ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനും ബലരാമനും മത്തുരയിലെ അരങ്ങിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്ബോൾ, അവരോടു മുന്നിൽ ഭയങ്കരമായ കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ കൊണ്ടുവന്നു. അതിന് രാജസമാനമായ വലിപ്പവും ശക്തിയുമുണ്ടായിരുന്നു. ആ ആന കൃഷ്ണന്റെ നേരെ ഉഗ്രതയോടെ പാഞ്ഞെത്തി, തന്റെ തുമ്പ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ പിടിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് വെട്ടിപ്പൊട്ടി, അതിനെ അടിച്ചുകൊണ്ട് അതിന്റെ കാൽക്കീഴിലേക്ക് നീങ്ങി. അതിനാൽ ആന അത്യന്തം കോപംകൊണ്ടു, കൃഷ്ണനെ ഉറ്റുനോക്കി, തന്റെ തുമ്പ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ സ്പർശിച്ചെങ്കിലും കൃഷ്ണൻ അതിൽ നിന്ന് വീണ്ടും രക്ഷപ്പെട്ടു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ ആനയുടെ വാലിൽ പിടിച്ചു, അതിനെ ഇരുപത്തഞ്ച് ധനുസ് ദൂരമത്രയ്ക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു. അതൊരു ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ കളിയാക്കുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു. അച്യുതൻ ആ ആനയെ ഇടത്തേക്കും വലത്തേക്കും തിരിച്ചു, ഒരു ബാലൻ കാളക്കുട്ടിയെ ചുറ്റുന്നതുപോലെ ചുറ്റിച്ചു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ ആനയുടെ മുന്നിൽ നേരിട്ട് എത്തിയപ്പോൾ, തന്റെ കൈകൊണ്ട് അതിനെ അടിച്ചു; ആന തളർന്നു വീണു, കൃഷ്ണൻ അതിനെ അടുത്ത് നിന്ന് സ്പർശിച്ചു. ആന നിലത്തു വീണെന്ന് കരുതി, കളിയോടെ അതിവേഗം എഴുന്നേറ്റു, കോപത്തിൽ തണ്ടുകൾ കൊണ്ട് നിലം തുളച്ചു. ആനയുടെ ശക്തി ചോരുമ്പോൾ, അതിന്റെ പാളന്മാർ അതിനെ ഉണർത്തി, അതു വീണ്ടും ഉഗ്രതയോടെ കൃഷ്ണനെ ആക്രമിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ തുമ്പ പിടിച്ചു, അതിനെ നിലത്തു തള്ളി വീഴ്ത്തി. വീണ ആനയുടെ മേൽ കയറി, ഒരു സിംഹം കളിയിലാണെന്നപോലെ, കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ തണ്ടു പിഴുതെടുത്തു, ആ തണ്ടുകൊണ്ട് ആനയുടെ പാളനെ അടിച്ചു. മൃതമായ ആനയെ പിന്നിലാക്കി, കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ തണ്ടു ചുമലിൽ വച്ചുകൊണ്ടു, രക്തവും ആനയുടെ മദവും കലർന്ന കറുത്ത പാടുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട കമലമുഖം വിയർത്തുകൊണ്ട്, അരങ്ങിലേക്ക് കയറിച്ചു. അവനോടൊപ്പം ബലരാമനും, കുറെ ഗോപബാലന്മാരുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുവരും ആനയുടെ തണ്ടുകൾ ആയുധമാക്കി കയ്യിലെടുത്തു. അവിടെ, കൃഷ്ണൻ പഹ്ലവനെപ്പോലെയാണ് കാഴ്ചയിൽ; പുരുഷന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ; സ്ത്രീകൾക്ക് മന്മഥസ്വരൂപൻ; ഗോപന്മാർക്ക് ബന്ധു; ദുഷ്ടരാജാക്കന്മാർക്ക് ശിക്ഷകൻ; മാതാപിതാക്കൾക്ക് ബാലൻ; ബോജരാജാവിന് മരണസ്വരൂപൻ; ജ്ഞാനികൾക്ക് വിശ്വരൂപൻ; യോഗികൾക്ക് പരമതത്വം; വൃശ്ണികൾക്ക് പരമദൈവം എന്നിങ്ങനെയാണ് അവന്റെ രൂപം എല്ലാവർക്കും പ്രത്യക്ഷമായത്. കുവലയാപീഡം കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ഈ ജയിക്കാനാവാത്ത രണ്ടു സഹോദരന്മാർ അരങ്ങിലേക്ക് കയറുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, കംസനും അതിന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയിലായി. ഇരുവരും ശക്തിയുള്ള ഭുജങ്ങൾ, മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ, പുഷ്പമാലകൾ, ചീരകൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, പ്രഗത്ഭരായ നടന്മാരെപ്പോലെ, എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും, ഉയർന്ന അങ്ങാടികളിൽ ഇരുന്ന്, ആ ഉത്തമപുരുഷന്മാരെ കാണുമ്പോൾ അത്യന്തം ആനന്ദംകൊണ്ട് അവരുടെ കണ്ണുകളും മുഖങ്ങളും വികാരഭരിതമായി. അവരുടെ കണ്ണുകൾ കൃഷ്ണബലരാമന്മാരുടെ മുഖം കാണുന്നതിൽ തൃപ്തരാവാൻ കഴിയാതെ പോയി. അവർ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കുടിച്ചു, നാവുകൊണ്ട് ചവച്ചു, മൂക്കുകൊണ്ട് സുഗന്ധം പകർന്നു, കൈകൾ കൊണ്ട് അണച് ചേർത്ത് പിടിച്ചു എന്നപോലെ ആയിരുന്നു. അവരിൽ പലരും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു: ഇവരുടെ സൗന്ദര്യവും ഗുണവും മാധുര്യവും ധൈര്യവും അവർക്കു നേരത്തെ കണ്ടതും കേട്ടതും ഓർമ്മയിൽ വരുത്തി വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുകയും ചെയ്തു. ഇവർ തന്നെയാണ് ഹരിയായ നാരായണൻ, വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ ഭാഗശഃ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നവൻമാർ എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ ദേവകിയിൽ ജനിച്ചു, പിന്നീട് ഗോകുലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ നന്ദന്റെ വീട്ടിൽ രഹസ്യമായി വളർന്നു. അവനാൽ പൂതന, ചക്രവത്, അർജുന (ഗുഹ്യക), കേസി, ധേനുക തുടങ്ങിയ ദാനവന്മാർ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അവൻ പശുക്കളെയും കാവൽക്കാരെയും കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു; കാളിയ പാമ്പിനെ കീഴടക്കി; ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം തകർത്തു. ഏഴ് ദിവസം അവൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് മഹാപർവതം ഉയർത്തി, ഗോകുലത്തെ മഴയിലും കാറ്റിലും മിന്നലിലും നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തി. ഗോപികമാർ അവന്റെ പുഞ്ചിരിയോടും കൺനോട്ടത്തോടും കൂടിയ മുഖം നിരന്തരം കണ്ടുകൊണ്ട്, എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും സന്തോഷത്തോടെ മറികടന്നു. അവനാൽ യദുകുലം, ഇതിനകം പ്രശസ്തമായതും, കൂടുതൽ ഐശ്വര്യവും മഹത്വവും നേടും എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. അവന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ ബലരാമനാണ്; അവൻ കമലനയനൻ, പ്രലമ്പൻ, വത്സക, ബക എന്നിവർ അവനാൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെ, ജനങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുകയും വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനോടും ബലരാമനോടും പറഞ്ഞു: "നന്ദനന്ദന്മാരേ, രാമാ, നിങ്ങൾ വീരന്മാരും മല്ലയുദ്ധത്തിൽ നിപുണന്മാരും ആണെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. രാജാവ് നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അതിനാൽ നിങ്ങളെ വിളിച്ചിരിക്കുന്നു. രാജാവിന്റെ ഇച്ഛകൾ നിറവേറ്റുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം ലഭിക്കും; അതിന് വിപരീതം ദോഷമാണ്." "ഗോപന്മാർ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ കാടുകളിൽ പശുക്കൾ കാത്തുകൊണ്ട് മല്ലകളിയിൽ ഏർപ്പെടാറുണ്ട്. അതിനാൽ രാജാവിന് ഇഷ്ടമാവുന്ന കാര്യം ചെയ്യുക. രാജാവ് എല്ലാ ജീവികളുടെയും പ്രതിനിധിയാണ്; അവൻ സന്തോഷിച്ചാൽ എല്ലാവരും സന്തോഷിക്കും." ഇത് കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സമയത്തും സ്ഥലത്തും അനുയോജ്യമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, മല്ലയുദ്ധത്തിന് സമ്മതം അറിയിച്ചു: "നാം രാജാവിന്റെ പ്രജകളും കാട്ടിൽ വളർന്നവരുമാണ്; അവനു ഇഷ്ടമാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്. ഞങ്ങൾ ബാലന്മാരാണ്, അതിനാൽ തുല്യശക്തിയുള്ളവരുമായി കളിക്കാം; യുദ്ധം നീതിപൂർവ്വം നടക്കട്ടെ, മല്ലരുടെ സഭയിൽ ആരും കുറ്റം പറയാതിരിക്കാൻ." അതിനു ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: "നീ ബാലനോ യുവാവോ അല്ല; നീ ശക്തിയിൽ അഗ്രഗണ്യൻ. നിന്റെ കളിയിൽ ആയിരം ആനയുടെ ശക്തിയുള്ള കുവലയാപീഡം കൊല്ലപ്പെട്ടു. അതിനാൽ, നിങ്ങൾ ശക്തിയുള്ളവരുമായി മല്ലയുദ്ധം ചെയ്യണം; പിന്മാറ്റം അനുവദിക്കില്ല. മുഷ്ടികൻ ബലരാമനുമായി യുദ്ധിക്കട്ടെ; ഞാൻ, വൃഷ്ണിവംശജനായ കൃഷ്ണനേ, നിന്നോടു ശക്തിയിലേയ്ക്ക് മത്സരിക്കാം." ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ "കുവലയാപീഡവധം" എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകമുനി തുടർന്നു പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, തന്റെ പ്രതിജ്ഞ പാലിച്ച്, മധുസൂദനനും രോഹിണീപുത്രനും ചാണൂരനും മുഷ്ടികനുമൊപ്പം അരങ്ങിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവർ കൈകൾ കൈകളിൽ, കാലുകൾ കാലുകളിൽ പിണഞ്ഞു, പരസ്പരം ശക്തിയായി വലിച്ചു, ജയിക്കാൻ ഒരുമനസ്സോടെ ശ്രമിച്ചു. അവർ ഒരുമുതൽ മറ്റൊന്നിലേക്ക് കയറി, മുത്തിരികൾ, മുട്ടുകൾ, തല, നെഞ്ച്, ഭുജങ്ങൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് പരസ്പരം അടിച്ചു. ചുറ്റും ചുറ്റി, കപടങ്ങൾ, അളിംഗനം, തള്ളൽ, മുന്നോട്ട് വരൽ, പിന്മാറൽ എന്നിവയിലൂടെ അവർ പരസ്പരം പ്രതിരോധിച്ചു.