ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജാവേ, കുവലയാപീഡനെ കൊല്ലപ്പെട്ടതായി കണ്ടപ്പോൾ, അത്രയും ജയിക്കാനാവാത്തവരായ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അരങ്ങത്ത് കടക്കുന്നത് കണ്ട്, കംസനും വളരെ അശാന്തനായി. ആ ഇരുവരും ശക്തമായ ഭുജങ്ങളോടെ, വിവിധ വസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും പൂക്കളും ധരിച്ച്, നാട്യകലയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള നടന്മാരെപ്പോലെ, അതുല്യമായ ഭംഗിയും പ്രസാദവും കൊണ്ട് എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ച് അരങ്ങിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും, മേളപ്പന്തലുകളിൽ ഇരുന്ന്, ആ ഉത്തമപുരുഷന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ ഹർഷം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും മുഖങ്ങളും കൊണ്ട് അവരെ നോക്കി, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടും തൃപ്തരാകാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും അവരെ കണ്ട് കൊണ്ടിരുന്നു. അവരെ കാണുമ്പോൾ, കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കുടിച്ചെന്നപോലും, നാവുകൊണ്ട് ചവച്ചെന്നപോലും, മൂക്കുകൊണ്ട് പുഷ്പഗന്ധം വലിച്ചെന്നപോലും, കൈകളാൽ അണച്ചെന്നപോലും എല്ലാവരും ആ അനുഭവം ആസ്വദിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, കണ്ടതും കേട്ടതുമായ കൃഷ്ണബലരാമന്മാരുടെ സൗന്ദര്യവും ഗുണങ്ങളും മാധുര്യവും ധൈര്യവും ഓർമ്മയിൽ പുതുക്കി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. "ഇവരുടെ രൂപം, ഗുണം, മാധുര്യം, ധൈര്യം—ഇതെല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മ വരുന്നു," എന്നായിരുന്നു അവരുടെ സംവാദം. അവർ പറഞ്ഞു: "ഇവരൊരുപക്ഷേ ഭഗവാൻ ഹരിയുടെയും നാരായണന്റെയും നേരിട്ടുള്ള അവതാരങ്ങൾ തന്നെ. വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ ഭാഗശഃ അവതരിച്ചവരാണ്. ഇവൻ ദേവകിയിൽ ജനിച്ചെങ്കിലും, ഗോകുലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ രഹസ്യമായി നന്ദഗോപന്റെ വീട്ടിൽ വളർന്നു. പുത്തനയെ കൊല്ലുകയും, ചക്രവാത് എന്ന അസുരനെയും, ഗുഹ്യകനായ അർജ്ജുനനെയും, കേശി, ധേനുക എന്നീ ദുഷ്ടന്മാരെയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്തു. കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെയും ഗോപന്മാരെയും രക്ഷിക്കുകയും, കാളിയ എന്ന പാമ്പിനെ കീഴടക്കുകയും, ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം തകർക്കുകയും ചെയ്തു." "ഏഴുദിവസം ഒരു കൈകൊണ്ട് മഹാഗിരി ഉയർത്തി, മഴയും കാറ്റും ഇടിമിന്നലും തടഞ്ഞ് ഗോകുലത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ ചിരിയും കണ്മണികളും കാണുന്ന ഗോപികമാർ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും ക്ഷീണവും മറന്ന് ആനന്ദത്തോടെ ആയിരുന്നു. ഇവൻ സംരക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, പ്രസിദ്ധമായ യദുകുലം കൂടുതൽ മഹത്വവും പ്രശസ്തിയും സമ്പത്തും പ്രാപിക്കും എന്നാണ് പറയുന്നത്. കൃഷ്ണന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ, കമലനയനായ രാമൻ, പ്രലമ്പനെ, വത്സകനെ, ബകനെ തുടങ്ങിയവരെ സംഹരിച്ച മഹാപുരുഷനാണ്." അങ്ങനെ എല്ലാവരും തമ്മിൽ സംസാരിക്കുമ്പോഴും, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോഴും, ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: "നന്ദന്റെ മക്കളേ, രാമാ, നിങ്ങൾ മഹാവീരന്മാരാണ്, മല്ലയുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ. രാജാവ് നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചാണ് വിളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. രാജാവിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റിയാൽ ജനങ്ങൾക്കും ക്ഷേമം ലഭിക്കും; അതിന് വിപരീതം ചെയ്താൽ അദോഷം വരും. നിങ്ങൾ കാട്ടിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ മല്ലപ്രയോഗം കളിച്ചവരല്ലേ? അതിനാൽ രാജാവിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് അനുസരിച്ച് നമ്മൾ മല്ലപ്രയോഗം നടത്താം. രാജാവ് സന്തോഷപ്പെടുമ്പോൾ സകല ജീവികളും സന്തോഷിക്കും." ഇത് കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സമയത്തിനും സ്ഥലംകൂടിയുള്ളതുപോലേ, യുദ്ധം സ്വീകരിച്ച് പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾ രാജാവ് ഭോജന്റെ പ്രജകളാണ്, കാട്ടുകാരും; അവന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം. ഞങ്ങൾ ബാലന്മാരാണ്; തുല്യശക്തിയുള്ളവരുമായി കളിച്ചാൽ മതി. മല്ലപ്രയോഗം ന്യായമായിരിക്കണം, യുദ്ധമണ്ഡലത്തിലെ മല്ലന്മാർക്ക് കുറ്റം പറയാൻ ഇടയാകരുത്." ചാണൂരൻ മറുപടിയായി പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ ബാലന്മാരോ കൗമാരക്കാരോ അല്ല; ശക്തന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരാണ്. നിങ്ങളുടെ കളിയിൽ ആയിരം ആനയുടെ ശക്തിയുള്ള കുവലയാപീഡനെ കൊല്ലുകയായിരുന്നല്ലോ. അതിനാൽ ശക്തന്മാരുമായി മാത്രം നിങ്ങൾ മല്ലപ്രയോഗം നടത്തണം. മുഷ്ടികൻ ബാലരാമനുമായി, ഞാനും കൃഷ്ണനുമായി യുദ്ധം നടത്താം." ഇങ്ങനെ, 'കുവലയാപീഡ വധം' എന്ന ഈ അധ്യായം സമാപിച്ചു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, തന്റെ തീരുമാനത്തിന് അംഗീകാരം ലഭിച്ച മധുസൂദനനും രോഹിണിയുടെ പുത്രനും ചാണൂരും മുഷ്ടികനും സമീപിച്ചു. അവർ കൈകളും കാലുകളും തമ്മിൽ ചേർത്ത് പരസ്പരം വലിച്ചു, ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ശക്തിപ്രയോഗം നടത്തി. കയ്യും മുട്ടയും തലയും നെഞ്ചും ഭുജങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് പരസ്പരം അടിച്ചു. ചുറ്റി, കപടങ്ങൾ കാട്ടി, അണച്ചു, തള്ളിച്ചു, മുന്നേറി, പിൻവാങ്ങി—ഇങ്ങനെ പലവിധം പ്രയോഗങ്ങൾ നടത്തി, ഒരാളും മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിൽ കീഴടങ്ങാൻ തയ്യാറായില്ല. ഉയർത്തി, ഉയർത്തി, കുലുക്കി, പിടിച്ചു—ഇങ്ങനെ പരസ്പരം കീഴടക്കാൻ അവർ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ചു. ഈ ശക്തി-ദൗർബല്യങ്ങളുടെ മത്സരത്തിൽ, അവിടെ വന്നിരുന്ന സ്ത്രീകൾ കൂട്ടമായി തമ്മിൽ കരുണയോടെ സംസാരിച്ചു: "അയ്യോ, രാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഇങ്ങനെ ശക്തനും ദൗർബല്യനും തമ്മിൽ യുദ്ധം നടക്കുന്നത് എത്ര അന്യായമാണു! ഈ മല്ലന്മാർ ഇടിമിന്നൽപോലും കഠിനമായ ശരീരമുള്ളവർ, മലകളെപ്പോലുള്ളവർ; എന്നാൽ കൃഷ്ണനും രാമനും ഇനിയും പൂർണ്ണയൗവനത്തിലേക്ക് എത്തിയിട്ടില്ലാത്ത, സുന്ദരരായ ബാലന്മാരാണ്. ഇതിൽ ധർമ്മലംഘനം സംഭവിക്കും; അപ്രകാരമായിടങ്ങളിൽ ഒരാൾക്കും നിലകൊള്ളാൻ പാടില്ല." "ഒരു ജ്ഞാനി, സഭയിൽ അംഗങ്ങളിലെ ദോഷങ്ങൾ ഓർമ്മവെച്ച്, അവിടെ ഇരിക്കുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ പാപം വരും. കൃഷ്ണന്റെ കമലപോലെയുള്ള മുഖം, ശത്രുവിനെ നേരിടുമ്പോൾ പരിശ്രമത്തിൽ വിയർത്തു, വെള്ളത്തിൽ തളിയ കമലത്തണ്ടുപോലാണ്. രാമന്റെ മുഖം, ചുവന്ന കണ്ണുകളും, ചിരിയും കോപഭാവം നിറഞ്ഞ കാന്തിയും കൊണ്ട് മുഷ്ടികനെ നേരിടുമ്പോൾ ദീപ്തിയോടെ തിളങ്ങുന്നു." "വ്രജഭൂമി ഭാഗ്യവതിയാണ്; അവിടെ ഈ പുരാതനപുരുഷൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ഒളിഞ്ഞ്, കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച്, ബാലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ച്, വംശി വായിച്ച്, ഗിരിരാജപുത്രിയുടെ പ്രിയതമയുടെ കാൽവിരലുകൾ പൂജിക്കപ്പെടുന്നു. അവിടുത്തെ ഗോപികമാർക്ക് എന്ത് വലിയ പുണ്യമാണോ ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞത്! ഈ അപാരസൗന്ദര്യത്തിന്റെ സാക്ഷാൽ രൂപം, അദ്വിതീയവും നിത്യനവീനവുമായ കൃഷ്ണനെ അവർ കണ്ണുകൾ നിറച്ച് കാണാൻ കഴിയുന്നു. മഹിമ, ഐശ്വര്യം, യശസ്സിന്റെ ഏക ആസ്ഥാനമായ ആ രൂപം കാണാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചവരാണ് അവർ." "വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ഭാഗ്യവതികളാണ്; ശക്തനായ കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു ലയിപ്പിച്ചവരാണ്. പശു പാലിക്കുമ്പോഴും, ചാണകിയെടുക്കുമ്പോഴും, വെണ്ണയടിക്കുമ്പോഴും, നിലം തേക്കുമ്പോഴും, കുട്ടികളെ തൂക്കുമ്പോഴും, കത്തടിക്കുമ്പോഴും, അവർ കണ്ണുനിറയുന്ന സ്വരത്തിൽ കൃഷ്ണനെ പാടുന്നു. രാവിലെയും വൈകിട്ടും, കൃഷ്ണൻ പശുക്കളുമായി കാട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും, തിരിച്ചുവരുമ്പോഴും, വംശി വായിച്ച്, ചിരിയോടെ, കരുണാപൂർണ്ണമായ കണ്മണികളോടെ വരുമ്പോൾ, ആ യുവതികൾ ഉടനടി വഴിയിൽ ചെന്നു കൃഷ്ണന്റെ മുഖം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അരങ്ങത്ത് ദൃഡനിശ്ചയത്തോടെ മല്ലയുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി.