ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കുവലയാപീഡ എന്ന മഹാത്വം പുലർത്തുന്ന ആനയെ സംഹരിച്ചശേഷം, കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ ദന്തം ചുമലിൽ വച്ച്, രക്തവും ആനയുടെ അജവും ചേർന്നുള്ള ചിതറുന്ന ചുവപ്പിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, കമലസമാനമായ മുഖം വിയർപ്പിന്റെ തുള്ളികളാൽ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, ആനയുടെ ശവം പിന്നിൽ വിട്ട് അരങ്ങിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ബാലരാമനും ചില ഗോപകുമാരന്മാരുമൊപ്പം, ആനയുടെ ദന്തങ്ങൾ ആയുധമാക്കി കയ്യിൽ പിടിച്ച് കൃഷ്ണനും അരങ്ങിൽ കടന്നു. അവിടെയുള്ളവർക്കു കൃഷ്ണൻ വജ്രംപോലെയുള്ളവനായിരുന്നു; പുരുഷന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ; സ്ത്രീകൾക്കു മന്മഥസ്വരൂപൻ; ഗോപന്മാർക്ക് ബന്ധുവും; ദുഷ്ടരാജാക്കന്മാർക്ക് ശിക്ഷകനും; മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുഞ്ഞും; ഭൂജരാജാവായ കംസയ്ക്ക് മരണവും; ജ്ഞാനികൾക്ക് വിശ്വരൂപൻ; യോഗികൾക്ക് പരമതത്ത്വം; വൃഷ്ണികൾക്ക് പരമദേവത. ഇങ്ങനെ എല്ലാവർക്കും തങ്ങളുടെ ഭാവനയിൽ തങ്ങളുടെ പ്രിയസ്വരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ ബാലരാമനോടൊപ്പം അരങ്ങിൽ പ്രവേശിച്ചു. കുവലയാപീഡൻ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ടപ്പോൾ, അത്രയും ധൈര്യശാലിയായ കംസനും മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയോടെ നടുങ്ങി. അതിശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ ഉണ്ട്, വിവിധ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും ധരിച്ച, പ്രകാശത്തിൽ എല്ലാവരെയും ആകർഷിക്കുന്ന നടന്മാരെപ്പോലെ, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അരങ്ങിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സും പിടിച്ചുപറ്റി. നഗരവാസികളും നാട്ടുകാരും, വേദികളിൽ ഇരുന്നവർ, ആ രണ്ട് പരമപുരുഷന്മാരെ കണ്ട് ആനന്ദത്തിൽ കണ്ണുകളും മുഖങ്ങളും വികാരഭരിതമായി, അവരുടെ മുഖങ്ങൾ നോക്കാൻ കണ്ണുകൾക്ക് തൃപ്തിയില്ലാതിരുന്നതുപോലെ നോക്കി. അവർ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കുടിച്ചു, നാവുകൊണ്ട് ചുളിച്ചു, മൂക്കുകൊണ്ട് സുഗന്ധം അനുഭവിച്ചു, ഭുജങ്ങളാൽ അണചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു: "ഇവരുടെ സൗന്ദര്യവും ഗുണങ്ങളും മാധുര്യവും ധൈര്യവും നമ്മൾ മുൻപും കണ്ടും കേട്ടും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ വീണ്ടും അതൊക്കെ ഓർമ്മ വരുന്നു. ഇവർ തന്നെയാണ് ഹരിയായ നാരായണൻ, വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ ഭാഗികമായി അവതരിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവസ്വരൂപങ്ങൾ. ഇവൻ ദേവകിയിൽ ജനിച്ചു, പിന്നീട് ഗോകുലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ രഹസ്യമായി നന്ദഗോപന്റെ വീട്ടിൽ വളർന്നു." "ഇവൻ പൂതനയെ സംഹരിച്ചു, ചക്രവാത്, അർജുനൻ എന്ന ഗുഹ്യകൻ, കേശി, ധേനുക തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെ നശിപ്പിച്ചു. കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെയും ഗോപന്മാരെയും രക്ഷിച്ചു; കാലിയനാഗനെ കീഴടക്കി, ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരവും തകർത്തു. ഏഴു ദിവസത്തോളം ഒരുകൈകൊണ്ട് മഹാപർവതം ഉയർത്തി, ഗോകുലത്തെ മഴയിലും കാറ്റിലും ഇടിമിന്നലിലും നിന്ന് രക്ഷിച്ചു." "കൃഷ്ണന്റെ സ്മിതമുള്ള, കണികണ്ണുള്ള മുഖം നിരന്തരം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഗോപികകൾ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും സന്തോഷത്തോടെ അതിജീവിച്ചു. ഈ യദുകുലം കൃഷ്ണന്റെ രക്ഷയിൽ കൂടുതൽ പ്രശസ്തിയും ഐശ്വര്യവും മഹത്വവും നേടും എന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നു." "ഇവന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ രാമനാണ്, കമലനയനൻ, പ്രലമ്പൻ, വത്സക, ബക തുടങ്ങിയവരെ സംഹരിച്ചവൻ." ഇങ്ങനെ ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനോടും രാമനോടും അഭിമുഖമായി പറഞ്ഞു: "നന്ദന്റെ പുത്രന്മാരേ, രാമാ, നിങ്ങൾ വീരന്മാർ, മല്ലയുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യം ഉള്ളവർ എന്ന് പ്രശസ്തരാണ്. രാജാവിന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം നിങ്ങളെ കാണാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു." "രാജാവിന്റെ ഇച്ഛകൾ നിറവേറ്റുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്കും ക്ഷേമം ലഭിക്കും; അതിന്റെ വിപരീതം അനിഷ്ടമാണ്. കാട്ടിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഗോപന്മാർ മല്ലയുദ്ധം കളിയാക്കിയിരുന്നതാണ്." "അതുകൊണ്ട് രാജാവിന് സന്തോഷം നൽകുന്നതാണ് ചെയ്യേണ്ടത്. രാജാവ് എല്ലാ ജീവികളുടെയും പ്രതിനിധിയാണല്ലോ; അദ്ദേഹത്തിന് സന്തോഷം കിട്ടുമ്പോൾ എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം ലഭിക്കും." ഇത് കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സമയത്തിനും സ്ഥലത്തിനും യോജിച്ചവണ്ണം മറുപടി പറഞ്ഞു: "നാം രാജാവിന്റെ പ്രജകളും കാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നവരുമാണ്; അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം ചെയ്യേണ്ടത് നമുക്ക് കടമയാണ്. ഞങ്ങൾ ബാലന്മാരാണ്, അതിനാൽ തുല്യശക്തിയുള്ളവരുമായി കളിക്കാം; മല്ലയുദ്ധം നീതിപൂർവമായിരിക്കുക, മല്ലന്മാരുടെ സഭയിൽ ആരും കുറ്റം പറയാതിരിക്കാൻ." ചാണൂരൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ കുട്ടികളോ യുവാക്കളോ അല്ല; ശക്തിയിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരാണ്. നിങ്ങളുടെ കളിയിൽ തന്നെ ആയിരം ആനയുടെ ശക്തിയുള്ള കുവലയാപീഡനെ കൊന്നുവല്ലോ. അതിനാൽ ശക്തരുമായി നിങ്ങൾ മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യണം; പിന്മാറാൻ കഴിയില്ല. മുഷ്ടികൻ ബാലരാമനുമായി, ഞാൻ വൃഷ്ണിവംശജനായ കൃഷ്ണനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യും." ഇവിടെ, കുവലയാപീഡ സംഹാരത്തിന്റെയും അരങ്ങിലെ പ്രവേശത്തിന്റെയും കഥ അവസാനിക്കുന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, തന്റെ പ്രതിജ്ഞ പാലിച്ചുകൊണ്ട്, മധുസൂദനനും രോഹിണീപുത്രനും ചാണൂരനും മുഷ്ടികനുമൊപ്പമെത്തി. അവർ കൈകളാൽ കൈകൾ, കാലുകളാൽ കാലുകൾ ബന്ധിച്ചു, പരസ്പരം വലിച്ചു, വിജയത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ മുഷ്ടികളാൽ, മുട്ടുകളാൽ, തലകളാൽ, നെഞ്ചുകളാൽ, ഭുജങ്ങളാൽ പരസ്പരം പ്രഹരിച്ചു. ചുറ്റൽ, ആവശ്യം, അണചൽ, തള്ളൽ, മുന്നേറ്റം, പിൻവാങ്ങൽ എന്നിവയിലൂടെ പരസ്പരം നേരിടുകയും ചെയ്തു. ഉയർത്തൽ, ഉയർത്തൽ, ഇളക്കൽ, പിടിക്കൽ എന്നിവയിലൂടെ പരസ്പരം കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; പരമശക്തി പ്രയോഗിച്ചു. ഈ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും നിറഞ്ഞ മല്ലയുദ്ധം കണ്ടു സ്ത്രീകൾ കൂട്ടമായി പരസ്പരം കരുണയോടെ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, രാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇത്തരം അന്യായം! ശക്തരും ദൗർബല്യരും തമ്മിൽ മല്ലയുദ്ധം നടത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു!" "വജ്രംപോല ദൃഢമായ ശരീരമുള്ള ഈ മല്ലന്മാരെ, ഇങ്ങനെ കൊമളമായ, പൂർണ്ണയൗവനത്തിലേക്ക് പോലും എത്താത്ത ബാലന്മാരുമായിട്ട് യുദ്ധത്തിലേർപ്പെടുത്തുന്നത് എങ്ങനെയാണ് നീതിയെന്ന്?" "ഈ സഭയിൽ ധർമ്മഭംഗം സംഭവിക്കും; അധർമ്മമുണ്ടാകുന്നിടത്ത് ഒരിക്കലും നിൽക്കരുത്. സഭാംഗങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങൾ ഓർത്ത്, ജ്ഞാനി അവിടെ പ്രവേശിക്കരുത്; സംസാരിച്ചാലും മൗനം പാലിച്ചാലും, അജ്ഞാനി പാപം ചെയ്യുന്നു." "കൃഷ്ണന്റെ കമലസമാനമായ മുഖം, ശത്രുവിനെ നേരിടുമ്പോൾ വിയർപ്പിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; വെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞ കമലപൂവിനുപോലെയാണ്. രാമന്റെ മുഖം കാണുന്നില്ലേ, താമ്രവർണ്ണമായ കണ്ണുകളോടെ, പുഞ്ചിരിയോടെ, കോപം നിറഞ്ഞു, മുഷ്ടികനെ നേരിടുമ്പോൾ പ്രകാശിക്കുന്നു." "വ്രജഭൂമി ഭാഗ്യശാലിയാണ്; അവിടെയാണ് ഈ പുരാതനപുരുഷൻ, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മറഞ്ഞു, കാടുപൂക്കളുടെ മാലകൾ ധരിച്ച്, കൃഷ്ണഫ്ലൂട്ട് വായിച്ച്, ബാലരാമനോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ച്, ഗിരിരാജയുടെ പ്രിയയായവളുടെ കാൽപാദങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നവനായി, അനവധി ക്രീഡകളിൽ ലീനനാകുന്നത്." ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അരങ്ങിൽ മഹാമല്ലയുദ്ധം ആരംഭിച്ചു, സകലജനങ്ങളും അതവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ദൈവികദർശനത്തിൽ ആനന്ദഭരിതരായി.