ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കംസന്റെ സൈനികരുടെ വൈരാഗ്യഭാവം കണ്ടപ്പോൾ, ബാലരാമനും കൃഷ്ണനും കോപിതരായി, വില്ലിന്റെ ഒടിച്ചുകിടക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ എടുത്തു അവരെ അട്ടിമറിച്ച് കൊല്ലുകയായിരുന്നു. കംസൻ അയച്ച സൈന്യത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തി, ആ സന്തോഷത്തിൽ അവർ മണ്ഡപം വിട്ട് നഗരത്തിന്റെ ഭംഗിയും വൈഭവവും ആസ്വദിച്ച് സഞ്ചരിച്ചു. നഗരവാസികൾ അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ വീര്യവും തേജസ്സും ആത്മവിശ്വാസവും രൂപവും കണ്ടപ്പോൾ, ഇവരെ ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠരെന്നു കരുതി. അങ്ങനെ ഇരുവരും നഗരത്തിൽ സ്വേച്ഛയായി സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, കൂടെ കന്നുകാലികളെ കാത്തിരുന്നവരും, നഗരത്തിൽ നിന്ന് തങ്ങളുടെ രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. മുകുന്ദനിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന ഗോപികൾ, മഥുരയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു അനുഗ്രഹങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു. പുരുഷോത്തമനായ കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ട്, ലക്ഷ്മി പോലും മറ്റെല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച് അവനേ മാത്രം ആഗ്രഹിച്ചു. അവരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി, പാൽ കലർത്തിയ അന്നം കഴിച്ച്, കംസന്റെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കി സന്തോഷത്തോടെ അവർ രാത്രി കഴിച്ചു. അതേസമയം, കംസൻ വില്ല് തകർന്നതും തന്റെ രക്ഷകരും കൊല്ലപ്പെട്ടതും ഗോവിന്ദനും രാമനും നടത്തിയ അത്ഭുതങ്ങൾ എന്നിവ കേട്ടപ്പോൾ അതീവ ഭയപ്പെട്ട് മനസ്സിൽ വലിയ കലഹം അനുഭവിച്ചു. ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട്, ദുഷ്പ്രതീക്ഷകളാൽ ഉന്മത്തനായി, മരണം അടുത്തു വരുന്നതിന്റെ യഥാർത്ഥവും ഭ്രമാത്മകവുമായ അനേകം അശുഭസൂചനകൾ അവൻ വിവരിച്ചു. അവൻ തന്റെ പ്രതിബിംബത്തിൽ തല ഇല്ലാതായതും, ചിലപ്പോൾ ഇരട്ടയായി കാണുന്നതും, നക്ഷത്രങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം കാണുന്നതും, നിഴലിൽ വിടവുകൾ, സ്വശ്വാസം കേൾക്കാനാവാത്തത്, മരങ്ങളിൽ പൊൻ കാണുന്നത്, ചുവടുകൾ കാണാനാവാത്തത്—ഇതെല്ലാം അവൻ അനുഭവിച്ചു. സ്വപ്നത്തിൽ, മരിച്ചവരെ അണയുന്നു, കഴുതയിലേറി സഞ്ചരിക്കുന്നു, ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു, നലദ പുഷ്പമാല ധരിക്കുന്നു, എണ്ണ പുരട്ടി നഗ്നനായി സഞ്ചരിക്കുന്നു—ഇതുപോലുള്ള ദുഷ്പ്രതീക്ഷകൾ അവനെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും ഉറക്കം നഷ്ടമാക്കുകയും ചെയ്തു. രാത്രി കഴിഞ്ഞ് സൂര്യോദയം വന്നപ്പോൾ, കംസൻ ഒരു വലിയ മല്ലുകളി ഉത്സവം ഒരുക്കി. പുരുഷന്മാർ കളരിയെ അലങ്കരിച്ചു, മൃദംഗവും ശംഖവും മുഴങ്ങി, പന്തലുകൾ പൂക്കളും പതാകകളും വസ്ത്രങ്ങളുമിട്ട് ഭംഗിയായി അലങ്കരിച്ചു. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും ബ്രാഹ്മണ-ക്ഷത്രിയ നേതാക്കളും തക്ക സ്ഥാനങ്ങളിൽ കയറി, രാജാക്കന്മാർ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നു. മന്ത്രിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട കംസൻ, പ്രദേശാധിപന്മാരുടെ നടുവിൽ രാജാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, ഹൃദയം കലഹത്തോടെ. മൃദംഗവും ശംഖവും മുഴങ്ങുമ്പോൾ, അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മല്ലന്മാർ അഭിമാനത്തോടെയും ഗുരുക്കന്മാരോടെയും കളരിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ, കൂറ്റൻ, ശാലൻ, തോഷലൻ എന്നിവർ സംഗീതം ആസ്വദിച്ച് വേദിയിലേക്ക് എത്തി. നന്ദനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, കംസന്റെ ക്ഷണപ്രകാരം, കന്നുകാലി കാത്തിരുന്നവർ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി ഒരേ വേദിയിൽ ചേർന്ന് കയറി. ഇവിടെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ 'മല്ലകളിയുടെ കളരി വിവരണം' എന്ന നാല്പത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: