ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കംസൻ തന്റെ മന്ത്രിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പ്രാദേശിക ഭരണാധികാരികൾക്കിടയിൽ രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ മനസ്സ് അതീവ കലങ്ങിയിരുന്നു. ആ സമയത്ത്, ശംഖവും മൃദംഗവും മുഴങ്ങുമ്പോൾ, അങ്ങേയറ്റം അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട് അഭിമാനത്തോടെ, തങ്ങളുടെ ഗുരുക്കന്മാരോടൊപ്പം കുടകുടന്ന കുസ്തിപിടിത്തക്കാരും അങ്ങോട്ട് പ്രവേശിച്ചു. ചാണൂരനും മുസ്തികനും കൂറ്റയും ശാലയും തോഷലനും ആ മധുരമായ സംഗീതം ആസ്വദിച്ചു സ്തബ്ധരായി വേദിയിലേയ്ക്ക് അപ്രത്യക്ഷരായി. അതേസമയം, കംസൻ എന്ന ഭൂജരാജാവിന്റെ ആഹ്വാനപ്രകാരം നന്ദനെ നേതാവാക്കി ഗോപരും അവരുടെ സമ്മാനങ്ങൾ കൈമാറി, എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചൊരുമിച്ച് ഒരു വേദിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇങ്ങനെയാണ് ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ ആദ്യ പാദത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ 'കുസ്തിമത്സരവേദിയുടെ വിവരണം' എന്ന നാല്പത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നത്. ശുകദേവൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: ശുദ്ധി പാലിച്ച ശേഷം കൃഷ്ണനും രാമനും, ശത്രുനിഗ്രഹകനായ രാജാവേ, ആ കുസ്തിപിടിത്ത വേദിയിൽ മുഴങ്ങുന്ന മൃദംഗശബ്ദം കേട്ടു അവിടെ ദർശനത്തിന് എത്തി. വേദിയുടെ പ്രവേശനദ്വാരത്തേയ്ക്ക് അടുക്കുമ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവിടെ കുവലയാപീടം എന്ന മഹാനാനയേയും അതിന്റെ പാഹണെയും കണ്ടു. ശൗരി തന്റെ കെട്ടിയുള്ളി ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു, കുരുളുള്ള മുടി തൊട്ടു മാറ്റി, ഇടിമുഴക്കമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ ആനപ്പാഹണോട് പറഞ്ഞു: "ആനപ്പാഹനേ, ഞങ്ങൾ കടന്നു പോകേണ്ടതുണ്ട്, വൈകരുത്; അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് നിന്നെയും നിന്റെ ആനയെയും യമലോകത്തേക്ക് അയയ്ക്കുമെന്നു അറിയുക." ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കപ്പെട്ട ആനപ്പാഹൻ കോപത്തോടെ ആ ഭയാനകമായ കുവലയാപീടത്തെ കൃഷ്ണനേടെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു. ആ മഹാനാന കൃഷ്ണനെ തന്റെയന്തിൽ പിടിച്ചു, പക്ഷേ കൃഷ്ണൻ അതിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു, അതിനെ അടിച്ചു, അതിന്റെ കാലടിയിൽ കയറി കളിച്ചു. കോപത്താൽ കത്തിയ ആന കേശവനെ നോക്കി, തന്റെയന്ത് കൊണ്ട് സ്പർശിച്ചെങ്കിലും, കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു. പിന്നെ കൃഷ്ണൻ ആനയുടെ വാലിൽ പിടിച്ചു, അതിനെ ഇരുപത്തഞ്ച് ധനുസ് ദൂരം വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ കളിച്ചു വലിക്കുന്നതുപോലെ. അച്യുതൻ ആനയെ ഇടതും വലതും തിരിച്ചു, ഒരു കുട്ടി പശുവിനെ ചുറ്റുന്നതുപോലെ അതിനെ ചുറ്റിച്ചു കളിച്ചു. പിന്നെ നേരെ മുന്നിൽ നിന്ന് കയ്യാൽ ആനയെ അടിച്ചു, അതിനെ തളർന്നു വീഴ്ത്തി, ഓരോ പടിയിലും സ്പർശിച്ചു. കളിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തു വീണെന്ന് കരുതി ആ ആന ഉടനെ എഴുന്നേറ്റു, കോപത്തോടെ തന്തികൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയെ തറച്ചു. അതിന്റെ ശക്തി നിലച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാനാന അതിന്റെ പാഹണന്മാരാൽ ഉത്തേജിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, വീണ്ടും ക്രുദ്ധനായി കൃഷ്ണനെ ആക്രമിച്ചു. അപ്പോൾ മധുസൂദനൻ അതിന്റെ അമ്പത്തിനെ കയ്യാൽ പിടിച്ചു നിലത്ത് ഇടിച്ചു വീഴ്ത്തി. വീണ ആനയുടെ മേൽ ഒരു സിംഹം കളിക്കുന്നതുപോലെ കൃഷ്ണൻ കയറി, അതിന്റെ തന്തി പൊട്ടിച്ചു, അതുകൊണ്ട് ആനപ്പാഹനെയും അടിച്ചു. മരിച്ച ആനയെ അവിടെ വിട്ട്, അതിന്റെ തന്തി ചുമലിൽ വച്ച്, രക്തത്തിലും ആനയുടെ ഗന്ധരസത്തിലും കറങ്ങി, മുഖം ചുണ്ടിൽ വിയർപ്പുത്തുള്ളികളോടെ ദീപ്തമായ കൃഷ്ണൻ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കുറെ ഗോപന്മാരോടൊപ്പം, ബാലരാമനും ജനാർദ്ദനനും ആനയുടെ തന്തികൾ ആയുധമായി