ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തനായ സുദാമൻ സന്തോഷപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: “എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്നു ദയവായി ആജ്ഞാപിക്കൂ. നിങ്ങളുടെ ഉപദേശം സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ വച്ച് മറ്റൊരു വലിയ അനുഗ്രഹം ആര്ക്കും ഉണ്ടാവില്ല.” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച സുദാമൻ, മനസ്സിൽ ആനന്ദം നിറച്ച്, അത്യുത്തമവും സുഗന്ധവുമുള്ള പുഷ്പമാലകൾ സമർപ്പിച്ചു. ആ മനോഹരമായ പുഷ്പമാലകൾ അണിഞ്ഞ്, സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനും രാമനും അവരുടെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം, ഭക്തി കൊണ്ട് ശിരസു കുനിയുന്ന സുദാമനെ അനുഗ്രഹിച്ചു. സുദാമൻ അവിടെയായി അഭ്യർത്ഥിച്ചത്, സർവ്വവ്യാപിയായ ആത്മാവിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തി, ഭക്തജനങ്ങളോടുള്ള സൗഹൃദം, സർവ്വഭൂതങ്ങളോടുള്ള പരമകാരുണ്യം എന്നിവയായിരുന്നു. ഭഗവാൻ അവനു ആ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കൊപ്പം കുടുംബത്തിൽ ഐശ്വര്യവും, ബലം, ദീർഘായുസ്, കീർത്തി, കാന്തി എന്നിവയും നൽകുകയും, തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ രാമനോടൊപ്പം അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ “നഗരപ്രവേശം” എന്ന ചതുര്‍വതിയൊന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. അടുത്തതായി, ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കുബ്ജയോടു ദയ കാണിക്കുകയും, വില്ല് തകർക്കുകയും, മല്ലശാല ഒരുക്കുകയും ചെയ്തശേഷം, മാധവൻ രാജവീഥിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു യുവതി സുഗന്ധിതമായ ലേപം ഒഴിക്കുന്ന ഒരു പാത്രം കൈവശം വഹിച്ച് നടക്കുന്നത് കണ്ടു. അവൾ കുബ്ജയായിരുന്നു—മനോഹരമായ മുഖം, എങ്കിലും വാകൃതമായ ശരീരം. കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെ അവളോടു ചിരിച്ചു ചോദിച്ചു: “ആരാണീ സുന്ദരി? ഈ സുഗന്ധിത ലേപം എന്ത്? നീ ആരുടെ ദാസിയാണ്? ദയവായി വ്യക്തമായി പറയൂ. ഈ ഉത്തമമായ ലേപം ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചാൽ, നിനക്ക് വലിയ ഭാഗ്യം ലഭിക്കും.” അവൾ പറഞ്ഞു: “സുന്ദരനായവനേ, ഞാൻ ശൈരന്ധ്രിയാണ്, കംസൻ അംഗീകരിച്ച ദാസി, എന്നെ ത്രിവക്ര എന്നു വിളിക്കും. ലേപങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നതാണ് എന്റെ ജോലി, ഇത് ഭോജരാജാവിന് വളരെ പ്രിയമാണ്. നിങ്ങളെ കൂടാതെ മറ്റാരാണ് ഇതിന് യോഗ്യർ?” കൃഷ്ണന്റെയും രാമന്റെയും സൗന്ദര്യവും ആകർഷണവും, മധുരമായ ചിരിയും വാക്കുകളും കാഴ്ചകളും കണ്ടു അവൾ ആ സമൃദ്ധമായ ലേപം ഇരുവർക്കും പുരട്ടുകയും ചെയ്തു. ആ ലേപം അവർക്കു തങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക വർണ്ണത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ പ്രകാശം നൽകുകയും, അതിനാൽ അവർക്ക് കൂടുതൽ ആകർഷകത്വം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ സന്തോഷത്തോടെ കുബ്ജയുടെ വാകൃതമായ ശരീരം നേരെയാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു—താൻ ദർശനമാകുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഇങ്ങനെ ആണെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിച്ചു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ കാലുകൾ അവളുടെ കാലുകളിൽ വച്ചു, കൈയുടെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ താടിയെ പൊക്കിക്കൊണ്ട്, അവളെ നേരെനിർ‍ത്തി. മുകുന്ദന്റെ സ്പർശത്തിൽ അവളുടെ ശരീരം നേരെ, മനോഹരവും വിശാലവക്ഷസും സുന്ദരമായ രൂപവും ലഭിച്ചു. ഇത്രയും സൗന്ദര്യവും ഗുണങ്ങളും ദാനശീലതയും ലഭിച്ച അവൾ, കൃഷ്ണന്റെ മേൽവസ്ത്രം പിടിച്ചു, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഉണർന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: “വീരനേ, എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരിക; നിന്നെ വിട്ടയക്കാൻ എനിക്കാവില്ല. എന്റെ ഹൃദയം നിന്നിൽ ആകർഷിതമായിരിക്കുന്നു. പുരുഷോത്തമനേ, എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കൂ.” അവളുടെ അപേക്ഷ കേട്ട കൃഷ്ണൻ, ബാലരാമനും അനുയായികളും നോക്കി നിൽക്കേ, ചിരിച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞു: “സുന്ദരഭ്രുവിനേ, പുരുഷന്മാരുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുന്നവളേ, ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ വരാം; ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം സാധിച്ചശേഷം, ഞങ്ങൾക്കു നീ ആശ്രയമായിരിക്കും.” ഇങ്ങനെ മധുരവചനങ്ങൾ പറഞ്ഞ് കൃഷ്ണൻ, വ്യാപാരിവീഥിയിലൂടെ ബാലരാമനോടൊപ്പം മുന്നോട്ട് പോയി. ജനങ്ങൾ പലവിധ സമ്മാനങ്ങൾ, പാനസപ്പാക്ക്, പുഷ്പമാലകൾ, സുഗന്ധികൾ എന്നിവ കൊണ്ടു വരികയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടും ഓർമ്മിച്ചും സ്ത്രീകൾ അത്രയേറെ ആകുലരായി, അവർക്കു സ്വന്തം വസ്ത്രം, മുടി, വലകൾ എല്ലാം മറന്നുപോയി—ചിത്രരൂപങ്ങൾ പോലെ അവൾക്കു തോന്നി. അനന്തരം അച്യുതൻ നഗരവാസികളോടു വില്ലിന്റെ സ്ഥലം ചോദിച്ചു, അകത്തുകടന്നപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ ഒരു വില്ല് കണ്ടു, ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിനേക്കാൾ ഭംഗിയുള്ളത്. ധാരാളം ആളുകൾ കാവലിരുത്തി, പൂജിച്ചു, അതീവ തേജസ്സോടെ വില്ല് നിലകൊണ്ടിരുന്നു. കാവലാളുകൾ തടഞ്ഞിട്ടും കൃഷ്ണൻ ശക്തിയായി വില്ല് എടുക്കുകയും, ഇടത് കൈ കൊണ്ട് കളിയോടെ വില്ല് ഉയർത്തി, അതിവേഗം വില്ല് വലിച്ചു, എല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ മധ്യത്തിൽ നിന്ന് അതിനെ ഒടിച്ചു—യാനയാന്റെ കരിയില ഒടിക്കുന്നതുപോലെ. വില്ല് ഒടിയുന്ന ശബ്ദം ആകാശവും ഭൂമിയും ദിശകളും മുഴുവൻ നിറച്ചു; അത് കേട്ട കംസൻ ഭയത്തിൽ ആകുലനായി. കാവലാളുകളും അവരുടെ കൂട്ടരും ഉഗ്രതയോടെ ഓടി വന്നു: “അവനെ പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ!” എന്നൊക്കെ വിളിച്ചു. അവരുടെയും ദുഷ്ടാഭിപ്രായം