ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനെ കണ്ടും ഓർത്തും ആ സ്ത്രീകൾ അതീവ ഉന്മാദത്തിലായി, സ്മൃതിയും ആത്മബോധവും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി. വസ്ത്രങ്ങൾ, മുടി, വളകൾ എല്ലാം ഇടരുകയും, അവർ ചിത്രങ്ങളിൽ വരച്ചിരിക്കുന്നവരെപ്പോലെ ആകുകയും ചെയ്തു. അച്യുതൻ നഗരവാസികളോട് വില്ലിന്റെ സ്ഥലം ചോദിച്ചു, അതു കണ്ടെത്തി അകത്ത് കടന്നു. അവിടെ ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിനേക്കാളും അത്ഭുതകരമായ വില്ല് കൃഷ്ണൻ കണ്ടു. അനേകം ആളുകൾ അതിനെ കാത്തു, പൂജിച്ചു, അതിന്റെ മഹത്വം വർണ്ണനാതീതമായിരുന്നു. കാവലാളുകൾ തടഞ്ഞിട്ടും കൃഷ്ണൻ ആ വില്ല് ശക്തിയോടെ എടുത്തു. എല്ലാവരുടെയും കൺമുന്നിൽ, ഇടതുകൈയിൽ വില്ല് കളിച്ചുകൊണ്ട്, അതിനെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സ്ത്രിങ്ങ് ചെയ്ത കൃഷ്ണൻ, അതിനെ വളഞ്ഞു, ആന ഒരു കരിമ്പ് തകർക്കുന്നതുപോലെ നടുവിൽ തകർത്തു. ആ വില്ല് തകർന്ന ശബ്ദം ആകാശവും ഭൂമിയും ദിക്കുകളും മുഴുവൻ നിറച്ചു; ആ ശബ്ദം കേട്ട കംസന് ഭയത്താൽ ഹൃദയം വിറച്ചു. ഉടനെ, കാവലാളുകളും അവരുടെ അനുചിതരും കുരിശബ്ദത്തോടെ കൃഷ്ണനെയും ബാലരാമനെയും പിടിക്കാനും കൊല്ലാനും ഓടി വന്നു: “പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ!” എന്നു വിളിച്ചു. അവരുടെ വൈരാഗ്യം കണ്ട കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ക്രുദ്ധരായി, വില്ലിന്റെ തകർച്ചഭാഗങ്ങൾ എടുത്തു അവരെ അടിച്ചു കൊന്നു. കംസൻ അയച്ച സൈന്യത്തെ സംഹരിച്ച ശേഷം, ഇരുവരും ആഹ്ലാദത്തോടെ ആ മണ്ഡപം വിട്ട് നഗരസൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചു. നഗരവാസികൾ അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ വീര്യവും, മഹത്വവും, ധൈര്യവും, സൗന്ദര്യവും കണ്ടു, അവർ ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരാണെന്ന് വിചാരിച്ചു. ഇരുവരും സ്വതന്ത്രമായി നടന്നപ്പോൾ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു; കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ഗോപുരന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, നഗരത്തിൽ നിന്ന് തങ്ങളുടെ രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. മുകുന്ദനിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിൽ ഗോപികൾ ദു:ഖിതരായി, മഥുരയിൽ നിന്നു ഹൃദയപൂർവ്വം ആശംസകൾ അർപ്പിച്ചു; പുരുഷശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ലക്ഷ്മി മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ അവനേ മാത്രം ഇച്ഛിച്ചു. അവരുടെ കാലുകൾ കഴുകി, പാലിൽ കലർന്ന അന്നം കഴിച്ച്, കംസന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി സന്തോഷത്തോടെ രാത്രി ചെലവഴിച്ചു. ഗോപാലകൃഷ്ണനും രാമനും ചെയ്ത അത്ഭുതങ്ങൾ, വില്ല് തകർത്തതും കാവലാളുകളെ സംഹരിച്ചതും കേട്ട കംസൻ അതീവ ഉത്കണ്ഠയിലായി, ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിയാതെ, ദുഷ്പ്രതിച്ഛായകളും മരണസൂചനകളും കാണാൻ തുടങ്ങി. സ്വപ്നത്തിലും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലും കംസൻ ഭയാനക സൂചനകൾ കണ്ടു: പ്രതിഫലത്തിൽ തല കാണാതിരിക്കുക, ഇരട്ടമായി കാണുക, നക്ഷത്രങ്ങളിൽ വ്യതിയാനം, നിഴലിൽ ഇടവേളകൾ, സ്വശ്വാസം കേൾക്കാതിരിക്കുക, മരങ്ങളിൽ പൊന്നു കാണുക, ചുവടുകൾ ഇല്ലാതാകുക — ഇങ്ങനെ അനേകം അശുഭസൂചനകൾ. സ്വപ്നത്തിൽ മരിച്ചവരെ അണയുകയും, കഴുതയിലേറി സഞ്ചരിക്കുകയും, ദു:ഖിതനായി, നലദമാലകൾ ധരിച്ച് എണ്ണ പുരട്ടിയും നഗ്നനായി അലയുകയും ചെയ്തു. ഇത്തരം ദു:സ്വപ്നങ്ങളും സൂചനകളും കണ്ടു, മരണഭയത്തിൽ വിറച്ചു, കംസൻ ഉറക്കമില്ലാതെ ഉത്കണ്ഠയിൽ മുങ്ങി. രാത്രികാലം കഴിഞ്ഞ് സൂര്യോദയമായപ്പോൾ, കംസൻ മഹത്തായ ഒരു മല്ലയുദ്ധോത്സവം ഒരുക്കി. പുരുഷന്മാർ മണ്ഡപം അലങ്കരിച്ചു, മൃദംഗം, വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി, പൂക്കൾ, പതാകകൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, തൂണുകൾ കൊണ്ട് അണിഞ്ഞു. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും, ബ്രാഹ്മണ-ക്ഷത്രിയപ്രമുഖരും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനമനുസരിച്ച് അകത്തു കയറി, രാജാക്കന്മാർ ഇരിപ്പുകൾ ഏറ്റെടുത്തു. മന്ത്രിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട കംസൻ, പ്രാദേശികാധിപന്മാരുടെ നടുവിൽ, രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, മനസ്സ് അതീവ ഉത്കണ്ഠയിലായിരുന്നു. വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, അലങ്കൃതരായ, അഭിമാനത്തോടെ മല്ലന്മാർ അവരുടെ ഗുരുക്കന്മാരോടൊപ്പം അകത്തു കയറി. ചാണൂർ, മുഷ്ടിക, കൂട, ശാല, തോഷല — ഇവർ സുനാദമായ സംഗീതത്തിൽ ആഹ്ലാദത്തോടെ വേദിയിലേക്കു എത്തിയപ്പോൾ, നന്ദനെ മുന്നിൽ നിർത്തി ഗോപുരന്മാർ കംസന്റെ ആഹ്വാനപ്രകാരം സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി, ഒരു വേദിയിൽ ചേർന്ന് കയറി. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിൽ വരുന്ന “മല്ലയുദ്ധ മണ്ഡപവിവരണം” എന്ന നാല്പത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ കൃഷ്ണനും രാമനും ശുദ്ധീകരണം പൂർത്തിയാക്കി, ശത്രുനിഗ്രഹകനേ, മല്ലയുദ്ധ വാദ്യങ്ങളുടെ മുഴക്കശബ്ദം കേട്ട് കാണാനായി അങ്കണത്തേക്കു വന്നു. പ്രവേശനദ്വാരത്തിന് സമീപം കൃഷ്ണൻ കുവലയാപീഡ എന്ന മഹാനാനയെ കാവൽക്കാരൻ ഉണർത്തിയ നിലയിൽ കണ്ടു. ശൗരി തന്റെ കട്ടിക്കൊന്തുള്ള മുടി തിരിച്ചു, കെട്ടിയിട്ടു, ഇടിമുഴക്കത്തോട് തുല്യമായ ശബ്ദത്തിൽ ആനക്കാവൽക്കാരനോട് പറഞ്ഞു: “കാവൽക്കാരാ, ഞങ്ങള്ക്ക് വഴി കൊടുക്കു, വൈകരുത്; അല്ലെങ്കിൽ ഇന്നുതന്നെ നിന്നെയും നിന്റെ ആനയെയും യമലോകത്തേക്ക് അയക്കും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആനക്കാവൽക്കാരൻ കോപത്തോടെ ആനയെ കൃഷ്ണനിലേക്കു ഉണർത്തി വിട്ടു; ആ മഹാനാനു മരണസ്വരൂപംപോലെയായിരുന്നു. ആന കൃഷ്ണനെ ശക്തിയായി തുമ്പികൊണ്ട് പിടിച്ചു; എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നു ഒഴിഞ്ഞു, അടിച്ചു, അതിന്റെ കാൽക്കീഴിൽ കയറി. ആന ഉഗ്രകോപത്തോടെ കേശവനെ നോക്കി, തുമ്പികൊണ്ട് സ്പർശിച്ചെങ്കിലും കൃഷ്ണൻ അതിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു. അവൻ ആനയുടെ വാൽ പിടിച്ചു, അതിനെ ഇരുപത്തഞ്ച് വില്ല് ദൂരത്തേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു; ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ കളിച്ചു വലിക്കുന്നതുപോലെ. അച്യുതൻ ആനയെ ഇടത്തേക്കും വലത്തേക്കും തിരിച്ചു, കുട്ടി പശുവിനെ ഒരു കുട്ടി ചുറ്റുന്നതുപോലെ ആനയെ ചുറ്റിച്ചു. ശേഷം നേരെ മുന്നിൽ ചെന്നു, കൈകൊണ്ട് ആനയെ അടിച്ചു, അതിനെ തളർത്തി നിലത്ത് വീഴ്ത്തി, ഓരോ ചുവടിലും സ്പർശിച്ചു. ആന കളിച്ചുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ നിലത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, വീണുപോയെന്ന് കരുതി, കോപത്തോടെ ദന്തംകൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ അടിച്ചു. ശക്തി കുറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ മഹാനാനു കാവൽക്കാരൻ ഉണർത്തി, അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായി കൃഷ്ണനിലേക്കു ഓടി. അപ്പോൾ, പ്രഭു മധുസൂദനൻ അതിന്റെ തുമ്പി കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു, നിലത്ത് വീഴ്ത്തി. വീണുകിടക്കുന്ന ആനയുടെ മേൽ, സിംഹം കളിച്ചുകൊണ്ടിരിപ്പതുപോലെ കൃഷ്ണൻ കയറി, അതിന്റെ ദന്തം പൊട്ടി എടുത്ത്, അതുകൊണ്ട് ആനക്കാവൽക്കാരനെ അടിച്ചു.