ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കുമാരന്മാർ നാരദനോടു ചേർന്നു ചോദിച്ചു: “ഭഗവൻ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ മുഖം കുഴഞ്ഞിരിക്കുന്നത്? എന്താണ് മനസ്സിൽ ഈ ബുദ്ധിമുട്ട്? എവിടേക്കാണ് ഈ അശാന്തിയോടെ പോകുന്നത്? എവിടെ നിന്നാണ് നിങ്ങൾ വരുന്നത്?” അവർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “നിങ്ങളിപ്പോൾ ശൂന്യഹൃദയനായി, ധനം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി തോന്നുന്നു. ആശക്തികളില്ലാത്തവർക്കു ഇങ്ങനെ ചിന്തയില്ലേ? ദയവായി കാരണം പറഞ്ഞുതരിക.” അവരോടു നാരദൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഭൂമിയിൽ പല ദിവ്യസ്ഥലങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചു. പുഷ്കര, പ്രയാഗ, കാശി, ഗോദാവരി തുടങ്ങിയ പുണ്യപ്രദേശങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു. ഹരിക്ഷേത്രം, കുരുക്ഷേത്രം, ശ്രീരംഗം, സേതുബന്ധം തുടങ്ങിയ വിശുദ്ധഭൂമികളിലൂടെയും സഞ്ചരിച്ചു. എന്നാൽ, ഈ ഭൂമിയിൽ എവിടെയും മനസ്സിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന സന്തോഷം എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല. ഇപ്പോൾ ഭൂമി അധർമ്മസഹചാരി കലിയുടെ ബാധയാൽ വേദനിക്കുന്നു. സത്യവും, തപസ്സും, ശുദ്ധിയും, കാരുണ്യവും, ദാനവും ഇല്ലാതായി. ദാരിദ്ര്യവും കപടവുമാണ് ഇപ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം; അവർ വയറു നിറയ്ക്കാനായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. ബുദ്ധിശൂന്യരും ദുർബലരും ദുർദൈവശാലികളും ആയിരിക്കുന്നു. നല്ലവരിൽ പോലും കപടതയുണ്ട്; സന്ന്യാസികൾ പോലും കുടുംബം പോഷിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ സ്ത്രീകൾ വീടുകൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നു, മച്ചുന്മാർ ഉപദേശം നൽകുന്നു, സ്വാർത്ഥത്തിനായി പുത്രിമാരെ വിറ്റു വിടുന്നു, ഭർത്താവിനും ഭാര്യയ്ക്കും ഇടയിൽ ദ്വേഷം ഉയരുന്നു. വിദേശികൾ ആശ്രമങ്ങൾ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു, വിശുദ്ധനദികൾ തടയപ്പെടുന്നു, ദുഷ്ടന്മാർ ദേവാലയങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നു. യോഗികളും ജ്ഞാനികളും നല്ലവരുമായവരില്ല; കലിയുടെ കാട്ടുതീയിൽ എല്ലാ ധാർമികചാരങ്ങളും ചിതലായി. ഗ്രാമങ്ങളിൽ കള്ളന്മാർ ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നു, ദ്വിജന്മാർ ശിവന്റെ ത്രിശൂലാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നു, സ്ത്രീകൾ കലിയുടെ കാലത്ത് ലംഘനത്തിലേക്ക് വഴുതുന്നു. ഇങ്ങനെ കലിയുടെ ദോഷങ്ങൾ കണ്ട് ഞാൻ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു. അങ്ങനെ യമുനാതീരത്ത്, ഭഗവാന്റെ ക്രീഡാഭൂമിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അത്ഭുതം കണ്ടു. അവിടെ ഒരു യുവതി വിഷാദവും ക്ഷീണവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഇരുന്നു. അവളുടെ അടുത്ത് രണ്ടു വൃദ്ധന്മാർ, അചേതനരായി, ശ്വസനം മാത്രം ചെയ്യുന്നു. അവൾ അവരെ സേവിക്കുകയും, ഉണർത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും, അവരോടു കരയുകയും ചെയ്തു. ആ യുവതി ദിശകളിലൊക്കെയും സംരക്ഷകനെ തേടി നോക്കി. അവളുടെ രൂപം ശതകണക്കിന് സ്ത്രീകൾ വീശി ശാന്തിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ദൂരത്ത് നിന്നു ഞാൻ ഇത് കണ്ടപ്പോൾ, അതിജിജ്ഞാസയോടെ സമീപിച്ചു. എന്നെ കണ്ടയുടൻ അവൾ ഉണർന്ന്, ഉണർന്ന മനസ്സോടെ പറഞ്ഞു: “ഭഗവൻ, ഒരു നിമിഷം ദയവായി ഇവിടെ നിന്നു എന്റെ ആശങ്ക അകറ്റൂ. നിങ്ങളുടെ ദർശനം ലോകത്തിലെ പാപങ്ങൾ അകറ്റുന്നു. നിങ്ങളുടെ വചനങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ദു:ഖം അകയും; മഹാഭാഗ്യം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രമേ നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കൂ.” അവളുടെ വാക്കുകൾക്കു മറുപടിയായി ഞാൻ ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്? ഇവരാരാണ്? ഈ കമലനയനിയായ സ്ത്രീകൾ ആരാണ്? ദയവായി, ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണം വിശദമായി പറയൂ.” അവൾ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ഭക്തി എന്ന പേരാണ്. ഇവർ എന്റെ മക്കളാണ്—ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം. കാലത്തിന്റെ ബാധയാൽ അവർ വൃദ്ധരായി ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഗംഗാദി വിശുദ്ധനദികൾ എന്നെ ഓർത്തു ഇവിടെയെത്തി എന്നെ സേവിക്കുന്നു. ദേവതകളും എന്നെ സേവിച്ചിട്ടും എനിക്ക് യഥാർത്ഥ ക്ഷേമം ലഭിച്ചില്ല. ഇപ്പോൾ, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായ മഹർഷേ, എന്റെ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഇത് എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണെങ്കിലും, കേൾക്കുന്നതു തന്നെ ആനന്ദം നൽകും. ഞാൻ ദ്രാവിഡത്തിൽ ജനിച്ചു, കർണാടകത്തിൽ വളർന്നു, മഹാരാഷ്ട്രയിലും ഗുര്‍ജരത്തിലും വൃദ്ധയായി. അവിടെയെല്ലാം കലിയുടെ ഭീകരശക്തിയാൽ നിരീശ്വരവാദികൾ എന്നെ ആക്രമിച്ചു; ഞാൻ ദീനം ആയി, മക്കളോടൊപ്പം ദീർഘകാലം അശക്തയായി. പിന്നീട് വൃന്ദാവനത്തിൽ എത്തി, ഞാൻ വീണ്ടും യുവതിയായി, ഉജ്ജ്വലമായ രൂപം നേടി. എന്നാൽ, ഇവിടെ എന്റെ മക്കൾ ക്ഷീണിച്ച് കിടക്കുന്നു. ഈ സ്ഥലം വിട്ട് മറ്റൊരു ദേശത്തേക്കു പോകാൻ ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. ഞാൻ യുവതിയായിട്ടും മക്കൾ വൃദ്ധരായതിൽ ദു:ഖിതയാകുന്നു; എങ്ങനെ ഈ വിപരീതം സംഭവിച്ചു? അമ്മ വയസ്സാകുമ്പോൾ മക്കൾ യുവാക്കളായിരിക്കും എന്നതാണ് സ്വാഭാവികം. ഇതിനാൽ ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെയും ദു:ഖത്തോടെയും ഉളളിൽ വിചാരിക്കുന്നു; യോഗസമ്പത്തുള്ള മഹർഷേ, കാരണമെന്താണെന്ന് ദയവായി പറയൂ.” അവളുടെ വാക്കുകൾക്ക് ഞാൻ മറുപടിയായി പറഞ്ഞു: “ജ്ഞാനത്താൽ ഞാൻ ഇതെല്ലാം മനസ്സിൽ കാണുന്നു, പാപരഹിതയേ. ദു:ഖിക്കേണ്ടതില്ല, ഹരിയാൽ നിനക്ക് ക്ഷേമം ലഭിക്കും.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: നാരദൻ അപ്പോൾ തന്നെ അവളെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “കുഞ്ഞേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഈ യോഗവും കലിയുടെ പ്രബലതയും കൊണ്ടാണ് നല്ലവഴികളും യോഗപഥവും തപസ്സും ഇല്ലാതായത്. ആളുകൾ അഘാസുരനെപ്പോലെ കപടവും ദുഷ്ടവുമാണ്. നല്ലവര്ക്ക് ദു:ഖവും ദുഷ്ടന്മാർക്ക് ആനന്ദവുമാണ്; എന്നാൽ ധൈര്യത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്ന ജ്ഞാനിയാണ് സത്യത്തിൽ പണ്ഡിതൻ. ഈ ചണ്ഡാലന്മാരെ കണ്ടു ഭൂമി ഭാരമായി; വർഷം കഴിഞ്ഞു വർഷം, സൗഭാഗ്യം കാണുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ ആരും നിന്നെയും മക്കളെയും ഒരുമിച്ച് കാണുന്നില്ല; ആസ്വാദനത്തിൽ മുങ്ങിയവരാൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ട്, ക്ഷയാവസ്ഥയിലായി. വൃന്ദാവനത്തിൽ ചേർന്നപ്പോഴാണ് നീ വീണ്ടും യുവതിയായി, പുതുമയോടെ. വൃന്ദാവനം ഭാഗ്യശാലിയാണ്; അവിടെയാണ് ഭക്തി നൃത്തം ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ ഇവർക്കു സ്വീകരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തതിനാൽ ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും വൃദ്ധതയിൽ തന്നെ തുടരുന്നു; അല്പം സംതൃപ്തി കൊണ്ടു തന്നെ അവരെ വിശ്രമം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭക്തി വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “പരീക്ഷിതൻ രാജാവിന്റെ കാലത്ത് എങ്ങനെ അശുദ്ധ കലിയുടെ സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചു? കലിയുടെ ആഗമനത്തോട് കൂടെ എല്ലാ പുണ്യവും എവിടെ പോയി? ദയാലു ഹരിയാലും എങ്ങനെ അധർമ്മം ദൃശ്യമാണ്? ഈ സംശയങ്ങൾ ദയവായി തീർക്കൂ.” നാരദൻ പറഞ്ഞു: “കുഞ്ഞേ, നീ ചോദിച്ചതിനാൽ, സ്നേഹത്തോടെ കേൾക്കൂ; ഞാൻ എല്ലാം വിശദമായി പറയും, നിന്റെ സംശയങ്ങൾ മാറും.