ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അക്രൂരൻ ഭഗവാന്റെ മഹിമയെ പ്രാർത്ഥിച്ചു തുടങ്ങി. അതിരുകളില്ലാത്ത ആ വിശാലനായവനേ, അശ്രയമായവനേ, മന്ദരപർവതത്തെ ഉയർത്തിയവനേ, ഭൂമിയെ ഉയർത്തി സംരക്ഷിക്കുന്നവനേ, വരാഹരൂപിയായവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം. ധാർമ്മികരുടെ ഭയം അകറ്റുന്ന അത്ഭുതമായ സിംഹരൂപിയായവനേ, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും വിസ്തരിച്ചു നടന്ന വാമനനേ, നിനക്ക് വന്ദനം. ഭൃഗുകുലത്തിലെ പ്രഭുവേ, കാടുകളിൽ അഹങ്കാരമുള്ള ക്ഷത്രിയരെ സംഹരിച്ചവനേ, രഘുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമനേ, രാവണനെ നശിപ്പിച്ചവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം. വാസുദേവനേ, സങ്കർഷണനേ, പ്രദ്യുമ്നനേ, അനിരുദ്ധനേ, സാത്വതകുലത്തിലെ പ്രഭുവേ, നിനക്ക് വന്ദനം. ദൈത്യന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന ശുദ്ധനായ ബുദ്ധസ്വരൂപിയായവനേ, പാപികളെയും അധർമ്മികരായ ഭരണാധികാരികളെയും സംഹരിക്കുന്ന കല്കിരൂപിയായവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം. ഭഗവാനേ, ഈ ലോകത്തിലെ ജന്തുക്കൾ നിന്റെ മായയാൽ കുഴഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. 'ഞാൻ' എന്നതും 'എന്റെ' എന്നതും എന്ന ഭ്രമത്തിൽ അവർ കർമപഥങ്ങളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. ഞാനും അജ്ഞാനത്തിൽ, ശരീരം, കുട്ടികൾ, ഭവനം, സമ്പത്ത്, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവയെ യഥാർത്ഥം എന്ന് കരുതി അവയിൽ അകപ്പെട്ട്, സ്വപ്നം പോലെ ഉള്ള ഈ മായാജാലങ്ങളിൽ സത്യമെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു. വിരുദ്ധങ്ങളാൽ ഭ്രമിച്ച മനസ്സോടെ, അന്ധകാരത്തിൽ മുങ്ങി, യഥാർത്ഥത്തിൽ എനിക്ക് പ്രിയമായത് എന്താണെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നില്ല; നശ്വരവും അനാത്മാവുമായ ദുഖകരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഞാൻ ആകൃഷ്ടനാണ്. പച്ചക്കൊടികളാൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വെള്ളം ഉപേക്ഷിച്ച്, അജ്ഞാനി ഒരാൾ മരുഭൂമിയിലെ മായാമൃഗജലത്തിന് പിന്നാലെ പോകുന്നതുപോലെ, ഞാൻ നിനക്കു പിൻവാങ്ങി, മായാജാലങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ ഓടുന്നു. ആശകളും കർമങ്ങളും കൊണ്ടു തളർന്ന മനസ്സോടെ, എനിക്ക് എന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; അതു എളുപ്പത്തിൽ പിടിക്കാനാവാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ടു ഇവിടെ അവിടെ എന്നിങ്ങനെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. അങ്ങനെ, അർഹതയില്ലാത്തവർക്കു പ്രാപ്യമല്ലാത്ത നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ഞാൻ അഭയം പ്രാപിച്ചു. ഇതു പോലും നിന്റെ കൃപയാൽ മാത്രമാണ്, ഭഗവാനേ. ജനനമരണചക്രത്തിൽനിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്, കമലനാഭനായ നിനക്ക് യഥായോഗ്യമായ ഭക്തിപൂർവകമായ ആരാധനയിൽ മനസ്സു നിശ്ചലമാകുമ്പോഴാണ്. നിശ്ചയബോധത്തിന്റെ കാരണമായ ശുദ്ധചൈതന്യസ്വരൂപനായവനേ, പുരുഷനും പ്രധാനം എന്നിങ്ങനെയുള്ള സൃഷ്ടിയുടെ പ്രഭുവേ, അനന്തശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം. എല്ലാ ഭാവികളെയും സംഹരിക്കുന്ന വാസുദേവനേ, ഹൃഷീകേശനേ, നിനക്ക് വന്ദനം; അഭയാർത്ഥിയായ എനിക്ക് രക്ഷ നൽകുക. ഇങ്ങനെ മഹാഭാഗവതം എന്ന മഹാപുരാണത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ നാല്പതാമത്തെ അദ്ധ്യായം, 'അക്രൂരന്റെ സ്തുതി' എന്ന പേരിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ശ്രീശുകമുനി പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ ഇങ്ങനെ സ്തുതി അർപ്പിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ജലത്തിൽ തന്റെ ദിവ്യരൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തി. ഒരു നടൻ അഭിനയമുടിക്കുന്നതുപോലെ, കൃഷ്ണൻ പിന്നെ ആ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമാക്കി. ആ ദർശനം അപ്രത്യക്ഷമായതറിഞ്ഞ അക്രൂരൻ ഉടൻ വെള്ളത്തിൽനിന്ന് പുറത്തു വന്നു, ആവശ്യമായ കർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അപ്പോൾ ഹൃഷീകേശൻ അവനോട് ചോദിച്ചു: 'ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, ജലത്തിൽ—നീ എന്താണ് ഇങ്ങനെ അത്ഭുതപെട്ടതുപോലെ കണ്ടത്?' അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: 'ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, ജലത്തിൽ—ഇവിടെയുള്ള എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും നിനക്കുള്ളിലാണ്, വിശ്വാത്മാവേ. എനിക്ക് അറിയാത്തതും കാണാത്തതുമെന്താണ് ഇവിടെ? ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, ജലത്തിൽ എല്ലായിടത്തും അത്ഭുതങ്ങൾ കാണുന്നവനാണ് നീ; ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ നിനക്കു മുന്നിൽ ഞാൻ എന്താണ് അത്ഭുതം കണ്ടിരിക്കേണ്ടത്?' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ഗന്ദിനിയുടെ മകൻ രഥം മുന്നോട്ടു ഓടിച്ചു. അപ്രഭാതസമയം രാമനും കൃഷ്ണനും മഥുരയിലേക്ക് എത്തിച്ചു. വഴിയിൽ ഗ്രാമങ്ങൾക്കിടയിൽ ആളുകൾ കൂട്ടംകൂടി, വസുദേവപുത്രന്മാരെ കണ്ടു അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ കണ്ണ് അകറ്റാൻ പോലും കഴിയാതെ നോക്കി നിന്നു. അപ്പോൾ, നന്ദനും മറ്റ് ഗോപന്മാരും നേതൃത്വം നൽകി, വ്രജവാസികൾ നഗരത്തിലെ തോട്ടങ്ങളിൽ എത്തി, പ്രതീക്ഷയോടെ അവിടെ കാത്തുനിന്നു. അവരെ കണ്ടു, സർവ്വലോകനാഥനായ കൃഷ്ണൻ അക്രൂരനെ സ്നേഹപൂർവം കൈ പിടിച്ച് സ്വാഗതം ചെയ്തു. 'നീ രഥത്തോടൊപ്പം നഗരത്തിലേക്കും നിന്റെ വീട്ടിലേക്കും മുൻകൂട്ടി പോവുക. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെ കുറേ സമയം തങ്ങും; പിന്നെ നഗരദർശനത്തിന് വരാം,' എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: 'പ്രഭോ, നിങ്ങളെ കൂടാതെ ഞാൻ മഥുരയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. ഭഗവാനേ, ദാസനായ എനിക്ക് നിങ്ങളെ വിട്ടു പോകരുത്; ഭക്തന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്നവനല്ലോ നീ.' 'അച്യുതാ, ജ്യേഷ്ഠനായ ഭ്രാതാവിനോടൊപ്പം, ഗോപന്മാരോടും പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളോടും കൂടി ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് വരിക. നിന്റെ പാദധൂളി കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ഗൃഹങ്ങൾ പുണ്യപ്രദമാക്കുക. അതിന്റെ വിശുദ്ധിയാൽ പിതൃകൾക്കും യാഗാഗ്നികൾക്കും ദേവന്മാർക്കും സാന്തൃപ്തി ലഭിക്കാൻ കഴിയില്ല.' 'നിന്റെ ചരണങ്ങൾ കഴുകിയതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ട് മഹാബലി മഹത്വം നേടിയതും, അപരിമിതമായ ഐശ്വര്യവും പരമഭക്തിമാർഗ്ഗവും പ്രാപിച്ചതുമാണ്.' 'നിന്റെ പാദജലത്താൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളും വിശുദ്ധമാക്കപ്പെട്ടു; ശിവൻ അതു തന്റെ തലയിലേറ്റി; സഗരപുത്രന്മാർ സ്വർഗ്ഗലോകം പ്രാപിച്ചു.' 