ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ആത്മദേവൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണനും ഭാര്യ ധുന്ധുലിയും സന്താനത്തിനായി ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ നിരന്തരം ദരിദ്രർക്കു പശുക്കളും നിലവും പൊന്നും വസ്ത്രങ്ങളും ദാനം ചെയ്തു. സമ്പാദ്യത്തിന്റെ പകുതിയും ധർമ്മമാർഗ്ഗത്തിൽ ചെലവഴിച്ചിട്ടും, ഒരു പുത്രനോ പുത്രിയോ ജനിച്ചില്ല. ഇതുകൊണ്ട് ഇരുവരും അതിയായ വിഷാദത്തിൽ ആകുന്നു. ഒരു ദിവസം, ആ ദുഃഖിതനായ ബ്രാഹ്മണൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു, കാട്ടിലേക്ക് പോയി. ഉച്ച നേരത്ത് ദാഹം പിടിച്ചപ്പോൾ ഒരു കുളത്തിനരികിൽ എത്തി. വെള്ളം കുടിച്ച ശേഷം, സന്താനരാഹിത്യദുഃഖത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവനായി അവിടെ ഇരുന്നു. അൽപ്പസമയത്തിന് ശേഷം, ഒരു സന്ന്യാസി ആ സ്ഥലത്ത് എത്തി. വെള്ളം കുടിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ അവനെ കണ്ടു സമീപിച്ചു. അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ വന്ദനം ചെയ്തു, മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആഴമായി ഉച്ച്ശ്വാസം വിട്ടു. അപ്പോൾ ആ സന്ന്യാസി ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്തുകൊണ്ട് കരയുന്നു? ഈ ശക്തമായ വിഷാദത്തിന്റെ കാരണം എന്താണ്? ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണം വേഗം പറയു.” ബ്രാഹ്മണൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “മുന്‍ജന്മപാപഫലമായി എന്നിൽ ചിതഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ ദുഃഖം എങ്ങനെ വിവരിക്കാം? എന്റെ പിതാക്കന്മാർ തണുത്ത വെള്ളം പകരം ചൂടുവെള്ളം കുടിക്കുന്നു. ദേവതകളും ദ്വിജന്മാരും എന്റെ തർപ്പണം സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. സന്താനരാഹിത്യദുഃഖത്തിൽ ഞാൻ ശൂന്യനായി, ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഇവിടെയെത്തി. സന്താനമില്ലാത്ത ജീവനും, സന്താനമില്ലാത്ത വീടും, പുത്രനില്ലാത്ത ധനവും, വംശപരമ്പര ഇല്ലാത്ത കുടുംബവും—all these are futile. ഞാൻ വളർത്തുന്ന പശു കാളിയാകുന്നു; ഞാൻ നട്ട മരം ഫലഹീനമാണ്. വീട്ടിൽ വരുന്ന പഴങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് നശിക്കുന്നു; ദുഃഖിതനും പുത്രനില്ലാത്തവനുമായ എനിക്ക് ജീവന് എന്ത് പ്രയോജനം?” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ബ്രാഹ്മണൻ സന്ന്യാസിയുടെ അടുത്ത് വല്ലാതെ കരയിത്തുടങ്ങി. ആ ദുഃഖം കണ്ട സന്ന്യാസിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ അനുകമ്പ ഉണർന്നു. തന്റെ യോഗബലത്താൽ എല്ലാം അറിഞ്ഞ്, നെറ്റിയിൽ അക്ഷരമാലയോടുകൂടി, ആ സന്ന്യാസി വിശദമായി പറഞ്ഞു: “സന്താനാഗ്രഹരൂപമായ അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കണം; കർമപഥം അതിശക്തമാണ്. വിവേകം നേടുക, ലോകാഭിലാഷം ഉപേക്ഷിക്കുക. ബ്രാഹ്മണാ, ഇന്നലെ ഞാൻ നിന്റെ വിധി കണ്ടു: ഏഴു ജന്മത്തോളം നിനക്കൊരു പുത്രനും ഉണ്ടാകില്ല. പുരാതനത്തിൽ സഗരനും സന്താനത്തിനായി തുച്ഛം അനുഭവിച്ചു; അതുകൊണ്ട് കുടുംബാഭിലാഷം ഉപേക്ഷിക്കൂ—സർവ്വവിധം സന്ന്യാസത്തിൽ സന്തോഷം ഉണ്ട്.” ബ്രാഹ്മണൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “വിവേകത്തിന് എനിക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം? എനിക്കൊരു പുത്രനെ തരിക, ബലാൽക്കാരമായാലും; അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ദുഃഖത്തിൽ പെട്ട്, നിന്റെ മുമ്പിൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും. സന്താനരഹിതമായ സന്ന്യാസം ഉണങ്ങിയതാണ്; പുത്രന്മാരും മരുമക്കളും ചുറ്റപ്പെട്ട ഗൃഹസ്ഥന് ലോകത്തിൽ സന്തോഷം ഉണ്ട്.” ബ്രാഹ്മണന്റെ ആഗ്രഹം കണ്ട സന്ന്യാസി, തപസ്സിൽ സമൃദ്ധനായവൻ, പറഞ്ഞു: “ചിത്രകേതുവിന് വിധിയെ മറികടന്ന് ദു:ഖം അനുഭവം വന്നിരുന്നു. നിനക്ക് പുത്രനിൽ നിന്നു സന്തോഷം