുടെ പുത്രനും ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും സമീപിച്ചു." കൈകൈയിൽ, കാല്കാലിൽ പിണഞ്ഞു, ശക്തിയോടെ ഒരുമേൽ ഒരാൾ വലിച്ചു; ഇരുവരും വിജയം നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവർ പരസ്പരം കയ്യും മുട്ടയും തലയും, നെഞ്ചും ചുമലും ഉപയോഗിച്ച് അടിച്ചു. ചുറ്റും, കപടങ്ങൾ, അങ്കം, തള്ളൽ, മുന്നേറ്റം, പിന്‍വാങ്ങൽ—ഇതൊക്കെ ഉപയോഗിച്ച് പരസ്പരം പ്രതിരോധിച്ചു. ഉയർത്തൽ, കയറ്റൽ, കുലുക്കൽ, പിടിക്കൽ—ഇതൊക്കെ ഉപയോഗിച്ച് പരസ്പരം കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ ശക്തി-ദൗർബല്യത്തിന്റെ മത്സരം കണ്ടു, സ്ത്രീകൾ കൂട്ടമായി ദയയോടെ സംസാരിച്ചു: "അയ്യോ, രാജാവിന്റെ സഭയിൽ എന്ത് വലിയ അന്യായം! ശക്തിയും ദൗർബല്യവും തമ്മിലുള്ള മത്സരം രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ നടക്കുന്നു!" "പർവ്വതശിഖരങ്ങൾ പോലെ ശക്തിയുള്ള മല്ലന്മാർ, ഇനിയും യൗവനത്തിലെത്താത്ത, സുന്ദരരായ ഈ ബാലരോടു യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് നീതിയല്ല." "ഈ സഭയിൽ അധർമ്മം നടക്കുന്നു; അധർമ്മം നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത് ഒരാളും നിലനിൽക്കരുത്." "സഭയിലെ അംഗങ്ങളുടെ പിഴവുകൾ ഓർത്തു, ജ്ഞാനിയ്ക്ക് അവിടെ പ്രവേശിക്കരുത്; സംസാരിച്ചാലും മൗനമായാലും, അജ്ഞാനി പാപം വരുത്തും." "കൃഷ്ണന്റെ താമരമുഖം, ശത്രുവിനെ നേരിടുമ്പോൾ, വിയർപ്പിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ജലത്തിൽ തളിയുന്ന താമരകുടം പോലെ." "രാമന്റെ മുഖം കാണൂ, താമ്രനയനം, പുഞ്ചിരിയും കോപത്തിന്റെ ചുവപ്പും അലങ്കരിച്ച, മുഷ്ടികനെ നേരിടുമ്പോൾ പ്രകാശിക്കുന്നു." "വ്രജഭൂമി ഭാഗ്യവതിയാണ്; ഈ പുരാതനപുരുഷൻ, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ, വനപുഷ്പമാലയും കാവും കൃഷ്ണഫ്ലൂട്ട് വായിച്ചും, പശുക്കളെ കാവൽവെച്ചും, ഗിരിരാജകുമാരിയുടെ ആരാധനയോടെ, രാമനോടൊപ്പം വിവിധ ക്രീഡകളിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു." "ഗോപികകൾ എന്ത് തപസ്സാണ് ചെയ്തതെന്ന് അറിയില്ല; അവർ കൃഷ്ണന്റെ രൂപം—സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരം, അപരതുല്യവും, എപ്പോഴും പുതുമയുള്ളതും, മഹത്വത്തിന്റെ ഏക ആധാരവും—നിറയെ കണ്ണുകൊണ്ട് ആസ്വദിക്കുന്നു." "വ്രജത്തിലെ ഗോപികകൾ ഭാഗ്യവതികളാണ്; അവരുടെ മനസ്സ് ശക്തനായ കൃഷ്ണനിൽ അർപ്പിതമാണ്; അവർ പശു പാലിടുമ്പോൾ, ചാണക കൂട്ടുമ്പോൾ, ചുരുളുമ്പോൾ, നിലം തേച്ചു വൃത്തമാക്കുമ്പോൾ, കുട്ടികളെ ആടിപ്പിടിപ്പിച്ചോ, ചുമ്മാറുമാറ്റുമ്പോൾ, എപ്പോഴും കൃഷ്ണനെ പാടുന്നു, കണ്ണിൽ കണ്ണീരോടെ." "പ്രഭാതവും സന്ധ്യയും, കൃഷ്ണൻ പശുക്കളോടു പുറപ്പെടുമ്പോൾ, ഫ്ലൂട്ട് വായിച്ചും, പുഞ്ചിരിയോടെ ദയയുള്ള ദൃഷ്ടി നൽകുമ്പോൾ, ഗോപികകൾ വഴിയിൽ വന്ന് അവനെ കാണുന്നു." ഇങ്ങനെ സ്ത്രീകൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഹരിയ്ക്ക് മനസ്സിൽ ശത്രുവിനെ വധിക്കാനുള്ള ഉദ്ദേശം ഉണർന്നു. സ്ത്രീകളുടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട്, മാതാപിതാക്കൾ, മക്കളോടുള്ള സ്നേഹത്തിലും ദുഃഖത്തിലും, അവരുടെ ശക്തി അറിയാതെ, വളരെ വിഷമിച്ചു. കൃഷ്ണനും രാമനും, എല്ലാ മല്ലയുദ്ധ വിദ്യകളും ഉപയോഗിച്ച്, ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും നേരെ യുദ്ധം ചെയ്തു. കൃഷ്ണന്റെ അങ്കങ്ങൾ, വജ്രം ചതയുന്നതുപോലെ, ചാണൂരന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇടിച്ചപ്പോൾ, അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ക്ഷീണിച്ചു. ചാണൂരൻ, പക്ഷിയെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ കയറി, ഇരുകൈകളും പിടിച്ച്, കോപത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അതിൽ ചലിച്ചില്ല; പൂമാലയാൽ ആനയെ അടിക്കുന്നതുപോലെ. കൃഷ്ണൻ, ചാണൂരൻറെ കൈകൾ പിടിച്ചു, പലതവണ ചുറ്റി, ശക്തിയോടെ നിലത്തേക്ക് അടിച്ചു. ചാണൂരൻ, ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാൻ തുല്യമായി, മുടിയും പൂമാലയും ചിതറിച്ച്, ഇന്ദ്രന്റെ പതാക വീഴുന്നതുപോലെ നിലത്തേക്ക് വീണു.