ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അകൃൂരൻ ഭഗവാന്റെ സന്നിധിയിൽ വന്ദനം അർപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ മനസ്സിന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ദുഃഖത്തോടെയും വിനയത്തോടെയും പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ദയനീയമായ മനസ്സാണ്, ആഗ്രഹങ്ങളും കര്‍മ്മങ്ങളും കൊണ്ട് ഞാൻ തളർന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസമാണ്; അവ മനസ്സിനെ എല്ലായിടത്തും ഇഴയ്ക്കുന്നു, അതിനെ ഞാൻ നിയന്ത്രിക്കാനാവുന്നില്ല.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അകൃൂരൻ ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ ശരണായി: “പ്രഭോ, യോഗ്യരല്ലാത്തവർക്ക് പോലും പ്രാപ്തിയില്ലാത്ത നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾക്ക് ഞാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇതിന് കാരണമാകുന്നത് നിങ്ങളുടെ കൃപയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്, ഭഗവാൻ, നിങ്ങളുടെ യഥോചിതമായ ആരാധനയിലേക്കു മനസ്സിനെ സമർപ്പിച്ചവർക്കാണ്.” പിന്നീട് അകൃൂരൻ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു: “നിർമലമായ ചൈതന്യസ്വരൂപനായവനും സർവ്വവിശ്വാസത്തിന്റെയും കാരണമായവനും പുരുഷനും പ്രധാനത്തിന്റെയും യജമാനനായവനും അനന്തശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായവനും നിങ്ങൾക്കു എന്റെ നമസ്കാരം.” “സകലഭൂതങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന വാസുദേവനേ, ഹൃഷീകേശനേ, ഞാൻ ശരണം പ്രാപിച്ചവനാണ്; ദയവായി എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.” ഇങ്ങനെ അകൃൂരൻ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചുതീർത്തപ്പോൾ, ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ നാല്പതാം അധ്യായം, അകൃൂരന്റെ സ്തുതികൾ എന്ന പേരിൽ, സമാപിച്ചു. ശ്രീശുകമുനി പറഞ്ഞു: അകൃൂരൻ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ജലത്തിൽ തന്റെ ദിവ്യസ്വരൂപം പ്രത്യക്ഷമാക്കി; പിന്നെ, ഒരു നടൻ തന്റെ അഭിനയം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ആ ദർശനം പിന്‍വലിച്ചു. ആ അത്ഭുതദർശനം അപ്രത്യക്ഷമായതറിഞ്ഞ അകൃൂരൻ, വേഗത്തിൽ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു, അവശിഷ്ടകർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അത്ഭുതഭരിതനായി രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അപ്പോൾ ഹൃഷീകേശൻ അവനോട് ചോദിച്ചു: “ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, ജലത്തിൽ—എവിടെയെങ്കിലും നീ എന്താണ് ഇത്ര അത്ഭുതം കണ്ടത്? നീ ഇത്രയും വിസ്മയത്തോടെ കാണുന്നതെന്താണ്?” അകൃൂരൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും ജലത്തിലും എത്ര അത്ഭുതങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അവയെല്ലാം ഈ സർവ്വാത്മാവായ നിങ്ങളിൽ തന്നെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഞാൻ എന്താണ് കണ്ടത്, എന്നെ അറിയാത്തതായിരിക്കാനാവുമോ?” “ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, ജലത്തിൽ, എവിടെയും എത്ര അത്ഭുതങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നുവോ, അവയെല്ലാം നിങ്ങൾക്കകത്താണ്. ബ്രഹ്മസ്വരൂപനേ, നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ, ഇവിടെ ഞാൻ എന്താണ് അത്ഭുതമായി കണ്ടതെന്ന് പറയാൻ എന്തുണ്ട്?” