ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സുദാമൻ ശ്രീകൃഷ്ണനും ബാലരാമനും കൂടെ വന്നപ്പോൾ, അവർക്കും അവരുടെ കൂട്ടുകാര്ക്കും ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ഒരുക്കി, അവരുടെ കാലുകൾ കഴുകാൻ വെള്ളവും, അർഘ്യാദികളും, പൂക്കളും, പാനവും, ഉണിയലും തുടങ്ങി വിവിധ ആദരങ്ങൾ നൽകി സുദാമൻ അവരെ ആനന്ദപൂർവ്വം പൂജിച്ചു. അതിനുശേഷം സുദാമൻ വിനീതമായി പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, നിങ്ങളുടെ വരവിലൂടെ എന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമായി, എന്റെ വംശം വിശുദ്ധമായി. എന്റെ പിതാക്കന്മാരും ദേവതകളും സന്തോഷം പ്രാപിച്ചു. ഈ ലോകത്തിന്റെ ഉന്നതിയും ക്ഷേമവും വേണ്ടി ഭാഗികാവതാരമായി ഈ ഭൂമിയിൽ എത്തിയ പരമകാരണരായവരാണ് നിങ്ങൾ. ഏവർക്കും തുല്യമായി കാണുന്ന, ആരെയും ഭാഗികമായി കാണാത്ത, ലോകത്തിന്റെ ആത്മാക്കളായ സഖാക്കളേ, നിങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കുമാവട്ടെ, ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവർക്കുമാവട്ടെ, നിങ്ങൾക്ക് ഒരുപോലെയാണ്. ഇപ്പോൾ ദാസനായി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് കല്പിക്കണം; നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉപദേശം ലഭിക്കുന്നത് മനുഷ്യന് ലഭ്യമായ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്." ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച സുദാമൻ, വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ഉത്തമവും സുഗന്ധവുമുള്ള പൂക്കളാൽ നിർമ്മിച്ച ഹാരങ്ങൾ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അർപ്പിച്ചു. ആ ഹാരങ്ങൾ അണിഞ്ഞു സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കൃഷ്ണനും രാമനും, സുദാമൻ കീഴടങ്ങി നമസ്കരിച്ചപ്പോൾ, അവനു വരദാനം നൽകി. അവൻ അവരോടു അഭ്യർത്ഥിച്ചത്: "എന്നിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയും, ഭക്തജനങ്ങളോടു സ്നേഹവും, എല്ലാ ജീവികളോടും പരമകാരുണ്യവും എനിക്ക് ഉണ്ടാകട്ടെ." അങ്ങനെ അവനു ആ അനുഗ്രഹവും, കുടുംബം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന സമ്പത്തും, ബലം, ദീർഘായുസ്, കീർത്തി, തേജസ്സു എന്നിവയും നൽകി കൃഷ്ണനും രാമനും അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ഇതോടെ ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താമസ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ "നഗരപ്രവേശം" എന്ന ചൊല്ലിയ ഇരുപത്തിയൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അടുത്തതായി, ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണൻ കുബ്ജയോട് അനുകമ്പ കാണിക്കുകയും, അമ്പിന്റെ സ്ഥലം സന്ദർശിക്കാനും, മല്ലരംഗം ഒരുക്കാനും പോകുകയും ചെയ്തു. രാജപഥത്തിൽ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ഒരു സുന്ദരിയായ യുവതിയെ കണ്ടു; അവൾ കുബ്ജ, അതായത് ത്രിവക്ര, കൈയിൽ ഉണിയൽ കൊണ്ടു നടക്കുകയായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ, ഹസിച്ചും ആഹ്ലാദപൂർവ്വവും അവളോട് ചോദിച്ചു: "സുന്ദരിയേ, നിങ്ങൾ ആരാണ്? ഈ സുഗന്ധമുള്ള ഉണിയൽ എന്താണ്? നിങ്ങൾ ആരുടെ ദാസിയാണ്? ദയവായി വിശദമായി പറയൂ. ഈ ഉത്തമ ഉണിയൽ ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ പുരട്ടൂ; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിങ്ങൾക്ക് വലിയ ഭാഗ്യം ലഭിക്കും." അപ്പോൾ ത്രിവക്ര പറഞ്ഞു: "സുന്ദരനേ, ഞാൻ കംസൻറെ അംഗീകൃത ദാസിയാണ്; എന്റെ പേര് ത്രിവക്ര. ഉണിയൽ നിർമ്മിക്കുക എന്നതാണ് എന്റെ ജോലി. ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഉണിയൽ ഭൂജരാജാവിന് അതിപ്രിയമാണ്. നിങ്ങളെ കൂടാതെ മറ്റാർക്ക് ഇതിന് അർഹതയുണ്ട്?" കൃഷ്ണന്റെയും ബാലരാമന്റെയും സൗന്ദര്യവും, ആകർഷകമായ മന്ദഹാസവും, മധുരമായ സംവാദവും കാഴ്ചകളും കൊണ്ട് ആകർഷിതയായ അവൾ, ആ സമ്പന്നമായ ഉണിയൽ ഇരുവരുടെയും ശരീരത്തിൽ പുരട്ടിച്ചു. അവരുടെ ശരീരത്തിന് തങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക വർണത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ആ ഉണിയൽ പ്രകാശം നൽകി, അവരെ കൂടുതൽ ആകർഷകരുമാക്കി. കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെ, കുബ്ജയുടെ കുനിഞ്ഞ ശരീരം നേരെ ആക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു—ഭഗവാനെ ദർശിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലത്തിന്റെ ഉദാഹരണമായി. തന്റെ കാലുകൾ അവളുടെ കാലുകളിൽ വച്ച്, കൈയുടെ വിരലുകൾ ഉയർത്തി അവളുടെ താടിയെ തട്ടി, കൃഷ്ണൻ അവളെ നേരെ എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ, മുകുന്ദന്റെ സ്പർശം കൊണ്ട്, അവളുടെ ശരീരം നേരെ, സുന്ദരവും, വിശാല കമരങ്ങൾ, പുഷ്ടസ്തനങ്ങൾ എന്നിവയോടെ, അപൂർവ്വസൗന്ദര്യവതിയായി മാറി. സൗന്ദര്യവും ഗുണവും ദാനശീലതയും ലഭിച്ച അവൾ, കൃഷ്ണന്റെ മേൽവസ്ത്രം പിടിച്ചു, മന്ദഹാസത്തോടെ, ഉണർവ്വായ മോഹഭാവത്തിൽ, കേശവനോട് പറഞ്ഞു: "വീരാ, എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരിക; ഞാൻ നിങ്ങളെ വിട്ടയക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. എന്റെ ഹൃദയം നിങ്ങളാൽ ആകുലമായിരിക്കുന്നു; പുരുഷോത്തമാ, ദയവായി എന്നോട് കൃപയുള്ളവനാവുക." സ്ത്രീയുടെ ഈ അഭ്യർത്ഥന കേട്ട്, ബാലരാമൻ നോക്കി നിൽക്കേയും അനുയായികൾ കാണുന്നിടത്തും, കൃഷ്ണൻ ഹസിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: "കാന്താരേ, പുരുഷഹൃദയങ്ങൾ കീഴടക്കുന്നവളേ, ഞാൻ നിശ്ചയമായ് നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വരും; ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയായാൽ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ആശ്രയമാകും." ഇങ്ങനെ മധുരവാക്കുകളോടെ അവളെ വിടുതൽ പറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ ബാലരാമനോടൊപ്പം വ്യാപാരികൾക്കുള്ള വഴി പിന്തുടർന്നു. നഗരവാസികൾ പലവിധം സമ്മാനങ്ങളുമായി, പാനവും പൂക്കളും ഉണിയലും കൊണ്ടുവന്ന് കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ആദരിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടും ഓർത്തും, സ്ത്രീകൾ അതിശയത്താൽ സ്വയം മറന്ന്, വസ്ത്രവും മുടിയും വലയങ്ങളും വീണുപോയി, അവർ ചിത്രത്തിൽ വരച്ചവരുപോലെ ആയിരുന്നു. അനന്തരം, അമ്പിന്റെ സ്ഥലം എവിടെയെന്ന് നഗരവാസികളോട് ചോദിച്ച്, അപ്പോൾ അമ്പിന്റെ സ്ഥലത്ത് കൃഷ്ണൻ പ്രവേശിച്ചു. അത്ഭുതകരമായ അമ്പ്, ഇന്ദ്രന്റെ അമ്പിനോട് സമാനമായത്, അനേകം ആളുകൾ കാവൽ നിൽക്കുന്നിടത്ത്, ആരാധിക്കപ്പെട്ടും, മഹാതേജസ്സോടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. കാവൽക്കാരുടെ തടസ്സം അവഗണിച്ച്, കൃഷ്ണൻ ശക്തിയോടെ അമ്പ് എടുത്തു. ഇടതുകൈയിൽ പെട്ടെന്ന് അമ്പ് ഉയർത്തി, എല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ അതിനെ വലിച്ച്, കൃഷ്ണൻ ആ അമ്പ് നടുവിൽ നിന്ന് ഇളഞ്ഞുകൊണ്ടു, ഒരു ആന കരിമ്പ് പൊട്ടിക്കുന്നതുപോലെ അമ്പ് തകർത്തു. അമ്പ് തകർന്ന ശബ്ദം ആകാശവും ഭൂമിയും ദിശകളും മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു. ആ ശബ്ദം കേട്ട് കംസൻ ഭയത്താൽ വിറച്ചു. അതിനുശേഷം, കാവൽക്കാർക്കും അവരുടെ അനുയായികൾക്കും കോപം വന്നു; "അവനെ പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ!" എന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ആക്രമിക്കാൻ ഓടിയെത്തി. അവരുടെ ശത്രുതയറിയാൻ ബാലരാമനും കൃഷ്ണനും ക്രുദ്ധരായി, അമ്പിന്റെ തകർന്ന ഭാഗങ്ങൾ എടുത്ത് അവരെ സംഹരിച്ചു. കംസൻ അയച്ച സൈന്യത്തെ സംഹരിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ, അവർ മന്ദിരം വിട്ടിറങ്ങി നഗരത്തിന്റെ ഭംഗി നിരീക്ഷിച്ചു. നഗരവാസികൾ അവരുടേയും വീര്യവും, തേജസ്സും, ധൈര്യവും, ആകൃതിയും കണ്ടു, അവർ ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നു. അങ്ങനെ നഗരത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു. കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ഗോപുരുഷന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, നഗരത്തിൽ നിന്ന് തങ്ങളുടെ കുതിരവണ്ടിയിലേക്ക് മടങ്ങി. മുകുന്ദനിൽ നിന്ന് വേർപാടിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ കർഷണികൾ, അതായത് ഗോപികൾ, മഥുരയിൽ നിന്ന് ഹൃദയപൂർവ്വം അനുഗ്രഹങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു. പുരുഷോത്തമന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ട്, ലക്ഷ്മി മറ്റെല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച് കൃഷ്ണനേ മാത്രം ആഗ്രഹിച്ചു. പാദങ്ങൾ കഴുകി, പാൽകൂട്ടിയ ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, കംസന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, അവർ ആ രാത്രി സന്തോഷത്തോടെ കഴിച്ചു. അതേസമയം, കംസൻ അമ്പ് തകർന്നതും, കാവൽക്കാർ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ഗോവിന്ദനും രാമനും കാട്ടിയ അത്ഭുതപ്രവൃത്തി മുതലായവ കേട്ടു, അതീവ ഭയത്തിലും ഉന്മാദത്തിലും ആകുലനായി. ഉറക്കമില്ലാതെ, ദുരന്തസൂചനകളാൽ ഭയപ്പെട്ട മനസ്സോടെ, മരണസൂചനകൾ, യാഥാർത്ഥ്യവും ഭ്രമയുമുള്ള പല ലക്ഷണങ്ങളും അവൻ വിവരണം ചെയ്തു. അവൻ തന്റെ പ്രതിബിംബത്തിൽ തല ഇല്ലാതായതും, തല കാണുമ്പോൾ ഇരട്ടിയായി തോന്നിയതും, നക്ഷത്രങ്ങളിൽ വ്യതിയാനങ്ങൾ കണ്ടതും, നിഴലിൽ വിടവുകൾ കണ്ടതും, സ്വന്തം ശ്വാസം കേൾക്കാനാവാതിരുന്നതും, മരങ്ങളിൽ പൊന്നു കണ്ടതും, കാൽപ്പാടുകൾ കാണാതായതും അനുഭവപ്പെട്ടു. സ്വപ്നത്തിൽ, മരിച്ചവരുമായി ചേർന്നതും, കഴുതപ്പുറത്ത് കയറിയതും, ദു:ഖം അനുഭവിച്ചതും, നലദപൂക്കൾ കൊണ്ടുള്ള ഹാരമണിഞ്ഞതും, എണ്ണ പുരണ്ടതും, നഗ്നനായി സഞ്ചരിച്ചതും അവൻ കണ്ടു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും നഗരത്തിൽ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ നടത്തി, കുബ്ജയെ അനുഗ്രഹിച്ചു, കംസന്റെ ഭയം അതിരുകടന്നു, നഗരവും വാസികളും ഭഗവാനെ ആരാധിച്ചു, അങ്ങനെ കഥ മുന്നോട്ട് പോന്നു.