ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രൻ അക്രൂരൻ തന്റെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ ശേഷം രഥം മുന്നോട്ടു ഓടിച്ചു, ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ രാമനും കൃഷ്ണനും മഥുരയിലേക്ക് എത്തിച്ചു. വഴിയിൽ, രാജാവേ, ഗ്രാമവാസികൾ ഇവിടെ അകത്ത് ചുറ്റുമുള്ളതിൽ കൂടി കൂട്ടംകൂടി, വസുദേവന്റെ പുത്രന്മാരെ കണ്ടു അതീവ സന്തോഷത്തോടെ അവരെ നോക്കുന്നതിൽ നിന്നു കണ്ണ് മാറ്റാൻ സാധിച്ചില്ല. അതിനിടെ, വ്രജവാസികൾ, നന്ദനും പശുപാലകന്മാരും അണിയറയിൽ എത്തി നഗരത്തിലെ തോട്ടങ്ങളിൽ കാത്തുനിന്നു. അവരെ കണ്ടു, ലോകനാഥനായ കൃഷ്ണൻ, അക്രൂരന്റെ നീട്ടി നൽകിയ കൈ തന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച്, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ചു സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “അക്രൂരാ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെക്കാൾ മുമ്പ് രഥത്തോടൊപ്പം നഗരത്തിലേക്കും നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്കും പ്രവേശിക്കുക. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെ ഒരു സമയം കാത്തിരിക്കും, പിന്നെ നഗരത്തെ കാണാൻ വരും.” അക്രൂരൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ഞാൻ നിങ്ങളെ കൂടാതെ മഥുരയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. ദയവായി എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭക്തനാണ്; ഭക്തന്മാരോടാണ് നിങ്ങൾക്ക് സ്നേഹം.” അക്രൂരൻ വീണ്ടും അപേക്ഷിച്ചു: “അച്യുതാ, നിങ്ങളുടെ മൂത്ത സഹോദരനുമായും പശുപാലകന്മാരുമായും പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളുമായും ചേർന്ന് ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് വരിക. നിങ്ങളുടെ പാദധൂളി കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീടുകളെ പുണ്യവത്മാക്കുക; അതിന്റെ ശുദ്ധിയാൽ പിതൃകൾ, യജ്ഞാഗ്നികൾ, ദേവതകൾ പോലും തൃപ്തരാകുന്നില്ല.” അക്രൂരൻ ഉദാഹരിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞു: “ബലി മഹാരാജാവ് നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയ ശേഷം പ്രശംസനീയനായും അതുല്യ ഐശ്വര്യവും പരമ ഭക്തിമാർഗ്ഗവും കൈവരിച്ചു. നിങ്ങളുടെ പാദം കഴുകിയ വെള്ളം മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധമാക്കി; ശിവൻ അതിനെ തലയിൽ വച്ചു, സഗരപുത്രന്മാർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തി.” അക്രൂരൻ ഭക്തിപൂർവ്വം പ്രാർത്ഥിച്ചു: “ദേവദേവാ, ലോകനാഥാ, കേൾക്കലും പാടലും പുണ്യമായ, യദുവർഗ്ഗത്തിൽ പ്രധാനം, ശ്രേഷ്ഠമായ സ്തുതികളാൽ പുകഴപ്പെട്ട നാരായണാ, ഞാൻ നിങ്ങളെ വണങ്ങുന്നു.” കൃഷ്ണൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “അക്രൂരാ, ഞാൻ മഹാത്മാക്കളോടൊപ്പം നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരും. ദുഷ്ടനായ യദു രാജാവിനെ വധിച്ച ശേഷം എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കും.