പിടിച്ച് അങ്ങോട്ട് നടന്നു. കുസ്തിപിടിത്തക്കാര്ക്ക് അവൻ ഒരു വജ്രംപോലെയും, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി; സ്ത്രീകൾക്ക് മന്മഥന്റെ സാക്ഷാത് രൂപംപോലെയും; ഗോപന്മാർക്ക് സ്നേഹിതനായി; ദുഷ്ട ഭരണാധികാരികൾക്ക് ശിക്ഷകനായി; മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുട്ടിയായി; ഭൂജരാജാവിന് മരണമായി; ജ്ഞാനികൾക്ക് വിശ്വരൂപമായി; യോഗികൾക്ക് പരമസത്യമായി; വൃഷ്ണികൾക്ക് ദൈവമായി—അങ്ങനെ, തന്റെ ജ്യേഷ്ഠനായ സഹോദരനോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. രാജാവേ, കുവലയാപീടം കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ആ ജയിക്കാനാകാത്ത ഇരുവരും അങ്ങോട്ട് കടന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, കംസൻ പോലും അതീവ ഭയപ്പെട്ട് മനസ്സിൽ കലങ്ങി. ആ ഇരുവരും ശക്തമായ ഭുജങ്ങളോടെ, വിവിധ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഹാരങ്ങളും ഉത്തരീയങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, പ്രഗത്ഭനായ നടന്മാർ പ്രധാന വേഷം സ്വീകരിക്കുന്നതുപോലെ, അവരെ കാണുന്നവരുടെ മനസ്സുതന്നെ ആകർഷിച്ചു. അന്നത്തെ നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും, വേദികളിൽ ഇരുന്ന്, ആ പരമപുരുഷന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ, അവരുടെ കണ്ണുകളും മുഖങ്ങളും ആനന്ദത്തിൽ വിറയച്ചു; കൃഷ്ണൻ-ബലരാമന്മാരുടെ മുഖം കാണാൻ കണ്ണുകൾ തൃപ്തിയില്ലാതെ നോക്കി. അവർ കണ്ണുകൊണ്ട് കുടിച്ചു, നാവുകൊണ്ട് ചൂടി, മൂക്കുകൊണ്ട് നാറ്റി, കൈകൊണ്ട് അമ്പരിച്ചു എന്നപോലെയായിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു, കണ്ടതും കേട്ടതും ഓർത്തുപറഞ്ഞു; അവരുടെ സൗന്ദര്യവും ഗുണങ്ങളും മാധുര്യവും ധൈര്യവും വീണ്ടും വീണ്ടും സ്മരിച്ചു. "ഈ രണ്ടുപേരും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭഗവാൻ ഹരിയും നാരായണനും തന്നെയാണ്; വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ ഭാഗശഃ അവതരിച്ചവരാണ്," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. "ദേവകിയിൽ ജനിച്ച്, ഗോകുലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ ഒളിച്ചിരിഞ്ഞ്, നന്ദന്റെ വീട്ടിൽ വളർന്നു. പുതനയെ സംഹരിച്ചു; ചക്രവാത് ദാനവൻ, ഗുഹ്യകനായ അർജുനൻ, കേശി, ധേനുകൻ എന്നിവരെ സംഹരിച്ചു. പശുക്കളെയും കുരുന്നുകളെയും കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു; കാലിയ പാമ്പിനെ ശാന്തമാക്കി; ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം തകർത്തു. ഒരുകൈകൊണ്ട് ഏഴുദിവസം മഹാപർവതം ഉയർത്തി, ഗോകുലത്തെ മഴയിൽ നിന്നും കാറ്റിലും ഇടിമിന്നലിലും നിന്നുമൊക്കെ സംരക്ഷിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ പുഞ്ചിരിയും കണ്മുന്നുള്ള ദർശനവും കൊണ്ട് ഗോപിനികൾ എല്ലാ കഷ്ടതകളും സന്തോഷത്തോടെ മറികടന്നു. ഈ യദുകുലം, ഇതിനകം തന്നെ പ്രശസ്തമായത്, കൃഷ്ണന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ കൂടുതൽ മഹത്വവും ഐശ്വര്യവും നേടും." "അവന്റെ ജ്യേഷ്ഠനായ സഹോദരൻ, കമലനയനായ രാമൻ, പ്രലമ്പൻ, വത്സകൻ, ബകനു തുടങ്ങി അനേകരെയും സംഹരിച്ചു." ഇങ്ങനെ അവർ പരസ്പരം സംസാരിക്കുമ്പോഴും, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോഴും, ചാണൂരൻ കൃഷ്ണനോടും രാമനോടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "നന്ദപുത്രന്മാരേ, രാമാ, നിങ്ങൾ വീരന്മാരായി, കുസ്തിപിടിത്തത്തിൽ നിപുണരായി പ്രശസ്തരാണ്. രാജാവിന്റെ ആഹ്വാനപ്രകാരം നിങ്ങളെ കാണാൻ എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. രാജാവിന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലും വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും ക്ഷേമം ലഭിക്കും; അതിന്റെ വിപരീതം അനിഷ്ടഫലമേ നൽകൂ. ഗോപന്മാരും കുരുന്നുകളും കാടിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ കുസ്തിപിടിത്തം കളിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ, സുഹൃത്തുക്കളേ, രാജാവിന്റെ ഇഷ്ടം നമുക്ക് അനുഷ്ഠിക്കാം; രാജാവിൽ സർവ്വഭൂതങ്ങളും ഒരുമിക്കുന്നു, അവൻ സംതൃപ്തനാകുമ്പോൾ സർവ്വജീവികളും നമ്മിൽ സന്തുഷ്ടരാകും.