ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജാവേ, കുറച്ച് ഗോപന്മാരെ കൂടെ കൂട്ടി, ബാലരാമനും ജനാർദ്ദനനും ആ അഖാരയിലേക്കു കടന്നു. അവരുടെ ആയുധങ്ങൾ, അവർ കുത്തിയെടുത്ത ആനയുടെ ദന്തങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു. അപ്പോൾ, അങ്ങിനെ അഖാരയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവൻ മല്ലന്മാർക്ക് ഇടയിൽ വജ്രംപോലെയായിരുന്നു; മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ; സ്ത്രീകൾക്ക് കാമദേവന്റെ സാക്ഷാത്കാരം; ഗോപന്മാർക്ക് ബന്ധു; ദുഷ്ടരാജാക്കന്മാർക്ക് ശിക്ഷകൻ; മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുഞ്ഞ്; രാജാവ് ഭോജയ്ക്ക് മരണമായി; ജ്ഞാനികൾക്ക് വിശ്വരൂപം; യോഗികൾക്ക് പരമതത്വം; വൃഷ്ണികൾക്കു പരമേശ്വരൻ എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു അവന്റെ ഉള്ളർത്ഥം. ഇങ്ങനെയുള്ള ഈ രണ്ടുപേരും അഖാരയിലേക്കു ചേർന്ന് കയറി. കുവലയാപീഡനെ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ട്, ജയിക്കാനാവാത്ത ഈ രണ്ടുപേരെയും കണ്ടപ്പോൾ, കംസനും അത്യന്തം ഭയപ്പെട്ട് മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയിലായി. ശക്തമായ ഭുജങ്ങളുള്ള ഈ സഹോദരന്മാർ, വിവിധ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും ധരിച്ച്, അഖാരയിലേക്കു കയറിയപ്പോൾ, മികച്ച നടന്മാർ പ്രധാന വേഷം അണിയുന്നതുപോലെ, അവരിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം കണ്ടവരുടെ മനസ്സുകൾ ആകർഷിതരായി. അങ്ങേ, ആ രണ്ടു പരമപുരുഷന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ, നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും മേച്ചിൽപീഠങ്ങളിൽ ഇരുന്ന്, ആ മുഖങ്ങൾക്കു നോക്കിയപ്പോൾ, അവരുടെ കണ്ണുകളും മുഖങ്ങളും ആനന്ദംകൊണ്ടു വിറയ്ത്തു. അവർക്ക് അവരെ നോക്കിയാൽ മതിയാവുന്നില്ലായിരുന്നു. കണ്ണുകൾകൊണ്ട് അവർ കുടിച്ചുവെന്നപോലെ, നാവുകൊണ്ട് ചവച്ചുവെന്നപോലെ, മൂക്കുകൊണ്ട് വാസനയെടുത്തു, കൈകളാൽ അണച്ചു പിടിച്ചുവെന്നപോലും അവരെ അനുഭവിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു; കണ്ടതും കേട്ടതുമായ അവന്റെ സൗന്ദര്യവും ഗുണവും മാധുര്യവും ധൈര്യവും ഓർത്തു, വീണ്ടും വീണ്ടും അതിൽ ആസ്വാദിച്ചു. "ഇവരൊരുപക്ഷേ ഹരിയായ നാരായണന്റെ സാക്ഷാത് അവതാരങ്ങളാണ്, വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ ഭാഗശഃ അഗതികളായി ജനിച്ചവർ," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. "ഇവൻ ദേവകിയിലേയ്ക്ക് ജനിച്ചു, പിന്നെ ഗോകുലത്തിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ രഹസ്യമായി വളർന്ന്, നന്ദന്റെ വീട്ടിൽ ജീവിച്ചു." "പൂതനയെ ഇവൻ സംഹരിച്ചു, ചക്രവാത്, അർജുന ഗുഹ്യക, കേശി, ധേനുക തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെയും സംഹരിച്ചു. കാടിലെ തീയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെയും കാവേലുകാരെയും രക്ഷിച്ചു; കാളിയൻ പാമ്പിനെ കീഴടക്കി; ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരവും തകർത്തു. ഏഴു ദിവസങ്ങൾ ഒരു കൈകൊണ്ട് വലിയ പർവതം ഉയര്‍ത്തി, മഴയിലും കാറ്റിലും വിഷംതുള്ളിയ ഇടിമിന്നലിലും നിന്ന് ഗോകുലത്തെ സംരക്ഷിച്ചു." "കൃഷ്ണന്റെ ചിരിച്ചുനോക്കുന്ന മുഖം എപ്പോഴും കണ്ട്, ഗോപികമാർ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും സന്തോഷത്തോടെ മറികടന്നു. ഈ യദുകുലം, ഇപ്പോൾ തന്നെ പ്രശസ്തമായത്, കൃഷ്ണന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ കൂടുതൽ മഹിമയും ഐശ്വര്യവും പ്രാപിക്കും," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. "ഇവന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ രാമനാണ്, കമലനയനൻ. പ്രലമ്പ, വത്സക, ബക തുടങ്ങിയവരെയും സംഹരിച്ചു." ഇങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തു. "നന്ദന്റെ മക്കളേ, രാമാ, നിങ്ങൾ വീരന്മാരായി പ്രശസ്തർ, മല്ലകലയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ, രാജാവ് നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടാണ് വിളിച്ചിരിക്കുന്നത്," എന്ന് ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു. "രാജാവിന്റെ ഇച്ഛകൾ നിറവേറ്റുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്കു ക്ഷേമം ലഭിക്കും; അതിന് വിപരീതം ആകുന്നത് ദോഷം തന്നെയാണ്. കാവേലുകാർ എന്നും സന്തോഷത്തോടുകൂടി കാട്ടിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മല്ലകളിയിൽ കളിക്കാറുണ്ട്. അതിനാൽ, രാജാവിന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുക, കാരണം രാജാവ് സംതൃപ്തനാകുമ്പോൾ എല്ലാവരും സന്തുഷ്ടരാവും." കൃഷ്ണൻ, ഇത് കേട്ട്, സമയത്തിനും സ്ഥിതിക്കും അനുയോജ്യമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, മല്ലകളിയിൽ മത്സരിക്കാൻ തയാറാണെന്നു സൂചിപ്പിച്ചു. "നാം രാജാവ് ഭോജയുടെ ആൾക്കാർ, കാട്ടുകാരും; അവനു ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ പരമാനുഗ്രഹം. ഞങ്ങൾ കുട്ടികളാണ്, തുല്യശക്തിയുള്ളവരുമായി കളിക്കാം; മല്ലകളി സമമായിരിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ മല്ലന്മാരുടെ സഭയിൽ കുറ്റം പറയപ്പെടും." ചാണൂരൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ കുട്ടികളോ യൗവനക്കാരോ അല്ല; ശക്തന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ തന്നെയാണ്. നിങ്ങളുടെ കളിയിൽ ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ള ആനയെ കൊല്ലുകയുണ്ടായി. അതിനാൽ, നിങ്ങൾ ശക്തന്മാരോടു തന്നെ മത്സരിക്കണം. ഇവിടെ ഒഴിയാൻ വഴിയില്ല. മുഷ്ടികൻ രാമനോടും, ഞാൻ, വൃഷ്ണിവംശജനായ കൃഷ്ണനോടും മല്ലകളിയിൽ പടരാം." ഇങ്ങനെ, 'കുവലയാപീഡ സംഹാരം' എന്ന ഈ അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, തന്റെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട്, മധുസൂദനനും രോഹിണിപുത്രനും ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും സമീപിച്ചു. അവർ കൈകൾ കൈകളിൽ, കാലുകൾ കാലുകളിൽ പിണഞ്ഞു, പരസ്പരം വലിച്ചു, ഓരോരുത്തരും ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവർ കൈകളാൽ, മുട്ടുകൾകൊണ്ടും തലകൊണ്ടും, നെഞ്ച്, തോളുകൾ എന്നിവകൊണ്ടും പരസ്പരം അടിച്ചു. ചുറ്റി, ചതിയോടെ, അണച്ചു, തള്ളി, മുന്നോട്ട്, പിന്നോട്ട്—ഇങ്ങനെ എല്ലാം പ്രയോഗിച്ചു. ഉയർത്തി, കുലുക്കി, പിടിച്ചു, അങ്ങിനെ പരസ്പരം കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും നിറഞ്ഞ മത്സരം കണ്ടു, അവിടെ കൂടിയ സ്ത്രീകൾ കൂട്ടങ്ങളായി അനുകമ്പയോടെ സംസാരിച്ചു: "അയ്യോ, രാജസഭയിൽ ഇത്രയും അന്യായം! ശക്തനും ദുർബലനും തമ്മിൽ രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ ഇങ്ങനെ മത്സരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു! ഈ മല്ലന്മാർ, വജ്രംപോലും പർവതശിഖരങ്ങൾപോലും ദേഹമുള്ളവർ, ഇനിയും യൗവനമെത്താത്ത ഈ ബാലന്മാരോടു എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടും?" "നീതികേടുണ്ടാകുന്നിടത്ത് ഒരിക്കലും നിൽക്കരുത്; ഈ സഭയിൽ നീതികേട് ഉണ്ടാകും. ജ്ഞാനികൾ, സഭാംഗങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങൾ ഓർത്താൽ, അവിടെ പ്രവേശിക്കരുത്; സംസാരിച്ചാലും മൗനം പാലിച്ചാലും പാപം തന്നെയാണ്." "കൃഷ്ണന്റെ താമരപോലുള്ള മുഖം, ശത്രുവിനെ നേരിടുമ്പോൾ വിയർപ്പിൽ തളർന്നിരിക്കുന്നു—ജലത്തിൽ നനഞ്ഞ താമരക്കൂട്ടം പോലെയാണ്. രാമന്റെ മുഖം, ചുവന്ന കണ്ണുകളും, ചിരിയും കോപം നിറഞ്ഞ തിളക്കവും, മുഷ്ടികനെ നേരിടുമ്പോൾ കാണുന്നില്ലേ?" "വ്രജഭൂമി ഭാഗ്യവതിയാണ്; അവിടെയാണ് ഈ ആദിപുരുഷൻ മനുഷ്യവേഷത്തിൽ, കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച്, ബാലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ചു, വംശി വായിച്ചു, ഗിരിരാജപതിയുടെ പ്രിയങ്കരികളാൽ പാദങ്ങൾ പൂജിക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെയാണ് വിവിധ ക്രീഡകളിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നത്." "ഗോപികമാർ എന്ത് വ്രതങ്ങൾ ചെയ്തുവോ, അതിനാലാണ് ഈ അപാരസൗന്ദര്യവും അപൂർവതയും, പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ലഭിക്കാനാകാത്തതും, യശസ്സിന്റെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും ഏകാവാസമായ കൃഷ്ണന്റെ രൂപം, ഓരോ നിമിഷവും പുതുമയോടെ, കണ്ണുകൾകൊണ്ട് പാനമെന്നപോലെ ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയുന്നത്!" ഇങ്ങനെ, അഖാരിയിൽ മഹാസമരം ആരംഭിച്ചു.