കിട്ടില്ല; വിധിക്ക് വിരുദ്ധമായി പരിശ്രമിച്ചാൽ ഫലം ലഭിക്കില്ല. എങ്കിലും നീ ഇത്രയും ആഗ്രഹിക്കുന്നു എങ്കിൽ ഞാൻ എന്ത് പറയും?” അവൻ ഭാര്യയുടെ വിറയലും കണ്ടു. അതിനാൽ, ഒരു ഫലം നൽകി പറഞ്ഞു: “ഇത് നീയും ഭാര്യയും ചേർന്ന് കഴിക്കൂ; പിന്നെ നിനക്ക് പുത്രൻ ജനിക്കും. സത്യം, ശുചിത്വം, കരുണ, ദാനം, ദിനം ഒരിക്കൽ മാത്രം ഭക്ഷണം—ഇതെല്ലാം സ്ത്രീ ഒരു വർഷം പാലിക്കണം; അങ്ങനെ ജനിക്കുന്ന പുത്രൻ അത്യന്തം ശുദ്ധനായിരിക്കും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, യോഗി യാത്രയായി. ബ്രാഹ്മണൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, ആ ഫലം ഭാര്യയുടെ കൈയിൽ വെച്ചു നൽകി. പിന്നീട് അവൻ എവിടെയോ പോയി. എന്നാൽ, ധുന്ധുലി മനസ്സിൽ വളച്ചൊടിച്ചവളായതിനാൽ, സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുമ്പിൽ കരഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് വലിയ വിഷമം ഉണ്ട്; ഞാൻ ഈ ഫലം തിന്നില്ല. ഫലം കഴിച്ചാൽ ഗർഭിണിയായ് വയറ് വളരും; കുറച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ശക്തി കുറയും—എങ്ങനെ ഞാൻ വീട്ടുപണികൾ ചെയ്യാം? വിധിവശാൽ, കരംവാങ്ങുന്നവർ ഗ്രാമത്തിൽ വന്നാൽ, ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും? ഗർഭം കിളിവെച്ചപോലെ കുടിയിരുന്നാൽ എങ്ങനെ പുറത്താക്കാം? വശമില്ലാതെ, സഹധർമിണി എല്ലാം പിടിച്ചുകൊള്ളും; സത്യം, ശുചിത്വം മുതലായ വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കാൻ വളരെ കഠിനമാണ്. കുഞ്ഞിനെ വളർത്താനും, പ്രസവവേദനയ്ക്കും സ്ത്രീയ്ക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ട്; അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ, വന്ധ്യയോ വിധവയോ ആയ സ്ത്രീക്കാണ് സന്തോഷം.” ഇങ്ങനെ തെറ്റായ ചിന്തയിൽ ആ സ്ത്രീ ഫലം കഴിച്ചില്ല. ഭർത്താവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ഞാൻ കഴിച്ചു, കഴിച്ചു” എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ, അവളുടെ ഇളയ സഹോദരി അവളുടെ വീട്ടിൽ സ്വയം വന്നു. അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ധുന്ധുലി എല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് വലിയ വിഷമം; ദു:ഖത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചു പോയി. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും സഹോദരി?” സഹോദരി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഗർഭിണിയാകുന്നു; പ്രസവിച്ചശേഷം കുട്ടിയെ നിനക്ക് തരാം. അതുവരെ നീ വീട്ടിൽ ഗർഭിണിയെന്നു നടിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ; ഭർത്താവിന് കുറച്ച് സമ്പത്ത് കൊടുത്താൽ, അവൻ കുട്ടിയെ നിനക്ക് തരും. ആളുകൾ കുട്ടി ആറു മാസം കഴിയുമ്പോൾ മരിച്ചുവെന്നു പറയും; ഞാൻ കുട്ടിയെ വളർത്തും, ദിവസേന നിന്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് കാണും. പരീക്ഷിക്കാനായി, ഈ ഫലം പശുവിന് കൊടുക്കൂ; സ്ത്രീകളുടെ സ്വഭാവം ഇങ്ങനെയാണ്.” അങ്ങനെ, സമയമാകുമ്പോൾ സഹോദരി ഒരു ആൺകുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചു. പിതാവ് ആ കുട്ടിയെ കൊണ്ടുവന്ന് രഹസ്യമായി ധുന്ധുലിക്ക് നൽകി. അവൾ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഒരു ആരോഗ്യവാനായ കുട്ടി ജനിച്ചു; എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം ഉണ്ട്; ആത്മദേവന് പുത്രൻ ജനിച്ചു.” അദ്ദേഹം ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനം നൽകി, ജനനശാന്തി തുടങ്ങിയ ശുഭകാർമങ്ങൾ നടത്തി; വീട്ടുവാതിലിനു മുന്നിൽ സംഗീതവും ഗാനം മുഴങ്ങി. ഭർത്താവിനോടു ധുന്ധുലി പറഞ്ഞു: “എന്റെ മുലയിൽ പാലില്ല; മറ്റൊരാൾ പാലെടുത്തിരിക്കുന്നു; എങ്ങനെ ഞാൻ കുട്ടിയെ പോഷിപ്പിക്കും? പക്ഷേ, എന്റെ സഹധർമിണി പ്രസവിച്ചു; അവളുടെ കുട്ടി മരിച്ചിരിക്കുന്നു; അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവരിക; അവൾ നിന്റെ കുട്ടിയെ പോഷിപ്പിക്കും.