ശുദ്ധീകരണം കഴിഞ്ഞ് കൃഷ്ണനും രാമനും, ശത്രുനിഗ്രഹകനേ, മല്ലകളിയുടെ മൃദംഗധ്വനി കേട്ട് അത് കാണുവാൻ മുന്നോട്ട് പോന്നു. കളരിയുടെ വാതിലിൽ എത്തിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവിടെ കാവൽ നിൽക്കുന്ന കുവലയാപീഡം എന്ന ഹസ്തിയെ കണ്ടു, അതിന്റെ കാവൽക്കാരൻ അതിനെ ഉണർത്തി നിർത്തുകയായിരുന്നു. ശൗര്യൻ തന്റെ കട്ടിയുള്ള കെട്ട് കെട്ടി, കുരുളഴിയുന്ന മുടി വെട്ടിച്ചു, ഇടിമുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഹസ്തിപാലനോട് പറഞ്ഞു: “ഹസ്തിപാലാ, ഞങ്ങൾ കടന്നുപോകാൻ വഴിവെക്കു; വൈകരുത്. അല്ലെങ്കിൽ, ഇന്ന് നിന്നെയും ഹസ്തിയെയും യമലോകത്തിലേക്ക് അയക്കേണ്ടി വരും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഹസ്തിപാലൻ കോപത്തോടെ ആ ഭയങ്കരമായ കുവലയാപീഡം കൃഷ്ണന്റെ നേരെ ഉണർത്തി. ആന കൃഷ്ണനെ തണ്ടുകൊണ്ട് പിടിച്ചു; എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു, അതിനെ അടിച്ചു, അതിന്റെ കാലടിയിൽ കയറി ചാടിക്കൊണ്ടു നടന്നു. ആന അതിശയകോപത്തോടെ കേശവനെ നോക്കി, തണ്ടുകൊണ്ട് സ്പർശിച്ചെങ്കിലും, കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും അതിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു. അവൻ ആനയുടെ വാലിൽ പിടിച്ചു, അതിനെ ഇരുപത്തഞ്ച് വില്ല് ദൂരം വലിച്ചിഴച്ചു—ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ കളിച്ചു വലിച്ചുപോലെ. അച്യുതൻ അതിനെ ഇടത്തും വലത്തുമാക്കി, ഒരു കുഞ്ഞ് പശുവിനെ കറക്കുന്നതുപോലെ ആനയെ കറക്കി. പിന്നീട് നേരെ മുന്നിൽ ചെന്നു, തന്റെ കൈകൊണ്ട് ആനയെ അടിച്ചു, അതിനെ തളർത്തി വീഴ്ത്തി; ഓരോ ചുവടിലും സ്പർശിച്ചുകൊണ്ടു. ആന കളിയോടെ നിലത്തു നിന്ന് വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു, വീണതായി കരുതി, കോപത്തോടെ ദന്തം കൊണ്ട് നിലം തറച്ചു. ശക്തി തടയപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആ മഹാ ഹസ്തി കാവൽക്കാരുടെ ഉണർത്തലോടെ വീണ്ടും കോപത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ നേരെ പാഞ്ഞു. അപ്പോൾ, മധുസൂദനൻ അതിന്റെ തണ്ടു കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു, അതിനെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി. വീണ ആനയുടെ മേൽ, സിംഹം കളിക്കുന്നപോലെ കയറി, ദന്തം പിളർന്നു എടുത്തു, അതുകൊണ്ട് ഹസ്തിപാലനെ അടിച്ചു. മരിച്ച ആനയെ അവിടെ വിട്ട്, ദന്തം തോളിൽ ചുമന്ന്, അതിൽ രക്തവും ആനയുടെ പിണ്ണാക്കും ഉരുകിയ നിലയിൽ, കമലമുഖം വിയർത്തു തിളങ്ങി, കൃഷ്ണൻ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ചില കന്നുകാലിക്കാരോടൊപ്പം, ബാലരാമനും ജനാർദ്ദനനും ആനയുടെ ദന്തം ആയുധമാക്കി വേദിയിലേക്ക് കയറി. മല്ലന്മാർക്ക് അവൻ വജ്രംപോലും, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, സ്ത്രീകൾക്ക് മന്മഥനുമായിരുന്നു; കന്നുകാലിക്കാർക്ക് ബന്ധുവും, ദുഷ്ടരാജാക്കന്മാർക്ക് ശിക്ഷകനും, മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുഞ്ഞും, ഭൂജരാജാവിന് മരണവും, ജ്ഞാനികൾക്ക് വിശ്വരൂപവും, യോഗികൾക്ക് പരമസത്യവും, വൃഷ്ണികൾക്ക് പരമദൈവത്വവും—ഇങ്ങനെ പലവിധത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നവനായി, സഹോദരനോടൊപ്പം അവൻ കളരിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. കുവലയാപീഡം കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ ഇരുവരെയും കണ്ടപ്പോൾ, കംസൻ പോലും അതീവ ഭയക്കുകയും മനസ്സിൽ വലിയ കലഹം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തു. ശക്തിയുള്ള ഭുജങ്ങളോടെ, വിവിധവസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും പൂക്കളും വസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, മികച്ച നടന്മാരെപ്പോലെ, എല്ലാവരെയും ആകർഷിക്കുന്ന തേജസ്സോടെ ഇരുവരും കളരിയിൽ കയറി. രാജാവേ, ആ മഹാപുരുഷന്മാരെ കണ്ടു, നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും വേദികളിൽ ഇരുന്നു, ആനന്ദത്തിന്‍റെ ആവേശത്തിൽ കണ്ണും മുഖവും തിളങ്ങി, അവരുടെ മുഖം നോക്കി തൃപ്തരാവാൻ പോലും കഴിയാതെ, വീണ്ടും വീണ്ടും അവരെ നോക്കി.