ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു ദിവസം ആത്മദേവൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ വലിയ ദു:ഖത്തോടെയും വിഷാദത്തോടെയും കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ ഒരു സന്യാസി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ കരയുന്നു? ഈ ശക്തമായ ഉത്കണ്ഠയുടെ കാര്യം എന്താണ്? ദയവായി നിന്റെ ദു:ഖത്തിന്റെ കാരണം എനിക്ക് വേഗം പറയൂ." അതിന് ആത്മദേവൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "മഹർഷേ, ഞാൻ എന്ത് പറയണം? പാപങ്ങളുടെ ഫലമായി പണ്ടേനിന്ന് എനിക്ക് ഈ ദു:ഖം കൂടിക്കൂടിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ പിതൃകൾക്ക് തണുത്ത വെള്ളം കിട്ടേണ്ടതിനു പകരം ചൂടുവെള്ളം മാത്രമാണ് ലഭിക്കുന്നത്. ദേവതകളും ദ്വിജന്മാരും എന്റെ പിതൃകർമ്മങ്ങളും ഹവികളും സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. മക്കളില്ലാത്ത ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ ശൂന്യനായി, ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാനാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്. മക്കളില്ലാത്ത ജീവിതം നിർർത്ഥകമാണ്, മക്കളില്ലാത്ത വീട്ടും, മകനില്ലാത്ത ധനവും, വംശം നിലനിൽക്കാത്ത കുടുംബവും—all these are futile. ഞാൻ വളർത്തുന്ന പശു എല്ലാതരത്തിലും വന്ധ്യയാകുന്നു; ഞാൻ നട്ടുവച്ച വൃക്ഷം പോലും ഫലമില്ലാതെ ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നു. വീട്ടിൽ വരുന്ന ഫലങ്ങൾ ഉടൻ പുഴുക്കളാകുന്നു. ഈ വിധി എനിക്ക് എന്ത് ജീവൻ വേണ്ടിയിരിക്കുന്നു, ഞാൻ ദു:ഖിതനാണ്, മക്കളില്ലാത്തവനാണ്. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആത്മദേവൻ സന്യാസിയുടെ സമീപത്ത് വച്ച് ഉച്ചത്തിൽ കരയിത്തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദു:ഖം കണ്ട സന്യാസിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ കരുണയുണർന്നു. തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ എല്ലാം അറിഞ്ഞ്, കൺമുമ്പിലെ അക്ഷരമാലയിലൂടെ തന്റെ ജ്ഞാനശക്തി തെളിയിച്ചുകൊണ്ട് ആ സന്യാസി ബ്രാഹ്മണനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു: "മക്കളോടുള്ള മോഹം എന്ന അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കൂ; കർമ്മഫലങ്ങൾ അത്യന്തം ശക്തമാണ്. വിവേകം പ്രാപിച്ച് ഇഹലോക മോഹം ഉപേക്ഷിക്കണം. ബ്രാഹ്മണാ, ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ വിധി കണ്ടു: ഏഴു ജന്മത്തോളം നിനക്ക് മകൻ ഉണ്ടാകില്ല. മുന്‍കാലത്ത് സഗരൻ മക്കൾക്കായി വലിയ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചുവെന്നത് ഓർക്കൂ. അതിനാൽ കുടുംബാശയങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കൂ; സന്യാസത്തിൽ എല്ലാ വിധത്തിലും സന്തോഷമുണ്ട്." ഇതുകേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് വിവേകമോ ഉപദേശംമോ വേണ്ട, എനിക്ക് മകൻ വേണം—even by force; അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ ദു:ഖത്തിൽ നിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും. മക്കളും കുടുംബവും ഇല്ലാത്ത സന്യാസം നിർജ്ജീവമാണ്; മക്കളും മരുമക്കളും ചുറ്റുമുള്ള ഗൃഹസ്ഥൻ മാത്രമാണ് ലോകത്തിൽ സജീവൻ." ബ്രാഹ്മണന്റെ ഈ ആവശ്യം കണ്ട സന്യാസി, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായവൻ, പറഞ്ഞു: "ചിത്രകേതുവും വിധിയെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിച്ച് ദു:ഖം അനുഭവിച്ചവനാണ്. വിധിക്ക് വിരുദ്ധമായി പരിശ്രമിച്ചാൽ ഫലം ലഭിക്കില്ല. നീ ഇത്രയും പിടിവാശിയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ എന്ത് പറയാൻ?" അവന്റെ ഭാര്യയുടെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കി സന്യാസി അവളെ ഒരു ഫലം നൽകി പറഞ്ഞു: "ഇത് കഴിക്കൂ, ഭർത്താവിനൊപ്പം; അപ്പോൾ മകൻ ജനിക്കും. ഒരു വർഷം സത്യം, ശുദ്ധി, കരുണ, ദാനശീലം, ഏകഭോജനം എന്നിവ കർശനമായി പാലിക്കണം. അങ്ങനെ മകൻ അത്യന്തം ശുദ്ധിയുള്ളവനാകും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് യോഗി അവിടെനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു; ബ്രാഹ്മണൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, ആ ഫലം ഭാര്യയുടെ കൈയിൽ നൽകി, പിന്നെ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോയി. പക്ഷേ, അവളുടെ മനസ്സ് വളഞ്ഞതായിരുന്നു. അവൾ സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുന്നിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് വലിയ ഉത്കണ്ഠയുണ്ട്; ഞാൻ ഈ ഫലം കഴിക്കില്ല. ഇത് കഴിച്ചാൽ ഗർഭം വരും; വയറ് വളരും; കുറച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ശക്തി കുറയും—അപ്പോൾ വീട്ടുപണികൾ എങ്ങനെ ചെയ്യാം? വിധിയുടെ ക്രമത്തിൽ ചുങ്കംവരുത്തുന്നവർ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വന്നാൽ ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും? കുഞ്ഞ് പക്ഷിയെപ്പോലെ ഗർഭത്തിൽ തന്നെ കുടുങ്ങിയാൽ എങ്ങനെ പുറത്താക്കും? കുഞ്ഞ് വശലമായി പുറത്തുവന്നാൽ ഞാൻ മരിക്കും; പ്രസവവേദന വളരെ ഭയാനകമാണ്—ഞാൻ ഇത്രയും നാഴികയുള്ളവൾ അതെങ്ങനെ സഹിക്കും? ഞാൻ വൈകിയാൽ സഹപത്നി എല്ലാം പിടിച്ചെടുക്കും; സത്യം, ശുദ്ധി തുടങ്ങിയ വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. കുഞ്ഞിനെ വളർത്തുന്നതിലും ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീക്ക് ഉള്ള വേദനയിലും ദു:ഖമുണ്ട്; എന്റെ മനസ്സിൽ വന്ധ്യയോ വിധവയോ ആയ സ്ത്രീകൾ സന്തോഷവതികളാണ്." ഇങ്ങനെ തെറ്റായ ആലോചനകൾ കൊണ്ട് അവൾ ആ ഫലം കഴിച്ചില്ല. ഭർത്താവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ കഴിച്ചു, ഞാൻ കഴിച്ചു." ഒരിക്കൽ അവളുടെ സഹോദരി വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ അവൾ എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് ഈ വിഷമത്തിൽ നിന്ന് ക്ഷീണം; ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?" സഹോദരി പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് ഗർഭം വന്നിട്ടുണ്ട്; കുഞ്ഞ് ജനിച്ചാൽ ഞാൻ നിനക്ക് കൊടുക്കാം. അതുവരെ നീ വീട്ടിൽ ഗർഭിണിയാണെന്നു നടിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ. ഭർത്താവിന് അൽപ്പം സ്വർണം കൊടുക്കൂ, അവൻ കുഞ്ഞിനെ നിനക്ക് നൽകും. ആളുകൾ ആറ് മാസത്തിനുള്ളിൽ കുഞ്ഞ് മരിച്ചു എന്ന് പറയും; ഞാൻ ദിവസവും വീട്ടിൽ വന്ന് കുട്ടിയെ വളർത്തും. പരീക്ഷിക്കാൻ ആ ഫലം പശുവിന് നൽകൂ; സ്ത്രീകളുടെ സ്വഭാവം ഇങ്ങനെയാണ്." അങ്ങനെ സമയമായപ്പോൾ ആ സ്ത്രീക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു; ഭർത്താവ് ആ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് രഹസ്യമായി ധുന്ധുലിക്ക് നൽകി. അവൾ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: "ഒരു ആരോഗ്യമുള്ള മകൻ ജനിച്ചു; എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം; ആത്മദേവന് ഒരു മകൻ ജനിച്ചു." ആത്മദേവൻ ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനം നൽകി, ജനനശാന്തി തുടങ്ങിയ ചടങ്ങുകൾ നടത്തി; വീട്ടുവാതിലിൽ മംഗളഗാനം, വാദ്യങ്ങൾ എന്നിവ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ ധുന്ധുലി പറഞ്ഞു: "എന്റെ മുലയിൽ പാൽ ഇല്ല; മറ്റൊരാൾ പാൽ കുടിച്ചിരിക്കുന്നു, എങ്ങനെ ഞാൻ കുഞ്ഞിനെ പോറ്റും? പക്ഷേ, സഹപത്നി പ്രസവിച്ചവളാണ്; അവളുടെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചു; അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവരൂ, അവൾ നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ പോറ്റും." മകനെ സംരക്ഷിക്കാനായി ഭർത്താവ് ഇതെല്ലാം ചെയ്തു; അമ്മ കുഞ്ഞിന് ധുന്ധുകാരി എന്ന പേരിട്ടു. മൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ പശുവിന് ഒരു കിടാവ് ജനിച്ചു—അവന്റെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും മനോഹരവും ദിവ്യവുമായിരുന്നു, spotless, പൊന്നുപോലെ പ്രകാശിച്ചവൻ. ഇത് കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ സന്തോഷത്തോടെ സ്വയം ചടങ്ങുകൾ നടത്തി; അതൊരു അത്ഭുതം എന്ന് കരുതി എല്ലാവരും കാണാൻ ഒത്തുചേർന്നു. "ഇപ്പോൾ ആത്മദേവന് വലിയ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു: പശുവിൽ നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു; ദിവ്യരൂപമുള്ളതുകൊണ്ട് അത്ഭുതം തന്നെ." വിധിയുടെ ക്രമത്തിൽ ഈ രഹസ്യം ആരും അറിഞ്ഞില്ല; ആ കുട്ടിക്ക് പശുവിന്റെ ചെവി പോലെയുള്ള ചെവികൾ കണ്ടു എല്ലാവരും അവനെ ഗോകർണ്ണൻ എന്ന് പേരിട്ടു.