ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കുബ്ജയുടെ ശരീരത്തിൽ അവരുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായ വർണ്ണമുള്ള മനോഹരമായ ഉണ്ണം അണിയിച്ചു, അവർക്ക് മറ്റൊരാളിൽ നിന്ന് പങ്ക് ലഭിച്ചതിനാൽ, ഇരുവരുടെയും സൗന്ദര്യം കൂടുതൽ ഉന്നതമായി തെളിഞ്ഞു. ഈ ദൃശ്യത്തിൽ സന്തോഷം അനുഭവിച്ച ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, മനോഹരമായ മുഖമുള്ള കുബ്ജയുടെ കുനിഞ്ഞ ശരീരം നേരെയാക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു; സ്വയം ദർശിക്കുന്നത് എത്ര മഹത്തായ ഫലമാണെന്ന് തന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ അവൾക്കു കാണിച്ചു. അച്യുതൻ തന്റെ കാൽ കുബ്ജയുടെ കാലിന്മേൽ വച്ച്, കൈയുടെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ താടി ഉയർത്തി, അവളെ നേരെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. മുകുന്ദന്റെ സ്പർശം കൊണ്ടു കുബ്ജയുടെ ശരീരം നേരെ, മനോഹരവും വിശാലമായ കമരും പുഷ്ടമായ വക്ഷസ്സും ഉണ്ടായവളായി, അതിവിശിഷ്ടമായ സ്ത്രീയായി അവൾ ഒരു ക്ഷണത്തിൽ മാറി. സൗന്ദര്യവും ഗുണവും ദാനശീലതയും ലഭിച്ച അവൾ, ഉണർന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ മുകളിൽ വസ്ത്രം പിടിച്ചു, പുഞ്ചിരിയോടെ കേശവനോട് പറഞ്ഞു: “വീരാ, എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരിക; നിന്നെ വിട്ട് പോകാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. എന്റെ ഹൃദയം നിന്നാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; പുരുഷോത്തമനേ, ദയവായി എന്നോട് ദയ കാണിക്കുക.” ഈ വിധത്തിൽ കുബ്ജയുടെ അപേക്ഷ കേട്ട കൃഷ്ണൻ, ബാലരാമനും അനുയായികളും നോക്കിനിൽക്കേ, പുഞ്ചിരിയോടെ അവളോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: “പുരുഷഹൃദയങ്ങളെ ആകർഷിപ്പിക്കുന്ന മനോഹരഭ്രുവേ, ഞങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയായാൽ, ഞങ്ങൾ യാത്രക്കാരായ ഞങ്ങൾക്കു നീ ആശ്രയമാകും. ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ വരും.” ഈ സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും വ്യാപാരവീഥിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു; അവിടെയുള്ളവർ പലവിധ സമ്മാനങ്ങളും, പാനിലും ഹാരവും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും നൽകി അവരെ ആദരിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടും ഓർമ്മിച്ചും സ്ത്രീകൾ അതീവ ഉന്മാദത്തിലായി, തങ്ങളുടേതായ ബോധം പോലും നഷ്ടപ്പെട്ടു; വസ്ത്രവും മുടിയും കങ്കണവും ഇടിഞ്ഞു വീണതുപോലെ, അവർ ചിത്രങ്ങളായുപോലും തീർന്നു. അച്യുതൻ നഗരവാസികളോടു വില്ലിന്റെ സ്ഥലം ചോദിച്ചു, അവിടേക്ക് ചെന്നു, അത്ഭുതകരമായ, ഇന്ദ്രൻ്റെ വില്ലിനുപോലെയുള്ള മഹാവില്ല് അവിടെ കണ്ടു. അനേകം ആളുകൾ അതിനെ കാവലിരുത്തി, പൂജിച്ചു, അത്ഭുതപ്രഭയോടെ നിലകൊണ്ടു; കാവൽക്കാരാൽ തടയപ്പെട്ടിട്ടും കൃഷ്ണൻ ശക്തിയോടെ വില്ല് എടുത്തു. വലതുകൈ കൊണ്ട് കളിയോടെ വില്ല് ഉയർത്തി, എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അതിനെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് വലിച്ചു, ശക്തനായ കൃഷ്ണൻ ആ വില്ല് നടുവിൽ നിന്ന് ഒരു കാട്ടാനെക്കൊണ്ട് കരിമ്പ് പൊട്ടിക്കുന്നപോലെ പൊട്ടിച്ചു. വില്ല് പൊട്ടിയ ശബ്ദം ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും എല്ലാ ദിക്കുകളെയും നിറഞ്ഞു; ആ ശബ്ദം കേട്ട് കംസൻ ഭയത്തിലായി. അതിനുശേഷം, കോപത്തോടെ കാവൽക്കാർ അവരുടെ അനുയായികളോടൊപ്പം കൃഷ്ണനെ പിടിച്ചു കൊല്ലാൻ ഓടി, “അവനെ പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ!” എന്ന് വിളിച്ചു. അവരുടെ ശത്രുതാഭാവം കണ്ടു, ബാലരാമനും കൃഷ്ണനും കോപിച്ചു; വില്ലിന്റെ തുണ്ടുകൾ എടുത്ത് അവരെ തല്ലി കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. കംസൻ അയച്ച സൈന്യത്തെ കീഴടക്കി, സന്തോഷത്തോടെ അവിടം വിട്ട് നഗരത്തിന്റെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചു. നഗരവാസികൾ അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ വീര്യവും, തേജസ്സും, ധൈര്യവും, രൂപവും കണ്ടു, അവർ ദേവതകളിലും ശ്രേഷ്ഠരാണെന്ന് കരുതി. ഇരുവരും സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ നഗരത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു; കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ഗോപന്മാരോടൊപ്പം നഗരത്തിൽ നിന്ന് തങ്ങളുടെ കുഴിയിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി. മുകുന്ദനിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ ഗോപികൾ, മഥുരയിൽ നിന്ന് ഹൃദയപൂർവ്വം ആശംസകൾ അർപ്പിച്ചു; പുരുഷോത്തമനായ കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ടു ലക്ഷ്മി മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ അവനെ മാത്രം ഇച്ഛിച്ചു. അവരുടെ കാലുകൾ കഴുകി, പാലിൽ കലർന്ന അന്നം ഭക്ഷിച്ച്, കംസന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി സന്തോഷത്തോടെ രാത്രി കഴിച്ചു. കംസൻ വില്ല് പൊട്ടിച്ചതും കാവൽക്കാരെ സംഹരിച്ചതും ഗോവിന്ദനും രാമനും നടത്തിയ അത്ഭുതകരമായ കളികളും കേട്ട് അതീവ വികുലനായി. ഉറക്കം വിട്ട്, ഭയത്തിലും ദുഷ്പ്രതികൂല സൂചനകളിലും മനസ്സു കലങ്ങിയ കംസൻ, യാഥാർത്ഥ്യവും ഭ്രമവും കലർന്ന അനേകം മരണസൂചനകൾ വിവരിച്ചു. തന്റെ പ്രതിബിംബങ്ങളിൽ തല കാണാനില്ലായ്മയും, ദ്വിതീയത്വവും, നക്ഷത്രങ്ങളിൽ വ്യതിചലനവും അവൻ കണ്ടു. നിഴലിൽ ഇടവേളകൾ, സ്വന്തം ശ്വാസം കേൾക്കാത്തതും, മരങ്ങളിലു് പൊന്നുനിറം കാണുന്നതും, ചുവടുകൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതും അനുഭവപ്പെട്ടു. സ്വപ്നത്തിൽ അവൻ മരിച്ചവരെയും ആനകളെയും കെട്ടിപ്പിടിക്കുകയും, കഴുതപ്പുറത്ത് യാത്രചെയ്യുകയും, ദുഃഖം അനുഭവിക്കുകയും, നളദമാല്യം ധരിക്കുകയും, എണ്ണ പുരട്ടുകയും, നഗ്നനായി സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത്തരം ദുഷ്പ്രതികൂല സൂചനകൾ ഉണർന്നും ഉറങ്ങിയും കണ്ടു, മരണഭയത്തിൽ വിറച്ച്, ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതെ, മനസ്സു തീക്ഷ്ണമായ ആശങ്കയിൽ മുങ്ങി. രാത്രി കടന്നു സൂര്യോദയം വന്നപ്പോൾ, കംസൻ വലിയ ഒരു മല്ല് മത്സരമൊരുക്കി. പുരുഷന്മാർ മല്ലശാല അലങ്കരിച്ച്, മൃദംഗം, തുര്യങ്ങൾ മുഴക്കി, ഹരിതം, പതാക, വസ്ത്രങ്ങൾ, തൂണുകൾ എന്നിവ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും, ബ്രാഹ്മണ-ക്ഷത്രിയപ്രമുഖരും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനപ്രകാരം അകത്തു കയറി, രാജാക്കന്മാർ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നു. മന്ത്രിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട കംസൻ, ദേശാധിപതിമാരുടെ നടുവിൽ, രാജസിംഹാസനത്തിൽ, മനസ്സു കലങ്കത്തോടെ ഇരുന്നു. മൃദംഗം, തുര്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, അലങ്കരിച്ച, അഭിമാനത്തോടെ മല്ലന്മാർ ഗുരുക്കന്മാരോടൊപ്പം അകത്തു കയറി. ചാണൂരൻ, മുഷ്ടികൻ, കൂടൻ, ശാലൻ, തോഷലൻ എന്നിവർ മധുരമായ സംഗീതം ആസ്വദിച്ച് വേദിയിലേക്കു നടന്നു. നന്ദൻ്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഗോപന്മാർ, ഭൂജരാജാവിന്റെ ആഹ്വാനപ്രകാരം, സമ്മാനങ്ങൾ അർപ്പിച്ച് ഒരുമിച്ച് വേദിയിലേക്ക് കയറി. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യാർദ്ധത്തിൽ വരുന്ന “മല്ലശാലയുടെ വിവരണം” എന്ന നാല്പത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണനും രാമനും ശുദ്ധീകരണം നടത്തി, ഹരിശത്രുക്കളെ ജയിച്ചവനേ, മല്ലശാലയിൽ മൃദംഗധ്വനി മുഴങ്ങുന്നത് കേട്ട് അവിടെ ദർശനത്തിന് എത്തി. അങ്കണത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ കുവലയാപീഡം എന്ന മഹാനാനയുയർത്തിയിരിക്കുന്നതും, ആനപാകൻ അതിനെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നതും കണ്ടു. ശൗരി തന്റെ ഉരുക്കെട്ടി, കുരുള്‍ മുടി തള്ളിയിട്ട്, ഇടിമുഴങ്ങുന്നതുപോലെയുള്ള ശബ്ദത്തിൽ ആനപാകനോട് പറഞ്ഞു: “ആനപാകാ, ഞങ്ങൾക്കു വഴി കൊടുക്കുക, വൈകരുത്. അല്ലെങ്കിൽ, ഇന്നെ, നിന്നെയും നിന്റെ ആനയെയും യമലോകത്തിലേക്ക് അയക്കും.” ഇങ്ങനെ പരിഹസിക്കപ്പെട്ട ആനപാകൻ, കോപത്തോടെ, കൃഷ്ണനോടു മരണമുപോലെയുള്ള ഭയാനകനായ ആനയെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.