ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന രാജാവേ, പിന്നീട് ശ്രീകൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ശുദ്ധീകരണം നടത്തിക്കൊണ്ടു, മല്ലയുദ്ധശാലയിൽ മുഴങ്ങുന്ന മദ്ദളങ്ങളുടെ ഗംഭീര ശബ്ദം കേട്ടു അവിടെ ദർശിക്കാൻ എത്തി. അവർ അങ്കണവാതിലിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവിടെ കാവലായി നിൽക്കുന്ന കുവലയാപീഡ എന്ന മഹാനാനയെ, ആനപാകി ഉണർത്തി നിർത്തുന്നതായി കണ്ടു. ശൗരി, തന്റെ കട്ടിയുള്ള അരക്കെട്ട് വലിച്ചു കെട്ടി, തിരിഞ്ഞു വരുന്ന കുരുളുമുടി ഒന്ന് മാറ്റി, ഇടിമുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ആനപാകിയോട് പറഞ്ഞു: “ആനപാകി, ഞങ്ങൾ കടന്നു പോകാൻ വഴിയൊരുക്കൂ, വൈകരുത്. അല്ലെങ്കിൽ ഇന്നവസാനം നിന്നെയും നിന്റെ ആനയെയും യമലോകത്തിലേക്ക് അയക്കും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആനപാകി അതികോപത്തോടെ, മരണത്തിനേയും ഭയങ്കരമായ ആ ആനയെ കൃഷ്ണനുവിരുദ്ധമായി ഉണർത്തി. ആ മഹാനാനായ കുവലയാപീഡ കൃഷ്ണനിലേക്കു ദൗർഭാഗ്യമായി ഓടിയെത്തി തൻറെ തുമ്പികൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ശക്തിയായി പിടിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അതിൽനിന്ന് ചാടിപ്പുറപ്പെട്ടു, ആനയെ അടിച്ചു അതിന്റെ കാൽക്കീഴിൽ കടന്നു. ആന അതിക്രോധത്തോടെ കേശവനിൽ കണ്ണും മണവും നിർത്തി, തുമ്പികൊണ്ട് സ്പർശിച്ചെങ്കിലും കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും അതിൽനിന്നും ഒഴിഞ്ഞു. പിന്നെ കൃഷ്ണൻ ആനയുടെ വാൽ പിടിച്ച്, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ കളിച്ചു വലിച്ചുപോലെയായി, ആ മഹാനാനെ ഇരുപത്തഞ്ച് ധനുസ് ദൂരം വലിച്ചു. അച്യുതൻ ആനയെ ഇടത്തും വലത്തും തിരിച്ചു, ഒരു കുട്ടി കാളക്കുട്ടിയെ ചുറ്റുന്നപോലെ അതിനെ ചുറ്റിച്ചു. ശേഷം കൃഷ്ണൻ നേരെ മുന്നിൽ എത്തി, കൈകൊണ്ട് ആനയെ അടിച്ചു, അതിനെ കുഴഞ്ഞുവീഴ്ത്തി, കാൽക്കാലമായി തൊടുമ്പോൾ. ആന കളിച്ചുവീണു എന്ന് കരുതി, വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു, കോപത്തിൽ അതിന്റെ ദന്തങ്ങൾ കൊണ്ട് നിലം തറച്ചു. അതിന്റെ ശക്തി തളർന്നപ്പോൾ, ആനപാകികൾ ഉണർത്തിയതോടെ ആ മഹാനാനെ വീണ്ടും കൃഷ്ണനിലേക്കു ഉരുണ്ടു. ആ സമയം, ഭഗവാൻ മധുസൂദനൻ ആനയുടെ തുമ്പി കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു, അതിനെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി. വീണ ആനയുടെ മേൽ, സിംഹം കളിക്കുന്നപോലെ കാൽവെച്ച്, അതിന്റെ ivory (ദന്തം) പിഴുതെടുത്തു, അതുകൊണ്ട് ആനപാകിയെ അടിച്ചു. മരിച്ച ആനയെ അവിടെ വിട്ട്, കൃഷ്ണൻ ആ ivory തോളിൽ വച്ചുകൊണ്ട്, രക്തവും മദവും ചോർന്ന അവയിൽ കുറെ കറുത്ത പാടുകളോടെ, ലാളിത്യവും വിയർപ്പുമണിയോടെ, അത്ഭുതമായ മുഖം തിളങ്ങിച്ചൊരിഞ്ഞു അങ്കണത്തിൽ കയറി. അവരെ കുറെ ഗോപുരന്മാരും കൂടെ, ബാലരാമനും ജനാർദ്ദനനും ആ ivory ആയുധങ്ങളായി എടുത്ത് അങ്കണത്തിലേക്ക് കയറി. അപ്പോഴാണ്, മല്ലന്മാർക്കു thunderbolt പോലെ, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, സ്ത്രീകൾക്കു കാമദേവസ്വരൂപം, ഗോപുരന്മാർക്കു ബന്ധു, ദുഷ്ടരാജാക്കന്മാർക്കു ശിക്ഷകൻ, മാതാപിതാക്കൾക്കു മകൻ, ഭോജരാജാവിനു മരണസ്വരൂപം, ജ്ഞാനികൾക്കു വിശ്വരൂപൻ, യോഗികൾക്കു പരമതത്ത്വം, വൃശ്യികൾക്കു പരമേശ്വരൻ എന്നിങ്ങനെ, തന്റെ മൂത്തസഹോദരനൊപ്പം കൃഷ്ണൻ അങ്കണത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. കുവലയാപീഡ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, അജയ്യരായ ആ ഇരുവരെയും കണ്ടു, കംസനും അതീവ ആശങ്കയിലായി. ആ ദ്വയശക്തിമാന്മാർ, വിവിധ വസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും ഹാരങ്ങളും ധരിച്ചുകൊണ്ട്, മികച്ച അഭിനേതാക്കൾ പോലെ, എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു അങ്കണത്തിൽ കയറി. