ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനെ അവഹേളിച്ച് ആനപ്പണിക്കർ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, യമനെപ്പോലും ഭയാനകമായ കുവലയാപീഡ എന്ന അതിരൂക്ഷമായ ആനയെ കൃഷ്ണനിലേക്ക് ഉണർത്തി വിടുന്നു. ആ രാജസികനായ ആന കൃഷ്ണന്റെ നേരെ ഉരുണ്ടുവന്നു, തന്റെ തുമ്പ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ശക്തിയായി പിടിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അതിൽനിന്ന് ചാടിപ്പൊളിഞ്ഞ്, ആനയെ അടിച്ചു അതിന്റെ കാലടിയിൽ കയറി. അതികോപത്താൽ ആന കേശവനെ നോക്കി, തുമ്പ കൊണ്ടു സ്പർശിച്ചെങ്കിലും കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും അതിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു രക്ഷപ്പെട്ടു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ ആനയുടെ വാലിൽ പിടിച്ചു, അതിനെ ഇരുപത്തയ്യായിരം ധനുസ് ദൂരമത്രയും വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി; ഒരു ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ കളിച്ചു വലിക്കുന്നതുപോലെ. അച്യുതൻ ആനയെ ഇടത്തും വലത്തും തിരിച്ചു, ഒരു കുട്ടി കാളയെ തിരിക്കുന്നതുപോലെ അതിനെ ചുറ്റിച്ചു. പിന്നെ നേരിട്ട് മുന്നോട്ട് ചെന്നു, കയ്യാൽ ആനയെ അടിച്ചു, അതിനെ തളർത്തി വീഴ്ത്തി, ഓരോ പടിയും അതിനെ സ്പർശിച്ചു. കളിയിലാണെന്നു കരുതി ആന ഉടനെ എഴുന്നേറ്റു, വീണുപോയെന്ന് വിചാരിച്ച് അതികോപത്തോടെ ഭൂമിയെ തന്തികൾ കൊണ്ടു തട്ടി. ശക്തി കുറഞ്ഞ ആ മഹാ ആന, പണിക്കരാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട്, വീണ്ടും കോപത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ നേരെ ചുമന്നു. അതു കുത്തിവരുമ്പോൾ, മധുസൂദനൻ അതിന്റെ തുമ്പ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് തള്ളിവീഴ്ത്തി. വീണ ആനയുടെ മേൽ ഒരു സിംഹം കളിക്കുന്നപോലെ കയറി, അതിന്റെ തന്തി പറിച്ചെടുത്ത് ആനപ്പണിക്കരെ അതുകൊണ്ട് അടിച്ചു. മരിച്ച ആനയെ പിന്നിൽ വിട്ട്, തന്തി ഭുജത്തിൽ ചുമന്നു, രക്തവും മദവും തൂവുന്ന ആ തന്തി കൈവശം വെച്ച്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ മുഖത്ത് വിയർപ്പിന്റെ തുള്ളികൾ തിളങ്ങിച്ചൊരിഞ്ഞുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കടന്നു. അവനൊപ്പം ചില ഗോപകളും, ബാലരാമനും, ജനാർദ്ദനനും ആനയുടെ തന്തികൾ ആയുധമാക്കി അരങ്ങിലേക്ക് കടന്നു. അങ്ങനെയാണ്, രാജാവേ, ആ ധീരന്മാർ അഖാടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചത്. അവൻ മല്ലന്മാർക്ക് വജ്രംപോലും, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, സ്ത്രീകൾക്കു മന്മഥസ്വരൂപൻ, ഗോപന്മാർക്ക് ബന്ധു, ദുഷ്ട ഭരണാധികാരികൾക്ക് ശിക്ഷകൻ, മാതാപിതാക്കൾക്ക് സന്താനം, भोजരാജാവിന് യമൻ, ജ്ഞാനികൾക്ക് വിശ്വരൂപൻ, യോഗികൾക്ക് പരമതത്ത്വം, വൃഷ്ണികൾക്ക് പരമദൈവം—ഇങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നവൻ തന്റെ സഹോദരനോടൊപ്പം അരങ്ങിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കുവലയാപീഡയെ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ഈ രണ്ടുപേരെയും അജയന്മാരായി കണ്ടതും, ധൈര്യശാലിയായ കംസനും അത്യന്തം ഭ്രമിച്ചുപോയി. ആ വീര്യശാലികൾ അരങ്ങിൽ കടന്നപ്പോൾ, വിവിധ വസ്ത്രങ്ങളാലും ആഭരണങ്ങളാലും പുഷ്പമാലകളും അണിഞ്ഞ്, വലിയ അഭിനേതാക്കൾപോലെ തിളങ്ങി, അവരെ കണ്ട എല്ലാവരുടെയും മനസ്സു ആകർഷിച്ചു. നഗരവാസികൾക്കും ഗ്രാമവാസികൾക്കും, അങ്ങിനെ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നവർ, ആ രണ്ടു പരമപുരുഷന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ, ഹർഷവേഗത്തിൽ കണ്ണും മുഖവും ഉല്ലസിച്ചു; അവരുടെ മുഖങ്ങൾ കണ്ട് കണ്ണുകൾ നിറയാതെ ഇരുന്നില്ല. അവരെന്നു കണ്ണുകൊണ്ട് കുടിച്ചുവെന്നു, നാവുകൊണ്ട് ചുളിച്ചുവെന്നു, മൂക്കുകൊണ്ട് മണഞ്ഞുവെന്നു, കൈകൊണ്ട് അണച്ചുവെന്നു തോന്നി. അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു; കണ്ടതും കേട്ടതും ഓർമ്മിച്ചു, കൃഷ്ണന്റെയും ബാലരാമന്റെയും സൗന്ദര്യവും ഗുണവും മാധുര്യവും ധൈര്യവും വീണ്ടും വീണ്ടും പരസ്പരം പറഞ്ഞു. “ഇവരിരുവരും സാക്ഷാൽ ഹരിയുടെയും നാരായണന്റെയും അംശാവതാരങ്ങളാണ്; വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ ഭാഗമായി അവതരിച്ചവരാണ്. ഇവൻ ദേവകിയിൽ ജനിച്ചു, പിന്നെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ രഹസ്യമായി നന്ദന്റെ വീട്ടിൽ വളർന്നു. ഇതുവരെ, പൂതനയെ വധിച്ചവൻ, ചക്രവത്, അർജുന ഗുഹ്യക, കേശി, ധേനുക തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെ നശിപ്പിച്ചവൻ. പശുക്കളെയും അവയുടെ രക്ഷിതാക്കളെയും കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചവൻ, കാലിയ എന്ന പാമ്പിനെ അടിപ്പിച്ചവൻ, ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരവും തകർത്തവൻ. ഏഴ് ദിവസം ഒരു കൈകൊണ്ട് മഹാപർവതം ഉയർത്തി, ഗോകുലത്തെ മഴയിലും കാറ്റിലും ഇടിമിന്നലിലും നിന്ന് രക്ഷിച്ചവൻ. പശുപാലകസ്ത്രീകൾ എന്നും അവന്റെ ചിരിച്ചുനോക്കുന്ന മുഖം കാണുമ്പോൾ, എത്രയോ കഷ്ടവും ക്ഷീണവും അവർക്കു സന്തോഷത്തോടെ മറികടക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഈ പ്രശസ്തമായ യദുകുലം, ഇതിനകം പ്രശസ്തമായതും, അവന്റെ രക്ഷയാൽ മഹത്വവും സമ്പത്തും പ്രാപിക്കും എന്നാണ് അവർ പറയുന്നു. ഈയാൾ തന്നെയാണ് മൂലകണ്ണനായ രാമൻ; കമലനയനൻ; പ്രളംബൻ, വത്സക, ബക മുതലായവരെ വധിച്ചവൻ.” മക്കൾ തമ്മിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുമ്പോഴും, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോഴും, ചാണൂരം കൃഷ്ണനോടും രാമനോടും ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “നന്ദന്റെ മക്കളേ, രാമാ, നിങ്ങൾ വീരന്മാരാണ്, മല്ലയുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരാണെന്നും രാജാവ് കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടാണ് നിങ്ങളെ വിളിച്ചിരിക്കുന്നത്. രാജാവിന്റെ ഇച്ഛകൾ നിറവേറ്റുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം ലഭിക്കും—ചിന്തയിലും, പ്രവർത്തിയിലും, വാക്കിലും; അതിന് വിരുദ്ധമായാൽ അങ്ങനെ അല്ല. പശുപാലകന്മാർ എന്നും സന്തോഷത്തോടെ കാടുകളിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ചുകൊണ്ട് മല്ലപ്രയോഗം കളിച്ചു. അതിനാൽ, രാജാവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കേണ്ടത് നമുക്ക് ഉചിതമാണ്; രാജാവ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും പ്രതിനിധിയായതിനാൽ, അവൻ സന്തുഷ്ടനാകുമ്പോൾ എല്ലാവരും നമുക്കു സന്തുഷ്ടരാകും.” ഇത് കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സമയത്തിനും സ്ഥലത്തിനും അനുയോജ്യമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, മല്ലപ്രയോഗം ഏറ്റുവാങ്ങി, അതിനോടു താൻ തന്നെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതു പോലെ. “നാം രാജാവ് ഭോജന്റെ പ്രജകളും കാട്ടിൽ വസിക്കുന്നവരുമാണ്; അവനു പ്രീതികരമായതെല്ലാം ചെയ്യുക തന്നെയാണ് ഞങ്ങളുടെ വലിയ ഭാഗ്യം. ഞങ്ങൾ ബാലന്മാരാണ്; സമാന ശക്തിയുള്ളവരോടു യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതു തന്നെ ഉചിതം; മല്ലന്മാരുടെ സഭയിൽ ആരും കുറ്റം പറയാത്ത വിധത്തിൽ മത്സരമാകട്ടെ.” ചാണൂർ പറഞ്ഞു: “നീ ബാലനല്ല, യൗവനവാനുമല്ല; നീ ശക്തിമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ; നിന്റെ കളിയിലേ തന്നെ ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ള ആനയെ നീ കൊല്ലുകയുണ്ടായി. അതിനാൽ, നിങ്ങൾ ഇരുവരും ശക്തിമാന്മാരോടു മല്ലപ്രയോഗം ചെയ്യണം; ഇവിടെ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ വഴിയില്ല. മുഷ്ടികൻ ബാലരാമനോടു മല്ലംപിടിക്കട്ടെ; ഞാനോ, വൃഷ്ണിവംശജാ, നിന്നോടു ശക്തിപ്രയോഗം നടത്താം.” ഇങ്ങനെയാണ് കുവലയാപീഡവധം എന്ന ഈ മുപ്പത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദം, പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള മഹാപുരാണം, സമാപിക്കുന്നത്. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, തന്റെ പ്രതിജ്ഞ പാലിച്ചുകൊണ്ട്, മധുസൂദനനും രോഹിണിപുത്രനും ചാണൂരും മുഷ്ടികനും നേരെ നീങ്ങി. അവർ കൈകൾ കൈകളിൽ, കാലുകൾ കാലുകളിൽ പിണഞ്ഞു, വിജയത്തിനായി പരസ്പരം ശക്തിയായി വലിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ മുട്ടുകൊണ്ടും തലകൊണ്ടും കയ്യൊപ്പുകളും നെഞ്ചും തോളും കൊണ്ടും പരസ്പരം അടിച്ചു.