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതോടെ, അക്രൂരൻ മനസ്സിൽ വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, കംസനോട് തന്റെ ദൗത്യം അറിയിച്ചു, പിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അടുത്ത്, വൈകുന്നേരത്തിൽ, കൃഷ്ണനും സങ്കർഷണനും, നഗരത്തെ കാണാൻ ഉത്സുകരായ പശുപാലകന്മാരും കൂടെ, മഥുരയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ആ നഗരത്തെ കണ്ടു; അതിന്റെ ഉയർന്ന സ്ഫടിക വാതിലുകൾ, പൊൻകൂർത്തു അലങ്കരിച്ച വലിയ കവാടങ്ങൾ, ചെമ്പ് ചുമർ, കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ആഴത്തിലുള്ള കുഴികൾ, തോട്ടങ്ങളും കാട്ടുകളും നഗരത്തിന്റെ ഭംഗി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. പൊൻ കൂർത്തു മുകളിലും ബാൽക്കണികളുമുള്ള കൊട്ടാരങ്ങൾ, നിരയിലായുള്ള സഭാമന്ദിരങ്ങളും ഭവനങ്ങളും, ബേറിൽ, വജ്രം, നിഷ്കളങ്ക നീലക്കല്ല്, പൊന്നും മുത്തും പച്ചക്കല്ലും ചേർന്ന അലങ്കരിച്ച ബലൂസ്ട്രേഡുകളും യജ്ഞവേദികളും നഗരത്തെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. കുഞ്ഞു പാറകളും മയിലുകളും നിറഞ്ഞ ജാലകങ്ങൾ, കവാടങ്ങൾ, നിലങ്ങൾ; തെരുവുകളും വിപണികളും ചതുപ്പുകളും വെള്ളം ചളിച്ചും പൂമാലകളും ചന്ദനപ്പൊടിയും അരിപൊടിയും വിതറിയും ഭംഗിയായി ഒരുക്കിയിരുന്നു. വാതിലുകളും വീടുകളും തൈര് ചളിച്ച പൂർണ്ണ കലശങ്ങൾ, ചന്ദനപൊടി, പൂമാലകളുടെ നിര, കിരീടപത്രങ്ങളുള്ള ദീപങ്ങൾ, വാഴത്തടികൾ, വസ്ത്രക്കൊടി കെട്ടിയ പൂമാലകൾ—all these adorned the city. വസുദേവന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാർ, സുഹൃത്തുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, രാജപഥം അനുസരിച്ച് നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ഉത്സാഹത്തോടെ വീടുകളിൽ നിന്ന് പുറത്ത് ഓടി, കൊട്ടാരങ്ങളുടെ മുകളിലേക്ക് കയറി, ആവേശം നിറഞ്ഞു. ചിലർ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും തെറ്റായി അണിഞ്ഞു; ചിലർ അണിയുന്നത് പൂർണ്ണമാക്കാതെ, ചിലർ ഒരു കാതിലേ ആഭരണം അണിഞ്ഞു, ചിലർ ഒരു കാൽമണികൊണ്ടു മാത്രം, മറ്റുള്ളവർ ഒരു കണ്ണിൽ മാത്രം കാജൽ അണിഞ്ഞു. ചിലർ ഭക്ഷണം പൂർണ്ണമാക്കാതെ, ഉത്സവം ഉപേക്ഷിച്ച്, കുളിച്ചില്ലാതെ പുറത്ത് ഓടി; ചിലർ ഉറക്കം വിട്ടു, കുട്ടികളെ പാലു കൊടുക്കാതെ, അമ്മമാർ പോലും, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ പുറത്ത് ഓടി. കൃഷ്ണൻ തന്റെ താമരക്കണ്ണുകൾ, ധൈര്യമായ കളി കാഴ്ചകൾ, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരികൾ കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സ് മോഷ്ടിച്ചു; ഒരു ഗർവിതമായ മദംകയറ്റ എലിപ്പോലെ, അവരുടെ കണ്ണുകൾക്കും ഹൃദയങ്ങൾക്കും ആനന്ദം നൽകി. ഇവരെ വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ടു, കേട്ടതുപോലെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ ചിരി കാഴ്ചകളാൽ സ്ത്രീകൾ ഗർവം ഉണർത്തി, കാഴ്ചകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ അമ്പരപ്പിച്ചു, ആനന്ദത്തിൽ ത്വക്ക് ഉണർന്നു, സകല ദുഃഖവും മറന്നു. സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ, സ്ത്രീകൾ കൊട്ടാരങ്ങളുടെ മുകളിലേക്ക് കയറി, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും മുകളിൽ പൂക്കൾ വിതറി ആശംസിച്ചു. സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ കൃഷ്ണനെ തൈറിനും അകമൊഴിയാത്ത അരിനും വെള്ളക്കലശങ്ങൾക്കും പൂമാലകൾക്കും സുഗന്ധ വസ്തുക്കൾക്കും മറ്റ് ഉപചാരങ്ങൾക്കും കൊണ്ട് പൂജിച്ചു. നഗരവാസികൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: “പശുപാലക സ്ത്രീകൾ എന്ത് വലിയ തപസ്സാണ് ചെയ്തതെന്ന്, മനുഷ്യലോകത്തിലെ ഈ മഹോത്സവമായ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും കാണാൻ അവർക്കു സാധിക്കുന്നത്!” കൃഷ്ണൻ, ഗദയുടെ മൂത്ത സഹോദരൻ, വഴിയിൽ ഒരു വസ്ത്രം വൃത്തിയാക്കുന്നവനെ കണ്ടു, അവനോട് നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ചോദിച്ചു. “നല്ലവനേ, ഞങ്ങൾ അർഹരായവരാണ്; അനുയോജ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊടുക്കൂ, അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് പരമഗതി ലഭിക്കും, ഇതിൽ സംശയമില്ല,” കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണന്റെ അഭ്യർത്ഥന കേട്ട രാജാവിന്റെ സേവകൻ, അഹങ്കാരത്തോടെ, ക്രോധത്തോടും അവഹേളനത്തോടും പറഞ്ഞു: “ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ കാടിലും മലകളിലും താമസിക്കുന്നവർക്കാണ്; നിങ്ങൾ എങ്ങനെ രാജാവിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അത്ര ധൈര്യത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു?” “പെട്ടെന്ന് പോകൂ, കുട്ടികളേ; ഇങ്ങനെയുള്ളത് ചോദിച്ചാൽ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ചോദിക്കരുത്. രാജവംശങ്ങൾ അഹങ്കാരമുള്ളവരാണ്, അവർ ബന്ധിക്കുകയും കൊലപ്പെടുത്തുകയും കൊള്ളയടിക്കുകയും ചെയ്യും,” എന്ന് സേവകൻ ഭോഷ്ടിച്ചു. ഇത് കേട്ട ദേവകിയുടെ പുത്രൻ, ക്രോധത്തിൽ, തന്റെ കൈകൊണ്ട് വസ്ത്രക്കാരന്റെ തല വേർപെടുത്തി. അവന്റെ അനുയായികൾ, വസ്ത്രക്കെട്ടുകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാ ദിശയിലേക്കും ഓടി; അച്യുതൻ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു. കൃഷ്ണനും സങ്കർഷണനും തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായ വസ്ത്രങ്ങൾ അണിഞ്ഞു, ശേഷിച്ചവ പശുപാലകന്മാർക്കും, ചിലത് നിലത്ത് വച്ചു. പിന്നീട്, ഒരു വസ്ത്രം തയാറാക്കുന്നവൻ സന്തോഷത്തോടെ, ഇരുവര്ക്കും വിവിധ വർണ്ണങ്ങളിലുള്ള, അനുയോജ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒരുക്കി. കൃഷ്ണനും രാമനും ആ വസ്ത്രങ്ങളിലൊടുങ്ങി, യുവ എലികൾ പോലെ, ഒരാൾ വെളുത്തവനും മറ്റാൾ കറുത്തവനും, ഉത്സവത്തിൽ പ്രകാശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ആ വസ്ത്രക്കാരനെ തനിക്കു സമാനമായ രൂപം, ലോകത്തിലെ പരമ ഭാഗ്യവും ശക്തിയും ആധിപത്യവും സ്മരണയും ഇന്ദ്രിയജയവും നൽകി. അവർ സുദാമാ എന്ന പൂമാലക്കാരന്റെ വീട്ടിലേക്കും പോയി; അവരെ കണ്ടു, സുദാമാ തല നിലത്ത് വച്ച് വണങ്ങി. അവർക്കായി കിടക്കയും, പാദപ്രക്ഷാലനത്തിനും ഉപചാരങ്ങൾക്കും മറ്റു ആദരങ്ങൾക്കും വെള്ളവും ഒരുക്കി, സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം പൂമാലകളും വെറ്റിലും സുഗന്ധ വസ്തുക്കളും നൽകി പൂജിച്ചു. സുദാമാ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, എന്റെ ജന്മം അർത്ഥവത്തായി, വംശം ശുദ്ധമായി; നിങ്ങളുടെ വരവാൽ എന്റെ പിതൃകളും ദേവതകളും സന്തുഷ്ടരായി.” “നിങ്ങൾ ഇരുവരും ലോകത്തിന്റെ പരമ കാരണമാണ്, ലോകക്ഷേമത്തിനും ഐശ്വര്യത്തിനും ഭാഗികാവതാരമായി വന്നവരാണ്,” എന്ന് സുദാമാ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും രാമനും മഥുരയിലെ നഗരത്തിൽ തികച്ചും ഭംഗിയോടെ, ഭക്തന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ നിറച്ച്, നഗരവാസികളുടെ ആനന്ദം വർദ്ധിപ്പിച്ച്, പുണ്യവത്മായ വാസ്തവം പകർന്ന്, ദയയും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞു മുന്നോട്ടു പോയി.