ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അവിടെ ഒരുമിച്ചിരുന്നവർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു. അവർ നേരിൽ കണ്ടതും കേട്ടതുമൊക്കെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി—കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യവും ഗുണങ്ങളും മാധുര്യവും ധൈര്യവും വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു. ഈ രണ്ടുപേർക്കും—കൃഷ്ണനും രാമനും—ഭഗവാൻ ഹരിയായ നാരായണന്റെ തന്നെ പ്രത്യക്ഷാവതാരമാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ ഭാഗികമായി അവതരിച്ച ഇവർ, ദേവകിയിൽ ജനിച്ച ശേഷം ഗോകുലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ രഹസ്യമായി നന്ദഗോപന്റെ വീട്ടിൽ വളർന്നു. കൃഷ്ണൻ പുതനയെ സംഹരിച്ചു, ചക്രവാത് എന്ന അസുരനും അർജുനൻ ഗുഹ്യകനും കേശിയും ധേനുകനും മറ്റു ദുഷ്ടന്മാരും അവന്റെ കൈവശം നശിച്ചു. കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെയും പാൽക്കാരെയും രക്ഷിച്ചു, കാളീയ സർപ്പത്തെ കീഴടക്കി, ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരവും തകർത്തു. ഏഴുദിവസം ഒരുകൈകൊണ്ട് മഹാപർവ്വതം ഉയർത്തി പിടിച്ച്, ഗോകുലത്തെ മഴയിലും കാറ്റിലും മിന്നലിലും നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തി. പാലക്കാരി സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ പുഞ്ചിരിയോടു കൂടിയ ദൃഷ്ടിയും ചിരിയുമുള്ള മുഖം നിരന്തരം കാണുമ്പോൾ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും ക്ഷീണവും മറന്നു സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ, ഇതിനകം പ്രശസ്തമായ യദുകുലം കൂടുതൽ മഹത്വവും ഐശ്വര്യവും സമ്പാദിക്കും എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണന്റെ മൂത്തസഹോദരൻ രാമൻ, അതിയായ തേജസ്സോടെ, പ്രലമ്പൻ, വത്സക, ബക എന്നിവരെയും സംഹരിച്ചു. അവിടെയുള്ളവർ തമ്മിൽ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നതിനിടയിൽ, ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനോടും രാമനോടും അഭിമുഖമായി പറഞ്ഞു: “നന്ദൻമാരേ, രാമേ, നിങ്ങൾ വീരന്മാരായി പ്രശസ്തരാണ്. മല്ലയുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരും. രാജാവ് നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനാൽ നിങ്ങളെ വിളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.” രാജാവിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്കു ക്ഷേമം ലഭിക്കും; അതിന്റെ വിപരീതം അപ്രിയമാണ്. പാലക്കാരും ഗോപന്മാരും സന്തോഷത്തോടു കൂടി കാടിൽ പശുക്കൾ മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മല്ലയുദ്ധം കളിച്ചിരുന്നതാണ്. അതിനാൽ, സുഹൃത്തുക്കളേ, രാജാവിന് ഇഷ്ടമായതു ചെയ്യാം—അവൻ സകല ജിവരൂപമായ രാജാവാണ്; അവന്റെ സംതൃപ്തിയിൽ എല്ലാവരും സന്തോഷം പ്രാപിക്കും. ഇത് കേട്ട കൃഷ്ണൻ, യുക്തമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, മല്ലയുദ്ധത്തിന് തയ്യാറാണെന്ന് സൂചിപ്പിച്ചു: “നാം രാജാവ് ഭോജന്റെ വിധേയരായ رعയന്മാരാണ്, കാടിൽ താമസിക്കുന്നവരും. അവനു ഇഷ്ടമുള്ളതു ചെയ്യുന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ വലിയ ഭാഗ്യം. ഞങ്ങൾ ബാലന്മാരാണ്, തുല്യശക്തിയുള്ളവരോടൊപ്പം കളിക്കും; മല്ലയുദ്ധം നീതിപൂർവ്വമായിരിക്കട്ടെ, മല്ലന്മാർക്ക് ഞങ്ങളോട് കുറ്റം പറയാൻ ഇടയാകരുത്.” ചാണൂരൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ബാലനോ യുവാവോ അല്ല; ശക്തിശാലികളിൽ മുന്നിലാണ്. നിങ്ങളുടെ കളിയിൽ ആയിരം ആനകളുടെ ബലമുള്ള കുവലയപീഡയെ നിങ്ങൾ സംഹരിച്ചു. അതിനാൽ, ശക്തന്മാരോടൊപ്പം നിങ്ങൾക്ക് മല്ലയുദ്ധം നടത്തേണ്ടതുണ്ട്; പിന്മാറാൻ വഴിയില്ല. മുഷ്ടികൻ രാമനോടും ഞാൻ, വൃഷ്ണിവംശജനായ കൃഷ്ണനോടും മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യും.” ഇതോടെ, പത്താംസ്കന്ദത്തിലെ ‘കുവലയപീഡ സംഹാരം’ എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, തന്റെ പ്രതിജ്ഞ പാലിക്കപ്പെട്ടതോടെ, മധുസൂദനനും (കൃഷ്ണനും) രോഹിണിപുത്രനും (ബലരാമനും) ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും സമീപിച്ചു. അവർ കൈയും കാലും ചേർത്ത് ഉറ്റുപിടിച്ച്, പരസ്പരം വലിച്ചു, ജയിക്കാൻ ആവേശത്തോടെ. അവർ ഒരുമനസ്സോടെ കയ്യും മുട്ടയും തലയും നെഞ്ചും തോളും കൊണ്ടും പരസ്പരം അടിച്ചു. ചുറ്റലുകളും ചതികളും അണിയറകളും തള്ളലുകളും മുന്നേറ്റങ്ങളും പിന്മാറ്റങ്ങളും വഴിയായി, അവർ നിരന്തരം പരസ്പരം നേരിട്ടു. ഉയർത്തൽ, കുലുക്കൽ, പിടിക്കൽ, ഇങ്ങനെ എല്ലാ രീതിയിലും പരസ്പരം കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ ശക്തിയുടെയും ദൗർബല്യത്തിന്റെയും മത്സരം കണ്ട സ്ത്രീകൾ, രാജാവേ, ദയയോടു കൂടി കൂട്ടങ്ങളായി പരസ്പരം പറഞ്ഞു: “അയ്യോ! രാജസഭയിൽ ഇത്ര വലിയ അന്യായം! രാജാവ് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും തമ്മിലുള്ള ഇങ്ങനെയൊരു മത്സരം ആഗ്രഹിക്കുന്നു! മിന്നൽപോലെയുള്ള ദേഹമുള്ള ഈ മല്ലന്മാരെ, ഇപ്പോഴും യൗവനം പൂർത്തിയാകാത്ത ഈ സുന്ദരനായ ബാലന്മാരോടൊപ്പം എങ്ങനെയാണ് മത്സരിപ്പിക്കുന്നത്? ഈ സഭയിൽ ധർമ്മം ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു; അധർമ്മം ഉയരുമ്പോൾ അവിടെ ഒരാൾക്കും നില്ക്കാൻ പാടില്ല. സഭയിലെ അംഗങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങൾ ഓർത്തു, ജ്ഞാനിയൊരാൾ അങ്ങോട്ട് പോകരുത്; സംസാരിച്ചാലും മൗനം പാലിച്ചാലും അജ്ഞാനിക്ക് പാപം വരും. കൃഷ്ണന്റെ താമരപോലെയുള്ള മുഖം, ശത്രുവിനെ നേരിടുമ്പോൾ പരിശ്രമത്തിൽ ചൊരിഞ്ഞു, വെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞ താമരകുടമുമ്പോലെ തിളങ്ങുന്നു. രാമന്റെ മുഖം കാണുന്നില്ലേ? ചെമ്പരത്തകണ്ണുകളും ചിരിയും കോപത്തിന്റെ ചുവപ്പുമൊത്തു, മുഷ്ടികനെ നേരിടുമ്പോൾ അതി മനോഹരമാണ്. വ്രജഭൂമി ഭാഗ്യവതിയാണ്—മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ പുരാതനപുരുഷൻ, വനപുഷ്പമാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച്, ബാലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ചു, വംശി വായിച്ചു, ശിവഭാര്യയുടെ പ്രണയത്താൽ പൂജിക്കപ്പെടുന്ന പാദങ്ങൾ, പലവിധ വിനോദങ്ങളിൽ ലീനനായി. വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ എന്ത് തപസ്സാണ് ചെയ്തതെന്ന് ആരറിയാം! ഈ അപൂർവമായ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരം അവർക്കു ലഭിച്ചു—തൊട്ടുകിട്ടാനാവാത്ത, എപ്പോഴും പുതുമയുള്ള, മഹത്വത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായ കൃഷ്ണസ్వరൂപം കണ്ണുകൾ നിറച്ച് കാണാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞു. വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ ഭാഗ്യവതികളാണ്. മഹാബലശാലിയായ കൃഷ്ണനെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, കണ്ണീർ ചൊരിയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പാടികൊണ്ട്, പശു ദോഹനവും ചാണകമെടുപ്പും മുറി തേക്കലും കുട്ടികളെ ഊഞ്ഞാലിലിരുത്തലും അകറ്റുമാറ്റവും ചെയ്യുമ്പോഴും അവൻറെ ഭക്തിയിൽ ലീനരാവുന്നു. രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ കൂട്ടി പുറത്ത് പോകുമ്പോഴും മടങ്ങി വരുമ്പോഴും വംശി വായിച്ച് പുഞ്ചിരിയോടെ കരുണയോടെ നോക്കുമ്പോൾ, ആ ഭാഗ്യവതികൾ വഴിയിൽ വന്നു അവനെ കാണുന്നു. സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനേ, യോഗേശ്വരനായ ഹരി മനസ്സിൽ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കണമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. സ്ത്രീകളുടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട്, മാതാപിതാക്കൾ മക്കളോടുള്ള വാത്സല്യത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ആകുലരായി, അവരുടെ ശക്തി അറിയാതെ വേദനിച്ചു. എല്ലാ മല്ലയുദ്ധകാലകളിലും അച്യുതനും (കൃഷ്ണനും) വിരോധിയും, ബാലനും മുഷ്ടികനും തമ്മിൽ ശക്തിയോടെ ഏറ്റുമുട്ടി. കൃഷ്ണന്റെ ഇടിയുപോലെയുള്ള അടി ചാണൂരന്റെ ശരീരത്തിൽ പതിക്കുമ്പോൾ, അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ക്ഷീണിച്ചു, തളർന്നു.