ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും കൂടാതെ കൂട, ശാല, തോഷല എന്നീ പ്രശസ്ത പഹയന്മാർ, മധുരമായ സംഗീതം കേട്ട് ആഹ്ലാദത്തോടെ അങ്ങേയറ്റം അലങ്കരിച്ചുള്ള അരങ്ങിലേക്ക് സമീപിച്ചു. അതേസമയം, നന്ദനെ മുന്നിലാക്കി ഗോപുരങ്ങളിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്നിരുന്ന ഗോപുരന്മാർ, ഭൂജരാജാവിന്റെ ആഹ്വാനപ്രകാരം തങ്ങളുടെ സമ്മാനങ്ങൾ അർപ്പിച്ച് ഒരുമിച്ച് ഒരേ വേദിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഇങ്ങനെ 'മല്ലരംഗവിവരണം' എന്ന തലക്കെട്ടിൽ ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ നാല്പത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകമുനി തുടര്‍ന്നു പറയുന്നു: ശുദ്ധീകരണം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ശേഷം കൃഷ്ണനും രാമനും, ശത്രുനിഗ്രാഹിയായ രാജാവേ, മല്ലയുദ്ധവേദിയിലെ താളങ്ങളുടെ ഗംഭീരനാദം കേട്ടു അവിടെ കാണുവാൻ എത്തി. അരങ്ങിന്റെ പ്രവേശനദ്വാരത്തേക്ക് സമീപിച്ചപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവിടെ കാവൽ നിൽക്കുന്ന കുവലയാപീഡ എന്ന മഹാഭീമനായ ആനയെ കണ്ടു; അതിനെ ആനപാലകൻ ഉല്ലാസത്തോടെ ഉണർത്തി നിർത്തുകയായിരുന്നു. ശൗരി തന്റെ കട്ടിയുള്ള കുരുളുകളെ വെട്ടിച്ച് വയറു കെട്ടി, ഇടിമുഴക്കത്തോടു സമാനമായ ശബ്ദത്തിൽ ആനപാലകനോട് പറഞ്ഞു: “ആനപാലകാ, ഞങ്ങൾക്ക് വഴി കൊടുക്കൂ, വൈകരുത്; അല്ലെങ്കിൽ, ഇന്നേ തന്നെ നിന്നെയും നിന്റെ ആനയെയും യമലോകത്തേക്ക് അയക്കും.” ഇങ്ങനെ കുരിശ്ശിലേറ്റിയ ആനപാലകൻ ക്രോധംകൊണ്ട് ആ ആനയെ കൃഷ്ണന്റെ നേരെ ഉണർത്തി അയച്ചു; മരണത്തിനേക്കാളും ഭീകരമായ ആ ആന ക്രൂരതയോടെ കൃഷ്ണന്റെ നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു. ആന തന്റെ തുമ്പ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ പിടിച്ചു; എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് സ്ലിപ് ചെയ്ത് അതിനെ അടിച്ചു, അതിന്റെ കാലടിയിൽ കയറി നീങ്ങി. ക്രോധഭരിതനായ ആന കേശവനെ കണ്ണും മൂക്കും കൊണ്ട് തേടി, തുമ്പ കൊണ്ട് സ്പർശിച്ചെങ്കിലും കൃഷ്ണൻ അതിൽ നിന്ന് ഒഴിവായി. പിന്നെ കൃഷ്ണൻ ആനയുടെ വാലിൽ പിടിച്ചു, അതിനെ ഇരുപത്തഞ്ച് ധനുസ്സു ദൂരം വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ കളിയോടെ വലിച്ചുപോലെയാണ് അതിന്റെ ഭാവം. അച്യുതൻ ആ ആനയെ ഇടത്തേയ്ക്കും വലത്തേയ്ക്കും ചുറ്റിച്ചു, കുട്ടികൾ കാളയെ ചുറ്റിക്കുന്നപോലെ. പിന്നീട് നേരിട്ട് സമീപിച്ചുകൊണ്ട് കയ്യാൽ ആനയെ അടിച്ചു, അതിനെ തളർന്നു വീഴ്ത്തി, ഓരോ ചുവടും അതിനെ സ്പർശിച്ചു. ആന കളിയോടു നിലത്ത് നിന്ന് വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു, താനെ വീണെന്ന് കരുതി, ദേഷ്യത്തോടെ ഭൂമിയിൽ ദന്തം കൊണ്ടു തട്ടി. ശക്തി ക്ഷയിച്ച ആ മഹാഗജം, ആനപാലകർ ഉണർത്തിയതോടെ അത്യന്തം ക്രോധത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ നേരെ വീണ്ടും പാഞ്ഞുവന്നു. അതിനോടു നേരെ വന്നപ്പോൾ, മധുസൂദനൻ അതിന്റെ തുമ്പ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു, അതിനെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി. വീണ ആനയുടെ മേൽ സിംഹം കളിയോടു കയറുന്നതുപോലെ കയറി, അതിന്റെ ദന്തം പറിച്ചു, ആ ദന്തം കൊണ്ടു ആനപാലകനെ അടിച്ചു. മൃതനായ ആനയെ പിന്നിൽ വിട്ട്, ദന്തം തോളിലേറി, രക്തവും ആനയുടെ മദവും ചിതറുന്ന ദന്തം കൈവശം വച്ച്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ കമലനേത്രമുള്ള മുഖം വിയർത്തു പ്രകാശമൊളിപ്പിച്ച് അരങ്ങിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കുറച്ച് ഗോപുരന്മാരോടൊപ്പം ബലരാമനും ജനാർദ്ദനനും ആനയുടെ ദന്തം ആയുധമാക്കി, രാജാവേ, അരങ്ങിലേക്ക് കടന്നു. അവൻ മല്ലന്മാർക്ക് ഇടിമിന്നലായിരുന്നു; മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ; സ്ത്രീകൾക്ക് മന്മഥസ്വരൂപൻ; ഗോപുരന്മാർക്ക് ആത്മബന്ധു; ദുഷ്ടരാജാക്കന്മാർക്ക് ശിക്ഷകൻ; മാതാപിതാക്കൾക്ക് ബാലൻ; ഭൂജരാജാവിന് മരണസ്വരൂപൻ; ജ്ഞാനികൾക്ക് വിശ്വരൂപൻ; യോഗികൾക്ക് പരമസത്യം; വൃഷ്ണികൾക്ക് പരമദൈവം—ഇങ്ങനെ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കൃഷ്ണൻ തന്റെ സഹോദരനോടൊപ്പം അരങ്ങിൽ പ്രവേശിച്ചു. കുവലയാപീഡയെ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, അജയന്മാരായ ആ ഇരുവരെയും കണ്ടതും, ധൈര്യശാലിയായ കംസനും അതിമാത്രം ഭയപ്പെട്ടുപോയി. ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ ഉള്ള ആ ഇരുവരും, വിവിധ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും മാലകളും ധരിച്ച്, നാടകശില്പികൾ പോലെ ആകർഷകമായ വേഷത്തിൽ, അത്യന്തം മനോഹരമായി അരങ്ങിൽ കയറിപ്പോയി; അവരെ കണ്ട എല്ലാവരും അവരുടെ ഭംഗിയിൽ ആകർഷിതരായി. രാജാവേ, ആ ഇരുവരെ കണ്ട നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും, ഉയർന്ന വേദികളിൽ ഇരുന്നവരും, സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണുകളും മുഖവും നിറഞ്ഞു, അവരെ നോക്കി നോക്കി തൃപ്തരാകാതെ ഇരുന്നു. അവർ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കുടിച്ചു, നാവുകൊണ്ട് ചവച്ചു, മൂക്കിൽ നിന്ന് സുഗന്ധം അനുഭവിച്ചു, കൈകളാൽ അണച്ചുപിടിച്ചു എന്നപോലെ തോന്നിച്ചു. അവർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു: “ഇവരുടെ സൗന്ദര്യവും ഗുണങ്ങളും മാധുര്യവും ധൈര്യവും നമ്മൾ കണ്ടും കേട്ടും ഓർത്തു പറയുമ്പോൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ നിറയുന്നു.” ഇവർ ഭഗവാൻ ഹരിയുടെ നേരിട്ടുള്ള അവതാരങ്ങളാണ്; നാരായണസ്വയം വസുദേവഗൃഹത്തിൽ ഭാഗശഃ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. ദേവകിയിൽ ജനിച്ച്, തുടർന്ന് ഗോകുലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ രഹസ്യമായി നന്ദന്റെ വീട്ടിൽ വളർന്നു. അവനാൽ തന്നെ പൂതനയുടെ അന്തംകിട്ടി; ചക്രവത്, അർജുനൻ ഗുഹ്യകൻ, കേശി, ധേനുക തുടങ്ങിയ അസുരന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു. പശുക്കളെയും പശുപാലകരെയും കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു; കാലിയൻ പാമ്പിനെ കീഴടക്കി; ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം തകർത്തു. ഏഴു ദിവസം ഏകഹസ്തം കൊണ്ട് മഹാപർവതം ഉയർത്തി വച്ചു, ഗോകുലത്തെ മഴയും കാറ്റും ഇടിമിന്നലും നിന്ന് സംരക്ഷിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ ചിരിച്ചുനോക്കുന്ന മുഖം എപ്പോഴും കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഗോപ്പികമാർ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും സന്തോഷത്തോടെ മറികടന്നു. അവനാൽ തന്നെ പ്രശസ്തമായ യദുകുലം കൂടുതൽ മഹത്വവും പ്രശസ്തിയും സമൃദ്ധിയും നേടും എന്നു അവർ പറയുന്നു. കൂടാതെ, അവന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ, കമലനയനായ രാമൻ, പ്രലമ്പൻ, വത്സക, ബക തുടങ്ങിയവരെ സംഹരിച്ചവനാണ്. ജനങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനോടും രാമനോടും പറഞ്ഞു: “നന്ദപുത്രന്മാരേ, രാമാ, നിങ്ങൾ വീരന്മാരായി, മല്ലയുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരായി പ്രശസ്തരാണ്; രാജാവ് നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു വിളിച്ചിരിക്കുന്നു. രാജാവിന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ, പ്രവൃത്തിയിൽ ക്ഷേമം ലഭിക്കും; അതിന്റെ വിപരീതം അങ്ങനെ അല്ല. പശുപാലകരും ഗോപുരന്മാരും എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ കാട്ടിൽ പശു മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മല്ലകളി കളിക്കാറുണ്ട്. അതിനാൽ, സുഹൃത്തുക്കളേ, രാജാവിനെ പ്രസന്നമാക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുക, കാരണം രാജാവ് എല്ലാ ജീവികളുടെയും പ്രതിനിധിയാണ്; അവൻ സന്തോഷിച്ചാൽ സർവ്വജനങ്ങളും സന്തോഷിക്കും.” ഇത് കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സമയത്തിനും സ്ഥലത്തിനും അനുയോജ്യമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു; മല്ലയുദ്ധം സ്വീകരിച്ചു, അതിനോടുള്ള തന്റെ ആഗ്രഹവും പ്രകടമാക്കി. “ഭൂജരാജാവിന്റെ പ്രജകളായ ഞങ്ങൾക്കും, കാട്ടിൽ വസിക്കുന്നവർക്കും, അവനു പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം ചെയ്യുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം,” എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, അരങ്ങ് നിറഞ്ഞ ആഹ്ലാദത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും മഹാവീര്യത്തോടെ മല്ലരംഗത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; അവരുടെ മഹത്വവും ദൈവികതയും എല്ലാവർക്കും മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു.