ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അന്ന് മഥുരാനഗരം ഉത്സവവേശത്തിലാണ്. ജാലകങ്ങൾ, വാതിലുകൾ, നിലങ്ങൾ എല്ലാം പാരിപ്പൻകിളികളും മയിലുകളും നിറഞ്ഞു, അവയുടെ ശബ്ദം മുഴുവൻ വീഥികളിലേക്കും പടർന്നു. നഗരത്തിലെ തെരുവുകളും ചന്തകളും വഴിത്താരകളും വെള്ളം തളിച്ച് പൂമാലകളും ചന്ദനപ്പൊടിയും അരിയുമിട്ട് അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വീടുകളുടെയും വാതിലുകളുടെയും മുന്നിൽ തൈര് പുരട്ടി ചന്ദനം പുരട്ടിയ പൂർണകുംഭങ്ങൾ, പൂമാലകളുടെയും വിളക്കുകളുടെയും നിരകൾ, ഇലകളാൽ അലങ്കരിച്ച വണ്ടിക്കൊമ്പുകളും വസ്ത്രക്കൊടികളും, വാഴക്കൊമ്പുകളും എല്ലാം ചേർന്നു അത്ഭുതസുന്ദരമായ ഒരു ദൃശ്യം സൃഷ്ടിച്ചു. വസുദേവന്റെ രണ്ടു മക്കളായ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം രാജപഥത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അവരെ കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ ഉണർന്നുയർന്നു. അവർ അതിവേഗത്തിൽ വീടുകളിൽ നിന്ന് പുറത്ത് ഓടി, ഉന്നതമായ മാളികകളിലേക്ക് കയറി, ആവേശത്താൽ നിറഞ്ഞു. ചിലർ വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളും ശരിയായി ധരിക്കാൻ പോലും സമയം കണ്ടെത്തിയില്ല; ചിലർ അലങ്കാരങ്ങൾ അർദ്ധവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു, ഒരുകണ്ണിൽ മാത്രം അഞ്ജനം, ഒരു കാതിൽ മാത്രം കുനുക്, ചിലർ ഭക്ഷണം പൂർണ്ണമാക്കാതെയും ഉത്സവങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചും, കുളിക്കാതെ തന്നെ പുറത്ത് ഓടി. ചിലർ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നു എഴുന്നേറ്റു, കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലും ഉപേക്ഷിച്ചു, അമ്മമാർ പോലും അവരെ വിട്ട് കയറി. കൃഷ്ണൻ തന്റെ കമലനയനങ്ങളാൽ, ധൈര്യപൂർവം കളിയോടെ നോക്കിയും മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയോടെയും സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സുകൾ കവർന്നു. ഒരു ഉണ്ണിയാനെപ്പോലെ അഭിമാനത്തോടും ആനന്ദത്തോടെയും അവർക്ക് ആനന്ദം നല്കി. വീണ്ടും വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ കാണുമ്പോൾ, അവന്റെ പുഞ്ചിരിയും കാഴ്ചയും കേട്ടതുപോലും മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു, അവർ കണ്ണുകളാൽ അവനിൽ ലയിച്ചു, രോമാഞ്ചം കൊണ്ടു ദുഃഖങ്ങളൊക്കെയും മറന്നു. ആ സ്ത്രീകൾ സന്തോഷത്തോടെ മുഖം വിരിച്ചു മാളികകളുടെ മുകളിൽ കയറി, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും മേൽ പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ അവരെ തൈരും അക്ഷതയും കുംഭങ്ങളും പൂമാലകളും സുഗന്ധവസ്തുക്കളും കൊണ്ടു പൂജിച്ചു. നഗരവാസികൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞു: “ആ ഗോപ്പികകൾ എന്ത് വലിയ തപസ്സാണ് നടത്തിയതെന്ന്! മനുഷ്യലോകത്തിലെ ഈ മഹോത്സവസ്വരൂപരായ ഇരുവരെയും നേരിൽ കാണാൻ അവർക്കു സാധിച്ചു!” അങ്ങനെ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ഗദയുടെ സഹോദരൻ, ഒരു ധോബിയെ സമീപത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. അവനോട് മനോഹരവും ശുദ്ധവുമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ചോദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “സുജനാ, ഞങ്ങൾക്കു യോജിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ തരിക. ഞങ്ങൾ അർഹരാണ്; നൽകുന്നതാൽ നിനക്കു പരമോന്നതം ലഭിക്കും.” എന്നാൽ രാജാവിന്റെ ആ ദാസൻ, അഹങ്കാരത്തോടെയും കോപത്തോടെയും അവഹേളനത്തോടെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ഇതൊക്കെ കാട്ടുകാരും മലവാസികളും ധരിക്കാനുള്ളതാണ്, രാജാവിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് എന്തിനാണ്? ഇവിടെ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊന്നും ചോദിക്കരുത്. രാജവംശങ്ങൾ അഹങ്കാരികൾ; അവർ ബന്ധിക്കുകയും കൊലപ്പെടുത്തുകയും കവർച്ച ചെയ്യുകയും ചെയ്യും.” ഇത് കേട്ട കൃഷ്ണൻ, ദേവകിയുടെ പുത്രൻ, കോപത്തോടെ കൈകൊണ്ട് washerman-ന്റെ തല വേർപ്പെടുത്തി. അവന്റെ അനുചരന്മാർ ഭയന്നു വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടി. അച്യുതൻ അവിടെ നിന്നിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു. കൃഷ്ണനും സങ്കർഷണനും തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു, ശേഷിച്ചവ കൂട്ടുകാര്ക്കും ബാക്കി നിലത്ത് വെച്ചു. അപ്പോൾ ഒരു തയിലക്കാരൻ സന്തോഷത്തോടെ ഇരുവർക്കും വിവിധ വർണ്ണങ്ങളിലുമുള്ള മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒരുക്കി. കൃഷ്ണനും രാമനും ആ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് ഉത്സവത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു വെള്ളയും കരിയുമുള്ള കുഞ്ഞാനകളെപോലെ ദീപ്തിയായി. കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെ ആ തയിലക്കാരനു തനിക്കു തുല്യമായ രൂപം, ലോകത്തിലെ പരമശ്രീ, ബലം, ഭരണാധികാരം, സ്മരണം, ഇന്ദ്രിയജയം എന്നിവ അനുഗ്രഹിച്ചു. അതിനുശേഷം അവർ സുദാമ എന്ന പൂമാലക്കാരന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. അവൻ അവരെ കണ്ടു തലവാഴ്ത്തി, ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കി, പാദപ്രക്ഷാലനം, പൂമാല, പാനസ, ഉണിയം തുടങ്ങിയവകൊണ്ടും മറ്റു ബഹുമാനങ്ങൾകൊണ്ടും അവരെയും കൂട്ടുകാരെയും ആദരിച്ചു. സുദാമ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, എന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമായിട്ടുണ്ട്; എന്റെ വംശവും ദേവതകളും സന്തോഷം പ്രാപിച്ചു. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ലോകക്ഷേമത്തിനായി ഭാഗികാവതാരമായി വന്ന പരമകാരണം തന്നെയാണ്. നിങ്ങൾക്ക് സകലരോടും സമദർശിയാണ്, ഭക്തന്മാരോടും ആരാധകരോടും ഒരുപോലെയാണ്. ദാസനായ എന്നെ എന്തിനാണ് കല്പിക്കേണ്ടത്? നിങ്ങളുടെ ഉപദേശം തന്നെയാണ് എനിക്ക് പരമാനുഗ്രഹം.” ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച സുദാമ ഹൃദയപൂർവം ഉത്തമസുഗന്ധമുള്ള പൂമാലകൾ അർപ്പിച്ചു. അവയെ ധരിച്ച് സന്തോഷിച്ച കൃഷ്ണനും രാമനും സുദാമയെ അനുഗ്രഹിച്ചു. അവൻ സർവവ്യാപിയായ ആത്മാവിലേക്കുള്ള അചഞ്ചലഭക്തിയും ഭക്തജനങ്ങളോടുള്ള സൗഹൃദവും സകലഭൂതങ്ങളോടും പരമകൃപയും അഭ്യർത്ഥിച്ചു. അങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ അവനു കുടുംബവൃദ്ധിക്കുള്ള സമ്പത്തും ബലവും ദീർഘായുസും കീർത്തിയും തേജസ്സും അനുഗ്രഹിച്ചു, അഗ്രജനായ രാമനോടൊപ്പം അവിടം വിട്ടു. ഇതോടെ ‘നഗരപ്രവേശം’ എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു. ശുകാചാര്യർ തുടരുന്നു: പിന്നെ കൃഷ്ണൻ കുബ്ജയോട് ദയാപൂർവ്വം പെരുമാറി, വില്ല് പൊട്ടിച്ചു, മല്ലരംഗം ഒരുക്കി. മാധവൻ രാജപഥത്തിലൂടെ പോകുമ്പോൾ ഒരു യുവതി സുഗന്ധവസ്തു കൊണ്ടു വരുന്നത് കണ്ടു; അവൾ കുബ്ജയെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന, മനോഹരമുഖമുള്ള യുവതി. അവളോട് കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു: “ആരാണു നീ മനോഹരിയേ? ഇതെന്ത് സുഗന്ധവസ്തു? ആരുടെ ദാസിയാണു നീ? ദയവായി പറയൂ. ഈ ഉത്തമവസ്തു ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ പുരട്ടൂ; അതിനാൽ നിനക്ക് ഭാഗ്യം ഉടൻ ലഭിക്കും.” അവൾ പറഞ്ഞു: “സുന്ദരനേ, ഞാൻ കംസനാൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ദാസിയാണ്; എന്റെ പേര് ത്രിവക്ര. ഞാൻ ഒരുക്കുന്ന സുഗന്ധവസ്തു ഭോജരാജാവിന് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. നിങ്ങളെ കൂടാതെ മറ്റാരാണ് ഇതിന് അർഹന്മാർ?” കൃഷ്ണന്റെയും രാമന്റെയും സൗന്ദര്യത്തിലും മാധുര്യത്തിലും ആകർഷിതയായി അവൾ ഇരുവരുടെയും ശരീരത്തിൽ അതു പുരട്ടിച്ചു. അവൻറെ സ്പർശനത്താൽ കുബ്ജയുടെ ശരീരം നേരെനിന്നു, മനോഹരമായി, വിശാലനിതംബവും പുഷ്ടമായ স্তനങ്ങളും ഉള്ളവളായി മാറി. കൃഷ്ണൻ തന്റെ കാലുകൾ അവളുടെ കാലുകളിൽ വെച്ച്, കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് താടിയെ ഉയർത്തി അവളെ നേരെനിർ‍ത്തി. അങ്ങനെ അവൾ അതിമനോഹരിയായ യുവതിയായി. സൗന്ദര്യവും ഗുണവും ദാനശീലതയും ലഭിച്ച കുബ്ജ, കൃഷ്ണന്റെ മുകളിൽ ഉപ്പരിപാവം പിടിച്ചു, പുഞ്ചിരിയോടെ ഉണർന്ന ആഗ്രഹത്തോടു ചേർന്നു സംസാരിച്ചു.