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രനായ അകൃൂരൻ രഥം മുന്നോട്ട് കയറ്റി; അന്നു വൈകിട്ട് രാമനും കൃഷ്ണനും മഥുരയിലേക്ക് എത്തിച്ചു. ആ യാത്രാമധ്യേ, മഹാരാജാവേ, ഗ്രാമവാസികൾ വിവിധ ഇടങ്ങളിൽ ഒത്തുചേർന്നു, വസുദേവപുത്രന്മാരെ കണ്ട് ആനന്ദത്തോടെ അവരെ നോക്കി നിന്നു, കണ്ണ് തിരിക്കാനാവാതെ. അതേസമയം, നന്ദനും മറ്റ് ഗോപുരുഷന്മാരും മുന്നിൽ നിന്ന് വ്രജവാസികളെ നയിച്ച് നഗരത്തിന്റെ തോട്ടങ്ങളിൽ എത്തി, അവിടെ കാത്തുനിന്നു. അവർക്ക് നേരെ കൃഷ്ണൻ, സർവ്വലോകനാഥൻ, അകൃൂരനെ ആനന്ദപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്തു, അവന്റെ നീട്ടിയ കൈയിൽ തന്റെ കൈ വെച്ച് സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചു. “നീ രഥത്തോടുകൂടി നഗരത്തിലേക്കും വീട്ടിലേക്കും ഞങ്ങളെക്കാൾ മുമ്പ് പ്രവേശിക്കണം. ഞങ്ങൾ ഇവിടെയിരിക്കും; പിന്നീട് നഗരദർശനത്തിന് വരാം,” എന്നു കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. അകൃൂരൻ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, നിങ്ങൾ ഇരുവരുമില്ലാതെ ഞാൻ മഥുരയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുതേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭക്തനാണ്, നിങ്ങൾക്ക് ഭക്തന്മാരോടു പ്രിയമുണ്ട്.” “അച്യുതനേ, നിങ്ങളുടെ ജ്യേഷ്ഠനായ സഹോദരനോടും, ഗോപന്മാരോടും, പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളോടുംകൂടി നമുടെ വീടുകളിലേക്ക് വരിക, അവയെ പുണ്യവതികളാക്കുക.” “നിങ്ങളുടെ പാദധൂളി കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീടുകളെ ശുദ്ധീകരിക്കണം; അതിന്റെ വിശുദ്ധിയാൽ, പിതൃകൾക്കും യാഗാഗ്നികൾക്കും ദേവന്മാർക്കും പോലും തൃപ്തി വരാനാവില്ല.” “നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയ ജലംകൊണ്ടു മഹാബലി മഹാപുരുഷനായി പ്രശംസിക്കപ്പെടുകയും, അപരിമിതമായ ഐശ്വര്യവും പരമഭക്തിപഥവും നേടുകയും ചെയ്തു.” “നിങ്ങളുടെ പാദജലം മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിച്ചു; ശിവൻ അതിനെ തലയിൽ ധരിച്ചു, സഗരപുത്രന്മാർ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.” “ദേവദേവനേ, ലോകനാഥനേ, നിങ്ങളുടെ ശ്രവണവും കീർത്തിയും പവിത്രമാണ്; യദുക്കുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഉത്തമസ്തുതികളാൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന നാരായണനേ, ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു നമസ്കരിക്കുന്നു.” അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “നന്മയുള്ളവരോടുകൂടി ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരും. ദുഷ്ടനായ യദുരാജാവിനെ സംഹരിച്ചശേഷം സുഹൃത്തുക്കളെ ആനന്ദിപ്പിക്കാം.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഭഗവാനാൽ ആശ്വസിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടും മനസ്സിൽ അല്പം വേദനയോടെ അകൃൂരൻ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, തന്റെ ദൗത്യകൃത്യം കംസനോട് വിവരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അന്നവസാനത്ത് കൃഷ്ണനും സംകർഷണനും ഗോപന്മാരും നഗരദർശനത്തിനായി ആഗ്രഹത്തോടെ മഥുരയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവർ ആ നഗരത്തിലെ ഉയർന്ന സ്ഫടികവാതിലുകളും, പൊന്നാലങ്കരിച്ച വലിയ കവാടങ്ങളും, താമ്രപരിസരം കെട്ടിയ മതിലുകളും, കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ആഴമുള്ള കുളങ്ങളും, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും, വ്യാഘ്രവനങ്ങളും കണ്ടു. പൊന്നാലങ്കരിച്ച ഗോപുരങ്ങളുള്ള രാജപ്രാസാദങ്ങളും, നിരയായി നിലനിൽക്കുന്ന സഭാമന്ദിരങ്ങളും, ഭവനങ്ങളും, ബെരിൽ, വജ്രം, ശുദ്ധമായ നീലക്കല്ല്, പവഴം, മുത്ത്, പച്ചമണികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച വേദികകളും, പറമ്പുകളും അവിടെ അണിനിരന്നു. ജാലിവാതിലുകളും, കവാടങ്ങളും, നിലങ്ങളും, പാരാവതങ്ങളുടെയും മയിൽപ്പക്ഷികളുടെയും ശബ്ദം നിറഞ്ഞു; നഗരവീഥികളും വിപണികളും ചത്വരങ്ങളും വെള്ളം തളിച്ച് പൂക്കളും ചന്ദനപ്പൊടിയും അരിയും വിതറിയിരുന്നു. വാതിലുകളും വീടുകളും തൈരിലും ചന്ദനത്തിൽ മുക്കിയ പൂർണപാത്രങ്ങൾ, പൂക്കളും വിളക്കുകളും ഇളം ഇലകളും, വാഴക്കുലകളും, വസ്ത്രപതാകകളാൽ അലങ്കരിച്ച ഗർലണ്ടുകളും കൊണ്ട് ഭംഗിയായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വസുദേവപുത്രന്മാർ സുഹൃത്തുക്കളോടുകൂടി രാജമാർഗം വഴിയായി നഗരത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അവരെ കാണാൻ ആവേശത്തോടെ ഭവനങ്ങളുടെ മുകളിൽ കയറി കൂട്ടംകൂടി. അവരുടെ ആവേശത്തിൽ ചിലർ വസ്ത്രവും ആഭരണവും തെറ്റായി ധരിച്ചു, ചിലർ അർദ്ധവസ്ത്രധാരികളായി, ചിലർ ഒരു കാതിൽ മാത്രമേ കുണ്ഡലം ധരിച്ചുള്ളൂ, ചിലർ ഒരു കാലിൽ മാത്രം പാദസരം, ചിലർ ഒരു കണ്ണിലേ കാജൽ പുരട്ടിയുള്ളൂ. ചിലർ ഭക്ഷണം പൂർണ്ണമാക്കാതെയും ഉത്സവം ഉപേക്ഷിച്ചും കുളിക്കാതെയും പുറത്ത് ഓടി; ചിലർ ഉറക്കം ഉണർന്നു, കുഞ്ഞുങ്ങളെ ദുധപാനത്തിനിടയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു, അമ്മമാർ പോലും അവരെ കാണാൻ പുറത്ത് ഓടി. കൃഷ്ണൻ തന്റെ കമലനയനങ്ങളാൽ, ധൈര്യപൂർവം കളിയോടെ നോക്കിയും സ്നേഹപൂർവം പുഞ്ചിരിച്ചും, ആ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു; മദം നിറഞ്ഞ ആനപോലെ, അവരുടെയെല്ലാം കണ്ണുകൾക്കും ഹൃദയങ്ങൾക്കും ആനന്ദം പകർന്നു. അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണുമ്പോൾ, കേട്ടതുപോലെ കാഴ്ചയിൽ ആകർഷിതരായി, കൃഷ്ണന്റെ പുഞ്ചിരിയോടുകൂടിയ ദൃഷ്ടിയിൽ അഭിമാനം ഉണർന്നു, അവർ കണ്ണുകളാൽ ആാനന്ദമൂർത്തിയെ അണിയിച്ചൊതുക്കി, രോമാഞ്ചംകൊണ്ട് ദുഃഖം മറന്നു. ആ സ്ത്രീകൾ ആനന്ദപുഷ്പങ്ങൾ കൈവീശി ഭവനങ്ങളുടെ മുകളിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും നേരെ വിതറി. നഗരത്തിലെ ബ്രാഹ്മണർ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ തൈരും അക്ഷതയും കലശങ്ങളും പൂക്കളും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും മറ്റ് ഭക്തിസാമഗ്രികളും കൊണ്ട് അവരെ പൂജിച്ചു. നഗരവാസികൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞു: “ഗോപിക്കൾ എത്ര വലിയ തപസ്സാണ് ചെയ്തതെന്ന് ആലോചിക്കൂ! മനുഷ്യലോകത്തിലെ മഹോത്സവമായ ഈ ഇരുവരെയും അവർ നേരിൽ കാണാൻ അർഹരായി.” അങ്ങനെ അവർ മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോൾ, ഗദയുടെ സഹോദരനായ കൃഷ്ണൻ ഒരു വസ്ത്രരംഗവാസിയെ സമീപിച്ചു, അവനോട് നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ചോദിച്ചു. “സുജനനേ, ഞങ്ങൾ അർഹരാണ്, അതിനാൽ ഞങ്ങൾക്ക് യോജ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ തരിക. നൽകുന്നതിലൂടെ ഉത്തമഫലം ലഭിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല,” എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ഭഗവാൻ സമസ്തസൗന്ദര്യപൂർണ്ണനായിട്ടും, രാജാവിന്റെ ഭൃത്യൻ അഹങ്കാരത്തോടും ക്രോധത്തോടും കൂടി അവനോട് അവഹേളനത്തോടെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. “ഇത്തരമൊരു വസ്ത്രം കാട്ടിലും മലകളും വസിക്കുന്നവർക്കാണ്. രാജാവിന്റെ വസ്ത്രം നിങ്ങൾക്ക് എന്തിനാണ് ആവശ്യം? നിങ്ങൾക്ക് ഇത്ര ധൈര്യമായത് എങ്ങനെ?