'ദേവദേവനായ, സർവ്വജഗന്നാഥനായ, കേൾക്കലും സ്തുതിയും പുണ്യമുള്ളവനേ, യദുകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരായണാ, നിനക്ക് ഞാൻ പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു.' ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'നല്ലവർ കൂടെ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ വരാം. ദുഷ്ടനായ യദുരാജാവിനെ സംഹരിച്ചശേഷം, എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് സന്തോഷം നൽകാം.' ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞതോടെ, അക്രൂരൻ മനസ്സിൽ വിഷമം കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച്, കംസനോട് തന്റെ ദൗത്യഫലം അറിയിച്ചു, പിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അതിനുശേഷം, അപ്രഭാതസമയം കൃഷ്ണനും സങ്കർഷണനും, നഗരദർശനത്തിന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഗോപന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, മഥുരയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. അവൻ ആ നഗരത്തെ കണ്ടു; അതിൽ ഉയർന്ന സ്ഫടികവാതിലുകളും, പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച വലിയ കവാടങ്ങളും, താമ്രം കൊണ്ട് മൂടിയ മതിലുകളും, കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ആഴമുള്ള കിണറുകളും, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും കാടുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പൊൻകുടങ്ങളും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന ഗൃഹശിഖരങ്ങളും, നിരകളായി അണിയിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന സഭാമന്ദിരങ്ങളും ഭവനങ്ങളും, ബെരിൽ, വജ്രം, നിർമലമായ നീലമണി, പൊന്നു, മുത്ത്, പച്ചമണി എന്നിവകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ബലൂസ്തമ്പങ്ങളും വേദികകളും നഗരത്തെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. ജാലകങ്ങളും വാതിലുകളും നിലങ്ങളും പാരാവകളും മയിൽപ്പക്ഷികളും നിറഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. വീഥികളും ചന്തകളും കച്ചവടമാർക്കറ്റുകളും വെള്ളം തളിച്ച് പൂക്കളും ചന്ദനപ്പൊടിയും അരിയും വിതറി ശുഭ്രമാക്കിയിരുന്നു. വാതിലുകളും വീടുകളും തൈര്, ചന്ദനം എന്നിവ കൊണ്ടു അഭിഷേകം ചെയ്ത പൂർണകുംഭങ്ങളാൽ, പൂക്കളുടെയും ഇലകളുടെയും നിരകളാൽ, വാളക്കായമരങ്ങളുടെയും വസ്ത്രപ്പന്തലുകളുടെയും അലങ്കാരങ്ങളാൽ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വസുദേവപുത്രന്മാർ സുഹൃത്തുക്കളോടും കൂടി രാജപഥം പിന്തുടർന്ന് നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അവരെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ആവേശത്തോടെ വീടുകളുടെ മുകളിൽ കയറി നോക്കി. അവരിൽ ചിലർ വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളും തെറ്റായി ധരിച്ച് ഓടിവന്നു; ചിലർ അർദ്ധവസ്ത്രധാരികളായി; ചിലർ ഒരു കാതിലോ ഒരു കാൽക്കലിയോ മാത്രം ധരിച്ച്; ചിലർ ഒരു കണ്ണിൽ മാത്രം കാജൽ പുരട്ടിയവരായി. ചിലർ ഭക്ഷണം പൂർണ്ണമാക്കാതെ, ഉത്സവം ഉപേക്ഷിച്ച്, കുളിക്കാതെയും; ചിലർ ഉറക്കം വിട്ടുണർന്ന്, കുട്ടികളെ പോലും മുലയൂട്ടാതെ വിട്ട്, അമ്മമാരും തന്നെ കാണാൻ ഓടി വന്നു. ഇങ്ങനെ, അക്രൂരന്റെ ഭക്തിസ്തുതിയും, ഭഗവാന്റെ ദിവ്യദർശനവും, മഥുരയുടെ മഹത്വവും, നഗരവാസികളുടെ ആവേശവും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അത്ഭുതപൂർവം പ്രകടമായി.