ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദേവകിയുടെ പുത്രൻ കൃഷ്ണൻ washerman-നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, അതിന്റെ തല കൈകൊണ്ട് വേർപെടുത്തി, അതിന്റെ ഉടമകൾ ഭയപ്പെട്ട് തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടിപ്പോയി. അച്യുതൻ ആ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു. കൃഷ്ണനും സങ്കർഷണനും തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു, ശേഷിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ ഗോപന്മാർക്ക് നൽകി, ചിലത് നിലത്ത് ഇടുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ ഒരു tailor സന്തോഷത്തോടെ ഇരുവരുടെയും വസ്ത്രങ്ങൾ തയ്യാറാക്കി, വിവിധ വർണ്ണങ്ങളിലെയും ആകർഷകമായ ഡിസൈനുകളിലെയും വസ്ത്രങ്ങൾ നൽകി. കൃഷ്ണനും രാമനും ആ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു, യുവനാനകളായ ആനകളെപ്പോലെ, ഒരാൾ വെളുത്ത വർണ്ണം, മറ്റാൾ കറുത്ത വർണ്ണം, ഉത്സവത്തിൽ തിളങ്ങി. കൃഷ്ണൻ tailor-നെ സന്തോഷത്തോടെ, തനിക്കു സമാനമായ രൂപം, ലോകത്തിൽ ഉന്നത ഭാഗ്യവും, ശക്തിയും, ആധിപത്യം, സ്മൃതി, ഇന്ദ്രിയജയവും അനുഗ്രഹിച്ചു. അതിനുശേഷം, അവർ സുദാമ എന്ന മാല്യകാർന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. കൃഷ്ണനും രാമനും കാണുമ്പോൾ, സുദാമ അവരെ കാണാൻ എഴുന്നേറ്റു, തല നിലത്ത് കുനിച്ചു. ഇരുവരെയും, അവരുടെ കൂട്ടുകാരെയും, സീറ്റ്, പാദപ്രക്ഷാലനജലം, അർപ്പണങ്ങൾ, മാല, പാന, ഉണ്ണാന്നങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് ആദരിക്കുകയും, പൂജിക്കുകയും ചെയ്തു. സുദാമ പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, എന്റെ ജന്മം അർത്ഥവത്തായി, വംശം ശുദ്ധമായി; നിങ്ങളുടെ വരവുകൊണ്ട് എന്റെ പിതാക്കന്മാരും ദേവതകളും സന്തോഷിച്ചു. നിങ്ങൾ ഇരുവരും ലോകത്തിന്റെ പരമകാരണമാണു, ലോകക്ഷേമത്തിനായി ഭാഗികരൂപത്തിൽ അവതരിച്ചവരാണ്. നിങ്ങളുടെ ദർശനം ഒരിക്കലും പാർശ്വപാതമില്ല; നിങ്ങൾ എല്ലാവരോടും സമമാണ്, ആരാധിക്കുന്നവരോടും, ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവരോടും. ദാസനായ എനിക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകൂ; നിങ്ങളുടെ ഉപദേശം ലഭിക്കുന്നത് ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്." ഈ ചിന്തകളോടെ, സുദാമ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തോടെ ഉത്തമവും സുഗന്ധമുള്ളതുമായ പൂമാലകൾ അർപ്പിച്ചു. ആ മാലകൾ ധരിച്ച്, കൃഷ്ണനും രാമനും, അവരുടെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം, കുനിഞ്ഞ് സമർപ്പിച്ച സുദാമയ്ക്ക് അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. സുദാമ അവരിൽ അനശ്വര ഭക്തി, ഭക്തജനങ്ങളോടുള്ള സൗഹൃദം, എല്ലാ ജീവികളോടും പരമകാരുണ്യം എന്നിങ്ങനെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ അഭ്യർത്ഥിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അദ്ദേഹത്തിന് ആ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുകയും, വംശം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ധനവും, ശക്തിയും, ദീർഘായുസ്സും, പ്രശസ്തിയും, തേജസും നൽകുകയും ചെയ്തു; പിന്നെ കൃഷ്ണനും സങ്കർഷണനും പുറപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെ, 'നഗരപ്രവേശം' എന്ന പതിമൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു; ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിൽ. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: പിന്നീട്, കുഭ്ജയോട് അനുകമ്പ കാണിച്ചു, വില്ല് പൊട്ടിച്ചു, പൊരുതൽമൈതാനത്തെ ഒരുക്കി — മാധവൻ രാജപഥത്തിൽ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു vessel of ointment എടുത്ത് പോകുന്ന കുഭ്ജയെ കണ്ടു. ആ യുവതിയുടെ മുഖം മനോഹരമായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് ചോദിച്ചു: "നീ ആരാണ്? ഈ സുഗന്ധമുള്ള ഉണ്ണാന്നം എന്താണ്? നീ ആരുടെ ദാസിയാണ്? ദയവായി പറയൂ. ഈ ഉത്തമ ഉണ്ണാന്നം ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ പുരട്ടൂ; അങ്ങനെ നിന്റെ ഭാഗ്യം ഉടൻ നേട്ടമാകും." കുഭ്ജ (സൈരന്ധ്രി) പറഞ്ഞു: "കംസന് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ദാസിയാണ് ഞാൻ; എന്റെ പേര് ത്രിവക്ര. ഉണ്ണാന്നങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നത് എന്റെ ജോലി; ഇത് ഭോജരാജാവിന് വളരെ പ്രിയമാണ്. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്ക് മാത്രമാണ് ഇതു യോജിക്കുന്നത്." കൃഷ്ണനും രാമനും ആകർഷകമായ സൗന്ദര്യം, ചിരി, വാക്കുകൾ, ദൃഷ്ടി എന്നിവകൊണ്ട് കുഭ്ജ ആകർഷിതയായി, ഉണ്ണാന്നം പുരട്ടി. ആ ഉണ്ണാന്നം ധരിച്ച്, അവരുടെ രൂപം 더욱 മനോഹരമായി, തേജസ്സോടെ തിളങ്ങി. കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെ, കുഭ്ജയുടെ കുനിഞ്ഞ ശരീരം നേരെക്കൊണ്ടു, ദർശനഫലത്തെ പ്രകടിപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ കാലുകൾ കുഭ്ജയുടെ കാലുകളിൽ വെച്ച്, കൈയുടെ വിരൽ ചിനിൽ വച്ചു, അവളെ ഉയർത്തി ശരീരം നേരെയാക്കി. കുഭ്ജയുടെ ശരീരം നേരെ വന്നു, മനോഹരവും, വിശാലമായ കിടങ്ങളോടും, പുഷ്ടമായ വക്ഷസ്ഥലങ്ങളോടും, കൃഷ്ണന്റെ സ്പർശം കൊണ്ടു, അതിമനോഹരയായ സ്ത്രീയായി മാറി. സൗന്ദര്യവും, ഗുണങ്ങളും, ദാനശീലവും ലഭിച്ച കുഭ്ജ, കൃഷ്ണന്റെ മേൽവസ്ത്രം പിടിച്ചു, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ഉണർന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: "വീരാ, എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരൂ; ഞാൻ നിങ്ങളെ വിട്ടയക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ മനസ്സ് നിങ്ങളാൽ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു; ദയവായി, പുരുഷോത്തമാ, എന്നോട് അനുകമ്പ കാണിക്കൂ." കുഭ്ജയുടെ ആഹ്വാനത്തെ കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, സങ്കർഷണനും കൂട്ടുകാരും നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, മറുപടി നൽകി: "നിന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ വരും, മനോഹരഭ്രുവായവളേ, പുരുഷഹൃദയങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നവളേ. ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, നീ ഞങ്ങൾക്കു അഭയകൂടിയാകും." ഇങ്ങനെ കുഭ്ജയോട് സ്നേഹപൂർവ്വം വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ വാണിജ്യപഥത്തിലേക്ക് പോയി; സങ്കർഷണനോടൊപ്പം, ജനങ്ങൾ പലതരം സമ്മാനങ്ങൾ, പാന, മാല, സുഗന്ധങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി ആദരിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടും ഓർത്തും, സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ ശരീരത്തെ, വസ്ത്രം, മുടി, കങ്കണങ്ങൾ എല്ലാം മറന്ന്, ചിത്രങ്ങൾ പോലെ നിലകൊണ്ടു. കൃഷ്ണൻ നഗരവാസികളോട് വില്ലിന്റെ സ്ഥാനം ചോദിച്ചു, അകത്ത് പ്രവേശിച്ചു, അത്ഭുതകരമായ വില്ല് കണ്ടു, അതിന് ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിനോട് സമ്യം. വില്ല് അനേകം ആളുകൾ കാവൽകാത്തിരുന്നു, ആരാധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, അതിനുള്ള തേജസും ഉജ്ജ്വലതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ കാവൽക്കാരുടെ തടയൽ അവഗണിച്ചു, ശക്തിയായി വില്ല് എടുത്തു. ഇടത് കൈകൊണ്ട് വില്ല് ഉയർത്തി, അതിനെ വെട്ടിലാക്കി, വേഗത്തിൽ വില്ല് ഇടയിലായി പൊട്ടിച്ചു; ആന ഒരു ഇളനിരം പൊട്ടിക്കുന്നതുപോലെ. വില്ല് പൊട്ടിയ ശബ്ദം ആകാശം, ഭൂമി, ദിശകൾ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു; കംസൻ ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഭയപ്പെട്ടു. കാവൽക്കാരും അവരുടെ കൂട്ടരും, ശത്രുത്വം നിറച്ച്, "പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ!" എന്ന് വിളിച്ചു, കൃഷ്ണനെ പിടിക്കാൻ ഓടിയെത്തി. അവരുടെ ശത്രുത്വം കണ്ടു, കൃഷ്ണനും സങ്കർഷണനും കോപിച്ചും, വില്ലിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ എടുത്ത്, കാവൽക്കാരെയും കൂട്ടരെയും വെട്ടിക്കൊന്നു. കംസൻ അയച്ച സൈന്യം വധിച്ച ശേഷം, സന്തോഷത്തോടെ, നഗരം ചുറ്റി, അതിന്റെ ഭംഗി നിരീക്ഷിച്ചു. നഗരവാസികൾ, കൃഷ്ണനും സങ്കർഷണനും കാണുമ്പോൾ, അവരുടെ വീര്യം, തേജസ്, ആത്മവിശ്വാസം, രൂപം എന്നിവ കണ്ടു, ദേവതകളുടെ മുകളിൽ തന്നെ ഇവർ എന്ന് കരുതിയിരുന്നു. ഇരുവരും സ്വതന്ത്രമായി നടന്നു, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു; കൃഷ്ണനും സങ്കർഷണനും ഗോപന്മാരോടൊപ്പം നഗരത്തിൽ നിന്ന് തങ്ങളുടെ വണ്ടിയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഗോപികൾ, മുകുന്ദനിൽ നിന്ന് വിഭജിതരായി ദുഃഖപ്പെട്ട്, മഥുരയിൽ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് അനുഗ്രഹങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു; പുരുഷശ്രേഷ്ഠന്റെ സൗന്ദര്യം നോക്കി, ലക്ഷ്മി മറ്റെല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, കൃഷ്ണനിൽ മാത്രം ആഗ്രഹം വെച്ചു. ഇങ്ങനെ ഈ കഥയിലൂടെ, കൃഷ്ണന്റെ മഥുരയിലെ പ്രവേശം, washerman-നെയും tailor-നെയും മാല്യക്കാരനെയും കുഭ്ജയെയും അനുഗ്രഹിച്ച ദൈവിക സാന്നിധ്യവും, കംസന്റെ നഗരത്തിലെ അത്ഭുതങ്ങൾക്കും, കൃഷ്ണ-ബലരാമന്മാരുടെ വിജയം, ഭക്തജനങ്ങളുടെ അനശ്വര ഭാവവും, ആകർഷണവും, അനുഗ്രഹവും, ഭഗവാന്റെ കരുണയും തെളിയുന്നു.