കണ്ടു, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും കോപിച്ചു, വില്ലിന്റെ തുണ്ടുകൾ എടുത്തു അവരെ തല്ലി കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ കംസൻ അയച്ച സൈന്യത്തെ സംഹരിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ അവർ മന്ദിരം വിട്ടു നഗരത്തിന്റെ സൗഭാഗ്യം നിരീക്ഷിച്ചു സഞ്ചരിച്ചു. നഗരവാസികൾ അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ വീര്യവും, പ്രഭയും, ധൈര്യവും, ദിവ്യരൂപവും കണ്ടു, അവരെ ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരായി കണക്കാക്കി. അങ്ങനെ ഇരുവരും സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു; കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ഗോപരോടൊപ്പം നഗരത്തിൽനിന്ന് തങ്ങളുടെ രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. മുകുന്ദനിൽനിന്ന് വേർപാടിൽ ഗോപികമാർ വിഷാദത്തോടെ മഥുരയിൽ നിന്ന് ഹൃദയപൂർവ്വം അനുഗ്രഹങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു; പുരുഷശ്രേഷ്ഠന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ലക്ഷ്മി മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ അവനിൽ ലയിച്ചു. അവരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി, പാലിൽ കലർത്തിയ അന്നം കഴിച്ച്, കംസന്റെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കി സന്തോഷത്തോടെ രാത്രികാലം കഴിച്ചു. കംസൻ വില്ല് തകർത്തതും, കാവലാളുകളെ സംഹരിച്ചതും, ഗോവിന്ദനും രാമനും നടത്തിയ അത്ഭുത പ്രവർത്തികളും കേട്ടു ഭയഭീതനായി. അവൻ ഉറങ്ങാതെ, ഭയത്തിലും ദുഷ്പ്രതീക്ഷയിലും, അനിഷ്ടശകുനങ്ങൾ കാണുന്നതിലും, മരണഭീതിയിൽ വിചാരവിമർശനത്തിലും മുഴുകി. തന്റെ പ്രതിബിംബത്തിൽ തല കാണാതിരിക്കുകയും, കാണുമ്പോൾ ഇരട്ടയായി തോന്നുകയും, നക്ഷത്രങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം കാണുകയും ചെയ്തു. നിഴലിൽ പൊങ്ങിയതും, ശ്വാസം കേൾക്കാനാവാതിരുന്നതും, മരങ്ങളിൽ പൊന്നുനിറം കാണുന്നതും, പാദചിഹ്നങ്ങൾ കാണാതായതുമെല്ലാം അവൻ കണ്ടു. സ്വപ്നത്തിൽ മരിച്ചവരെ അണച്ചും, കഴുതപ്പുറത്ത് കയറിയതും, ദുഃഖം അനുഭവിച്ചതും, നലദമാല ധരിച്ചതും, എണ്ണ പുരട്ടിയതും, നഗ്നനായി സഞ്ചരിച്ചതും അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെ ജാഗ്രതയിലും സ്വപ്നത്തിലുമുള്ള അനിഷ്ടശകുനങ്ങൾ കണ്ടു, മരണഭീതിയിൽ വിറച്ചു, ഉറങ്ങാനാവാതെ ഭയത്തിലും ഉത്കണ്ഠയിലും കഴിയേണ്ടി വന്നു. രാത്രി കഴിഞ്ഞു സൂര്യോദയം വന്നപ്പോൾ, കംസൻ വലിയൊരു മല്ലശാലാ ഉത്സവം ഒരുക്കി. മല്ലശാലയിൽ പുരുഷന്മാർ അലങ്കാരങ്ങൾ ചെയ്തു, മൃദംഗങ്ങൾ, തുര്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി, വേദികളും പതാകകളും വസ്ത്രങ്ങളും തോറണങ്ങളും കൊണ്ട് അണിയിച്ചു. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും ബ്രാഹ്മണ-ക്ഷത്രിയപ്രമുഖന്മാരും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനമനുസരിച്ചു അകത്തു കടന്നു, രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ സിംഹാസനങ്ങളിൽ ഇരുന്നു.