ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനും ബലരാമനും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം നഗരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ഗദയുടെ മൂത്ത സഹോദരനായ കൃഷ്ണൻ ഒരു ധോബി, അതായത് വസ്ത്രം പാടുന്നവൻ, സമീപത്തേക്ക് വരുന്നതു കണ്ടു. കൃഷ്ണൻ അവനോട് ശുദ്ധവും മനോഹരവുമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ചോദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അവനോട്, “സുജനനേ, ഞങ്ങൾ അർഹരായവരാണ്, അതിനാൽ ഞങ്ങൾക്കു യോജിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ ദയവായി തരിക. ദാനം ചെയ്താൽ ഉത്തമഫലം ലഭിക്കും, ഇതിൽ സംശയമില്ല,” എന്നു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ സർവ്വസമ്പൂർണ്ണനായ ഭഗവാന്റെ ഈ അപേക്ഷ കേട്ട രാജാവിന്റെ ഈ സേവകൻ, അഹങ്കാരപൂർവ്വം, അവഹേളനത്തോടെയും കോപത്തോടെയും മറുപടി പറഞ്ഞു. “ഇവിടെ ഉള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ കാട്ടിലും മലകളിലും താമസിക്കുന്നവർക്കുള്ളതല്ല. രാജാവിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ അർഹമാകും? നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർ ഇതു ചോദിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നുവോ?” എന്നായിരുന്നു അവന്റെ വാക്കുകൾ. “വേഗം പോവുക, ബാലന്മാരേ, ജീവിച്ചു ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കരുത്. രാജാവിന്റെ കുടുംബങ്ങൾ ഗർവ്വമുള്ളവരാണ്; അവർ ബന്ധിക്കുകയും, കൊലപ്പെടുത്തുകയും, വസ്ത്രങ്ങൾ കവർന്നെടുക്കുകയും ചെയ്യും,” എന്നും അവൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. അവന്റെ ഈ അഹങ്കാരവും അവഹേളനവും കണ്ട ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ കോപംകൊണ്ട് അവന്റെ തല കൈകൊണ്ട് ഒറ്റയടിയിൽ വേർപെടുത്തി. ഈ കാഴ്ച കണ്ട ധോബിയുടെ അനുയായികൾ അവരുടെ വസ്ത്രക്കെട്ടുകൾ ഉപേക്ഷിച്ച് എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. അച്യുതൻ ആ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു. കൃഷ്ണനും ബലരാമനും തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. ശേഷിച്ചവ കാവൽക്കാരായ കൂട്ടുകാര്ക്ക് നൽകി, കുറേ വസ്ത്രങ്ങൾ നിലത്തും വെച്ചു. അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടുകൂടി ഒരു തൈലക്കാർ, അഥവാ അച്ചടിക്കാരൻ, ഇരുവർക്കും വിവിധ വർണ്ണങ്ങളുള്ള, മനോഹരമായ അലങ്കാരവസ്ത്രങ്ങൾ ഒരുക്കി നൽകി. ആ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് കൃഷ്ണനും രാമനും ഉത്സവത്തിൽ പങ്കെടുത്ത യുവയാനകളെപ്പോലെ, ഒരാൾ വെളുപ്പും മറ്റാൾ കറുപ്പും നിറം കൊണ്ടും ഭംഗിയോടെ തിളങ്ങി. കൃഷ്ണൻ ആ തൈലക്കാർനോട് ആനന്ദത്തോടെ പരമോന്നതി, ഐശ്വര്യം, ബലവും, സാമ്രാജ്യവും, ഓർമ്മയും, ഇന്ദ്രിയജയവും അനുഗ്രഹിച്ചു. അടുത്ത് അവർ സുദാമാ എന്ന പുഷ്പമാലാകാരന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. അവരെ കണ്ട സുദാമാ ഉണർന്നുനിന്നു, തലവാഴ്ത്തി വന്ദിച്ചു. ഇരുവരെയും കൂട്ടുകാരെയും ആദരപൂർവ്വം ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കി, പാദപ്രക്ഷാലനജലം, അർപ്പണങ്ങൾ, പുഷ്പമാലകൾ, താംബൂലം, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ എന്നിവയുമായി സ്വീകരിച്ചു. സുദാമാ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, നിങ്ങളുടെ വരവിലൂടെ എന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമായി, വംശം പാവനമായി. എന്റെ പിതാക്കന്മാരും ദേവതകളും സന്തോഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” “നിങ്ങൾ ഇരുവരും സൃഷ്ടിയുടെ പരമകാരണങ്ങളാണ്; ലോകക്ഷേമത്തിനായി ഭാഗികാവതാരമായി ഈ ഭൂമിയിൽ വന്നവരാണ്. നിങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടിക്ക് പക്ഷപാതമില്ല; ആരെയും തുല്യമായി കാണുന്നവരാണ്. ആരാധിക്കുന്നവർക്കും, ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവർക്കും ഒരുപോലെ തുല്യമായ സ്നേഹമാണ് നിങ്ങളുടേത്. എനിക്ക് നിങ്ങൾ എന്തു നിർദ്ദേശിക്കണമെന്നു പറയൂ; നിങ്ങളുടെ ഉപദേശം ഏറ്റെടുക്കുന്നതു തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്,” എന്നായിരുന്നു സുദാമായുടെ വാക്കുകൾ. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദം നിറച്ച്, സുദാമാ ഉത്തമവും സുഗന്ധമുള്ള പുഷ്പമാലകൾ സമർപ്പിച്ചു. ആ മാലകൾ ധരിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും സുദാമായ്ക്ക് അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. അവൻ സർവ്വവ്യാപിയായ ഭഗവാനിലേയ്ക്കുള്ള അചഞ്ചലഭക്തിയും, ഭക്തജനങ്ങളോടുള്ള സൗഹൃദവും, എല്ലാ ജീവികളോടും പരമദയയും അഭ്യർത്ഥിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അവനു വംശവർദ്ധനത്തിനും ബലത്തിനും ദീർഘായുസ്സിനും കീർത്തിക്കും തേജസ്സിനും അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി, ബലരാമനോടൊപ്പം അവിടം വിട്ടു. ഇങ്ങനെ, ‘നഗരപ്രവേശം’ എന്ന തലവാചകമുള്ള നാല്പത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം, ഭഗവതിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. ശുകാചാര്യൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: പിന്നീട് കുബ്ജയോടു ദയ കാണിക്കുകയും, വില്ല് പൊട്ടിക്കുകയും, മല്ലരംഗം ഒരുക്കുകയും ചെയ്തു. മാധവൻ രാജമാർഗത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, സുഗന്ധമുള്ള തൈലം കൊണ്ടുപോകുന്ന കുബ്ജയെന്ന മനോഹരമുഖിയുള്ള യുവതിയെ കണ്ടു. കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടും ഉല്ലാസത്തോടും കൂടെ അവളോട് ചോദിച്ചു: “ആരാണു നീ, സുന്ദരിയേ? ഇതെന്ത് സുഗന്ധതൈലം? ആരുടെ ദാസിയാണ് നീ? ഞങ്ങൾക്കു ഇതു ശരീരത്തിൽ പുരട്ടികൊടുക്കൂ; അതിനാൽ നിനക്ക് ഉത്തമഭാഗ്യം ഉടൻ ലഭിക്കും.” സൈരന്ധ്രി എന്ന കുബ്ജ പറഞ്ഞു: “സുന്ദരനായവനേ, ഞാൻ കംസനാൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ദാസിയാണു. എന്റെ പേര് ത്രിവക്ര. തൈലങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നതാണ് എന്റെ ജോലി; രാജാവായ ഭൂജന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണു ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരെക്കാൾ ഇതിന് അർഹരാരുണ്ട്?” അവൾ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണന്റെയും ബലരാമന്റെയും സൗന്ദര്യവും, ഹാസ്യവും, മധുരഭാഷയും, കാഴ്ചകളും അവളെ ആകർഷിച്ചു. അവൾ സമൃദ്ധമായ സുഗന്ധതൈലം ഇരുവർക്കും പുരട്ടികൊടുത്തു. തൈലം പുരട്ടിയതോടെ, തങ്ങളുടെ സ്വഭാവവർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ പ്രകാശം അവരിൽ തെളിഞ്ഞു; മറ്റൊരാളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ഈ അലങ്കാരത്തോടെ ഇരുവരും കൂടുതൽ മനോഹരരായി. ഭഗവാൻ സന്തോഷത്തോടെ, കുബ്ജയെ നേരെനിർ‍ത്താൻ തീരുമാനിച്ചു; തന്റെ ദർശനഫലം എങ്ങനെയാണെന്നു ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊണ്ടു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ കാലുകൾ അവളുടെ കാലുകളിൽ വെച്ചു, കൈയുടെ വിരൽകൊണ്ട് താടിയെ ഉയർത്തി, അവളെ നേരെനിർത്തി. മുകുന്ദന്റെ സ്പർശത്തിൽ അവളുടെ ശരീരം നേരായും ഭംഗിയേറിയതുമായ രൂപം നേടി; വിശാലമായ അരയും, സമൃദ്ധമായ വക്ഷസും അവളിൽ തെളിഞ്ഞു. സൗന്ദര്യവും ഗുണങ്ങളും ദാനശീലവും ലഭിച്ച കുബ്ജ, കൃഷ്ണന്റെ മേൽവസ്ത്രം പിടിച്ച്, ഉണർന്ന ആഗ്രഹത്തോടുകൂടി ചിരിച്ച് അവനോട് പറഞ്ഞു: “വീരാ, എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരിക; നിന്നെ വിട്ടു വിടാൻ എനിക്കാവില്ല. എന്റെ ഹൃദയം നിന്നാൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ദയവായി എനിക്കു കൃപ കാണിക്കൂ.” അങ്ങനെ അഭ്യർത്ഥിച്ച കുബ്ജയോട്, ബലരാമൻ നോക്കിനിൽക്കേയും അനുയായികൾ കാണുമ്പോഴും, കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ച് മറുപടി പറഞ്ഞു: “സുന്ദരഭ്രുവിനിയേ, ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ വരും; ഞങ്ങൾക്കു ആവശ്യമായ കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയായാൽ, നീ ഞങ്ങളുടെ ആശ്രയമാവും.” ഇങ്ങനെ സ്നേഹപൂർവ്വം ആശ്വസിപ്പിച്ച് കൃഷ്ണൻ വ്യാപാരിമാർക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ ബലരാമനോടൊപ്പം പോയി. ജനങ്ങൾ പലവിധ സമ്മാനങ്ങളും, താംബൂലവും, പുഷ്പമാലകളും, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും നൽകി ആദരിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടും ഓർത്ത് സ്ത്രീകൾ അകമൊഴിഞ്ഞു; വസ്ത്രവും മുടിയും വളകളും വീണുപോയി, അവർ ചിത്രത്തിൽ വരച്ചവരെപ്പോലെയായി. അച്യുതൻ നഗരവാസികളോട് വില്ല് എവിടെയെന്നും ചോദിച്ച്, അതിന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിനെപ്പോലെയുള്ള അത്ഭുതകരമായ വില്ല് കണ്ടു. അനേകം ആളുകൾ കാവൽനിൽക്കുകയും, വില്ല് ആരാധിക്കപ്പെടുകയും, അതിനുള്ളിൽ മഹത്തായ തേജസ്സ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. കാവൽക്കാരുടെ തടസ്സം അവഗണിച്ച് കൃഷ്ണൻ ശക്തിയോടെ ആ വില്ല് എടുത്തു. ഇടതു കൈകൊണ്ട് കളികൂട്ടി വില്ല് ഉയർത്തി, എല്ലാവർക്കുമ് മുന്നിൽ അതിവേഗം അതു ചാർത്തി, ശക്തനായ കൃഷ്ണൻ ആ വില്ല് നടുവിൽ നിന്ന് ഒടിച്ചു, ആന ഒരു ഇലഞ്ചക്കുപോലെ ഒടിക്കുന്നതുപോലെ. വില്ല് ഒടിയുന്ന ശബ്ദം ആകാശവും ഭൂമിയും എല്ലാ ദിക്കുകളും നിറച്ചു; കംസൻ ഈ ശബ്ദം കേട്ട് ഭയത്താൽ വിറച്ചു. അപ്പോൾ കോപംകൊണ്ട കാവൽക്കാർ അനുയായികളോടൊത്ത് കൃഷ്ണനെ പിടിക്കുകയും കൊല്ലുകയും ചെയ്യാൻ ഓടി, “അവനെ പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ!” എന്നു വിളിച്ചു.