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും, ഉയർന്ന ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നു ആ പരമപുരുഷന്മാരെ കണ്ടു, അവരുടെ കണ്ണുകളും മുഖങ്ങളും ആനന്ദത്തിൽ വിറയച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ മുഖം നോക്കാൻ കണ്ണുകൾ തൃപ്തരാകാതെ, കണ്ണുകൊണ്ട് കുടിച്ചും, നാവുകൊണ്ട് ചവച്ചും, മൂക്കുകൊണ്ട് നക്കിയും, കൈകൊണ്ട് അണച്ചുംപോലെ അനുഭവിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു, നേരത്തേ കണ്ടതും കേട്ടതും ഓർമ്മിച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യവും ഗുണങ്ങളും മാധുര്യവും ധൈര്യവും വീണ്ടും വീണ്ടും ചർച്ച ചെയ്തു. “ഇവരെ, നമുക്ക് നേരിട്ട് ദർശിക്കാം; ഇവർ ഭഗവാനായ ഹരിയുടെ, നാരായണന്റെ, വസുദേവന്റെ വംശത്തിൽ ഭാഗശഃ അവതരിച്ചവർ തന്നെ. ദേവകിയിൽ ജനിച്ചു, പിന്നീട് ഗോകുലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ രഹസ്യമായി നന്ദഗോപന്റെ വീട്ടിൽ വളർന്നു. ഇവൻ തന്നെയാണ് പൂതനയെ സംഹരിച്ചു, ചക്രവാത്, അർജുന ഗുഹ്യക, കേശി, ധേനുക എന്നീ അസുരന്മാരെയും നശിപ്പിച്ചു. ഇവൻ തന്നെയാണ് പശുക്കളെയും ഗോപന്മാരെയും വനാഗ്നിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചത്; കാലിയ സർപ്പത്തെ കീഴടക്കി, ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരവും തകർത്തത്. ഏഴു ദിവസവും ഒരു കൈകൊണ്ട് മഹാപർവതം ഉയർത്തി, ഗോകുലത്തെ മഴയും കാറ്റും ഇടിമിന്നലും നിന്ന് രക്ഷിച്ചു. ഗോപികമാർ, കൃഷ്ണന്റെ പുഞ്ചിരിയോടു കാഴ്ചയോടെ, എല്ലാത്തരം കഷ്ടപ്പാടുകളും ആനന്ദത്തോടെ മറികടന്നു. ഇവന്റെ കാവലിൽ ഈ പ്രശസ്തമായ യദുകുലം കൂടുതൽ മഹത്വവും ഐശ്വര്യവും പ്രശസ്തിയും നേടും. ഇവൻ്റെ മൂത്തസഹോദരൻ, കമലനയനനായ രാമൻ, പ്രലംബാസുരനെയും വത്സക, ബക തുടങ്ങിയവരെയും സംഹരിച്ചു. ഇങ്ങനെ ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “നന്ദപുത്രന്മാരേ, രാമാ, നിങ്ങൾ വീരന്മാരായി പ്രശസ്തരാണ്; മല്ലയുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യം ഉള്ളവർ. രാജാവ് നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചാണ് വിളിപ്പിച്ചത്. രാജാവിന്റെ ഇഷ്ടം പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം ലഭിക്കും; അതിന് വിപരീതം സംഭവിച്ചാൽ അതിന് ദോഷം മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ. നിങ്ങൾ എപ്പോഴും കൃഷിക്കിടയിലിരുന്ന് സന്തോഷത്തോടെ മല്ലപ്രയോഗം പരിശീലിച്ചവരാണ്. അതിനാൽ രാജാവിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റുക. രാജാവിന് സന്തോഷം ലഭിച്ചാൽ എല്ലാം സന്തോഷം പ്രാപിക്കും.” ഇതുകേട്ട കൃഷ്ണൻ, സമയത്തിനും സ്ഥിതിക്കും യോജിച്ച വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, മല്ലയുദ്ധം ഏറ്റെടുത്തു. “നാം ഭോജരാജാവിന്റെ പ്രജകളും, കാട്ടുകാരുമാണ്; അവിടുത്തെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്നത് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമാണ്. നാം ബാലന്മാരാണ്; തുല്യശക്തിയുള്ളവരോടൊപ്പം കളിക്കാം; മല്ലന്മാരുടെ സഭയിൽ ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താൻ അവസരം വരരുത്.” അപ്പോൾ ചാണൂരൻ പറഞ്ഞു: “നീ ബാലനോ യുവാവോ അല്ല; നീ ശക്തിമാന്മാരിൽ പ്രഥമൻ. നിന്റെ കളിയിലൂടെ ആയിരം ആനശക്തിയുള്ള ആനയെ പോലും നീ കൊല്ലുകയുണ്ടായി. അതിനാൽ, നിങ്ങൾ ശക്തന്മാരോടൊപ്പം യുദ്ധിക്കണം; പിന്മാറ്റം ഇല്ല. മുഷ്ടികൻ ബാലരാമനോടൊപ്പം, ഞാനോ, വൃഷ്ണിവംശജനായ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം ശക്തി പരീക്ഷിക്കാം.” ഇങ്ങനെ, അങ്കണത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനും ബാലരാമനും മഹാശക്തിയോടെ, ദിവ്യസൗന്ദര്യത്തോടും ഉജ്വലമായ വേഷഭൂഷണങ്ങളോടും, എല്ലാവരെയും ആകർഷിച്ചുകൊണ്ടു, മഹാനായ യുദ്ധത്തിനായി തയ്യാറായി.