ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കുവലയാപീഡ എന്ന മഹാ യാനയുടെ ശക്തി തടയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അതിന്റെ പാളികളാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട് ക്രോധത്തോടെ ആന കൃഷ്ണനെ നേരെ ചാർജ്ജ് ചെയ്തു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ മധുസൂദനൻ അതിനെ നേരിട്ട്, അതിന്റെ തുമ്പിൽ കൈയിട്ട് പിടിച്ചു, അതിനെ നിലത്തേക്ക് വീഴ്‌ത്തി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. വീണുപോയ ആനയുടെ മേൽ സിംഹം കളിയാടുന്നത് പോലെ കാൽ വെച്ച് നില്ക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ ദന്തം പിളർന്ന് എടുത്തു, അതുകൊണ്ട് ആനക്കാരനെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. മൃതമായ ആനയെ അവിടെ വിട്ട്, അതിന്റെ ദന്തം ചുമലിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, രക്തവും കഫവും തുള്ളിയതോടെ, കൃഷ്ണന്റെ കമലമുഖം വിയർപ്പിന്റെ തുള്ളികളാൽ പ്രകാശിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ച് ഗോപുരന്മാരോടൊപ്പം ബാലരാമനും ജനാർദ്ദനനും ആനയുടെ ദന്തങ്ങൾ ആയുധമായി പിടിച്ച് അങ്ങോട്ട് അരങ്ങിലേക്ക് കയറി. രാജാവേ, അപ്പോൾ അഖാരയിൽ അവർ കയറിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ പഹ്ലവന്മാർക്ക് വജ്രംപോലെയും, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി, സ്ത്രീകൾക്ക് മന്മഥസ്വരൂപനായി, ഗോപുരന്മാർക്ക് ബന്ധുവായി, ദുഷ്ടരാജാക്കന്മാർക്ക് ശിക്ഷകനായി, മാതാപിതാക്കൾക്ക് പുത്രനായി, ഭോജരാജാവിന് മരണമായി, ജ്ഞാനികൾക്ക് വിശ്വരൂപനായും, യോഗികൾക്ക് പരമസത്യമായും, വൃഷ്ണികൾക്ക് പരമദൈവമായും പ്രത്യക്ഷമായി. കുവലയാപീഡ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ജയിക്കാനാവാത്ത ആ ഇരുവരെയും കണ്ടപ്പോൾ പോലും, കംസൻ്റെ മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയുണ്ടായി. ആ ശക്തിശാലികൾ വിവിധ വസ്ത്രങ്ങളും ഭൂഷണങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും ധരിച്ച്, മികച്ച നടന്മാർ പോലെ, എല്ലാവരുടെയും മനസ്സാകർഷിച്ചു അരങ്ങിൽ കയറുമ്പോൾ വളരെ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും അരങ്ങിൽ ഇരുന്നു ആ ഇരുപേരെയും നോക്കി, അവരുടെ മുഖം കണ്ടു മതിയാവാതെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു സന്തോഷം കൊണ്ട് ആവേശപ്പെട്ടു. അവർ കണ്ണുകൊണ്ട് കുടിച്ചു, നാവുകൊണ്ട് ചാടി, മൂക്കുകൊണ്ട് വാസനയെടുത്തു, കൈകൊണ്ട് അണച്ചതുപോലെ ആസ്വദിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്ത കൃഷ്ണന്റെയും ബാലരാമന്റെയും സൗന്ദര്യവും ഗുണങ്ങളും മാധുര്യവും ധൈര്യവും വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിച്ചു. “ഈ ഇരുവരും ഹരി നാരായണന്റെ നേരിട്ടുള്ള അവതാരങ്ങളാണ്; വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ ഭാഗികമായി അവതരിച്ചവരാണ്. ദേവകിയിൽ ജനിച്ച്, ഗോകുലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, നന്ദഗോപന്റെ വീട്ടിൽ രഹസ്യമായി വളർന്നു. പൂതനയും ചക്രവാത് അസുരനും അർജുന ഗുഹ്യകനും കേശിയും ധേനുകനും മറ്റു ദാനവന്മാരും ഇവർ നശിപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ് പശുക്കളെയും കാവലന്മാരെയും കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചത്; കാലിയനെന്ന പാമ്പിനെ കീഴടക്കി, ഇന്ദ്രന്റെ അഹംകാരം തകർത്തത്. ഏഴു ദിവസം കയ്യിലെങ്കിലും വലിയ പർവ്വതം ഉയർത്തി പിടിച്ചു, ഗോകുലത്തെ മഴയും കാറ്റും മിന്നലും നിന്ന് സംരക്ഷിച്ചു. ഗോപികമാർ എപ്പോഴും കൃഷ്ണന്റെ പുഞ്ചിരിയോടും കൺചിമ്മലോടും നിറഞ്ഞ മുഖം കണ്ടു സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാ കഷ്ടതകളും മറികടന്നു. ഇവൻ സംരക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട് യദുകുലം കൂടുതൽ പ്രസിദ്ധിയും ഐശ്വര്യവും മഹത്വവും നേടുമെന്ന് അവർ പറയുന്നു. ഇവന്റെ മൂത്തൻ ചേട്ടൻ രാമനാണ്, കമലനയനായ മഹാത്മാവ്; പ്രലമ്പൻ, വത്സക, ബക എന്നിവരെ സംഹരിച്ചു.” ഇങ്ങനെ ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നതിനിടയിൽ ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനോടും രാമനോടും പറഞ്ഞു: “നന്ദപുത്രന്മാരേ, രാമാ, നിങ്ങൾ വീരന്മാരായി പ്രശസ്തരും മല്ലയുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരുമാണ്. രാജാവ് നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചാണ് വിളിച്ചത്. രാജാവിന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേൽക്കുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് ഭാവനാലും വാക്കിനാലും പ്രവൃത്തിയാലും ക്ഷേമം ലഭിക്കും; അതിനു വിപരീതം ദോഷം. ഗോപുരന്മാരും കാവലന്മാരും എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ കാട്ടിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മല്ലപ്രയോഗം കളിക്കാറുണ്ട്. അതിനാൽ, സഖാക്കളേ, രാജാവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടത് ചെയ്യാം; രാജാവ് എല്ലാ ജീവികളുടെയും പ്രതിനിധിയാണ്, അവൻ സന്തോഷിച്ചാൽ എല്ലാവരും സന്തോഷിക്കും.” ഇതു കേട്ട് കൃഷ്ണൻ അനുസൃതമായ വാക്കുകളിൽ, താൻ ആഗ്രഹിച്ച മല്ലയുദ്ധം സമ്മതിച്ചു: “നാം ഭോജരാജാവിന്റെ പ്രജകളും കാട്ടുകാരും ആകയാൽ, അവനു ഇഷ്ടമായത് ചെയ്യുന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം. നാം ബാലന്മാരാണ്; തുല്യശക്തിയുള്ളവരോടൊപ്പം കളിക്കാം. മല്ലപ്രയോഗം ന്യായമായിരിക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ മല്ലരുടെ സംഗമം നമ്മെ കുറ്റം പറയാതിരിക്കണം.” അപ്പോൾ ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ബാലരായോ യൗവനക്കാരായോ അല്ല; ശക്തന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരാണ്. നിങ്ങളുടെ കളിയിൽ ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ള ആ മഹാ ആനയെ കൊല്ലാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. അതിനാൽ നിങ്ങൾ ശക്തന്മാരോടൊപ്പം തന്നെ മല്ലപ്രയോഗം ചെയ്യണം; പിന്മാറ്റം ഇല്ല. മുഷ്ടികൻ ബാലരാമനോടും ഞാൻ, വൃഷ്ണിവംശജാ, നിന്നോടും മല്ലപ്രയോഗം ചെയ്യും.” ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യ പാദത്തിൽ “കുവലയാപീഡ വധം” എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകാചാര്യർ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ തീരുമാനമുറപ്പിച്ച്, മധുസൂദനനും രോഹിണിപുത്രനും ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും സമീപിച്ചു. അവർ കൈകൈയും കാല്കാലും ബന്ധിച്ച് പരസ്പരം വലിച്ചുകീറി, ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പരസ്പരം മുഷ്ടികകൊണ്ടും മുട്ടുകൊണ്ടും തലകൊണ്ടും, നെഞ്ചും തോളും ഉപയോഗിച്ചും അടിച്ചു. ചുറ്റിപ്പിടിച്ചും കബളിപ്പിച്ചും ഉരസിക്കയും തള്ളിക്കളയുകയും മുന്നോട്ട് പിന്നോട്ട് നീങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഉയർത്തി കുലുക്കി പിടിച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ട് പരസ്പരം തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും നിറഞ്ഞ മല്ലയുദ്ധം കണ്ടു, അവിടെ എത്തിയ സ്ത്രീകൾ കൂട്ടം കൂട്ടമായി പരസ്പരം കരുണയോടെ സംസാരിച്ചു: “അയ്യോ, എത്ര വലിയ അന്യായം ആണ് രാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ നടക്കുന്നത്! ശക്തിയും ദൗർബല്യവും തമ്മിൽ ഇങ്ങനെ യുദ്ധം നടത്താൻ അവർക്കെങ്ങനെ മനസ്സാകുന്നു? ഈ മല്ലന്മാർ വജ്രംപോലും പർവ്വതശൃംഗംപോലും ശക്തരായവരാണ്; കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ഇനിയും യൗവനത്തിൽ പോലും എത്താത്ത സുന്ദര ബാലന്മാരാണ്. ഈ സംഗമത്തിൽ ധർമ്മഭംഗം സംഭവിക്കും; അധർമ്മം ഉയരുന്നിടത്ത് ഒരിക്കലും നിൽക്കരുത്. ഒരു ജ്ഞാനിയും, അംഗങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങൾ ഓർക്കുമ്പോൾ, അത്തരം സംഗമത്തിൽ പങ്കെടുക്കരുത്; സംസാരിച്ചാലും മൗനം പാലിച്ചാലും അജ്ഞാനി പാപം അനുഭവിക്കും.” ഇങ്ങനെ, അരങ്ങ് ഉത്സാഹവും ആകാംക്ഷയുമായി, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും മഹാമല്ലന്മാരുമായി യുദ്ധത്തിനായി നേരിട്ടു.