ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീ, പൂഷ്ടി, വാക്ക്, പ്രഭ, യശസ്, തൃപ്തി, ലയ, വിജയ, ജ്ഞാനം, അജ്ഞാനം, ശക്തി, മായാ എന്നിവയാൽ സേവിക്കപ്പെടുന്ന ഭഗവാനെ അകൃരൻ ആഴമായ ഭക്തിയോടെ, പരമാനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി, അവന്റെ ശരീരം ആനന്ദത്തിൽ വിറയുകയും, ഹൃദയം ഉല്ലാസത്തിൽ നിറയുകയും, കണ്ണുകൾ ഈർപ്പോടെ നിറയുകയും ചെയ്തു. അവൻ നിശ്ചലമായ സത്ത്വഗുണത്തിൽ നിലകൊണ്ട്, ശബ്ദം കുഴഞ്ഞു, തല താഴ്ത്തി, കരംകൂപ്പി, ഭക്തിപൂർവ്വം, മനസ്സിൽ ശ്രദ്ധയോടെ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ദശമസ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ 'അകൃരന്റെ മടങ്ങൽ' എന്ന ഒത്തിരിയൊറ്റതിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. അകൃരൻ ഭഗവാനെ这样 സ്തുതിച്ചു: "സർവ്വകാരണനേ, നാരായണേ, ആദിപുരുഷനേ, നാശമില്ലാത്തവനേ, നാഭികമലത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവിനെ സൃഷ്ടിച്ചവനേ, ഈ ലോകം നിന്നിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചുവന്നവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, മഹാഭൂതങ്ങൾ, അവ്യക്തത്തിന്റെ ഉത്ഭവം, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിശയങ്ങൾ, ദേവതകൾ—ഇവയൊക്കെയും ഈ ലോകത്തെ ഘടകങ്ങളാണ്, ഭഗവാനേ. എങ്കിലും, അവ്യക്തം മുതലായ ഇവയൊക്കെയും നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയുന്നില്ല; അവയെ അഹംകാരമില്ലാത്തവയായാണ് ഗ്രഹിക്കുന്നത്. അജാതനായി ജന്മമില്ലാത്തവൻ പോലും, ഗുണങ്ങളിൽ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ഗുണാതീതമായ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം അറിയുന്നില്ല. യോഗികൾ നിന്നെ നേരിട്ട് പരമപുരുഷനായി, ഭഗവാനായി, ആത്മാവിൽ, സത്വങ്ങളിൽ, ദേവതകളിൽ ഉള്ള പ്രിൻസിപ്പിളായി ആരാധിക്കുന്നു. ചിലർ, ദ്വിജന്മാർ, വേദമാർഗ്ഗം അനുസരിച്ച്, ത്രയീവിദ്യയിലൂടെ, പലതരത്തിലുള്ള യാഗങ്ങൾ നടത്തി നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ, സകലകർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ശാന്തനായ മനസ്സോടെ, ജ്ഞാനയാഗത്തിലൂടെ, ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. മനസ്സു ശുദ്ധിയുള്ള മറ്റുചിലർ, നിയമാനുസൃതമായ ആചാരങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരേ രൂപത്തെയും അനേകരൂപത്തെയും ഉള്ളവനായി നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. ചിലർ ശിവപഥം പിന്തുടർന്ന്, ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം, ശിവനെപോലെയും, പലവിധങ്ങളായും നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, മറ്റേതു ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നവരും, ഭിന്നമായ മനസ്സോടെ ആയാലും, എല്ലാ ദേവതകളും നിന്നിൽ ആകുന്നു; അങ്ങനെയുള്ളവരും നിന്നെ തന്നെ ആരാധിക്കുന്നു, പ്രഭോ. പർവതങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ച നദികൾ മഴകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ്, എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള ജലങ്ങൾ സമുദ്രത്തിൽ ചേരുന്നതുപോലെ, എല്ലാ മാർഗ്ഗങ്ങളും ഒടുവിൽ നിന്നിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. സത്ത്വം, രജസ്, തമസ്—നിന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ; ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് അചഞ്ചലങ്ങളിലേക്കുള്ള എല്ലാ ജീവികളും ഇതിൽ നൂല്പോലെ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അലിപ്തദൃഷ്ടിയായ, സർവ്വാത്മാവായ, മനസ്സുകളുടെ സാക്ഷിയായ, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്ന ഈ ഗുണപ്രവാഹം ദേവന്മാരിലും മനുഷ്യരിലും മൃഗങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുന്നു; അങ്ങനെയുള്ള ഭഗവാനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭഗവാനേ, അഗ്നി നിന്റെ വായാണ്, ഭൂമി നിന്റെ കാലുകൾ, സൂര്യൻ നിന്റെ കണ്ണ്, ആകാശം നിന്റെ നാഭി, രഥം നിന്റെ ഹൃദയം, ദിശകൾ നിന്റെ ചെവി, സ്വർഗ്ഗം നിന്റെ തല, ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും നിന്റെ ഭുജങ്ങൾ, സമുദ്രം നിന്റെ വയറാണ്, വായു നിന്റെ ശ്വാസം, ശക്തി നിന്റെ ഊർജ്ജമാണ്. മരങ്ങളും ഔഷധികളും നിന്റെ രോമങ്ങൾ, തലരോമം സസ്യങ്ങൾ, മേഘങ്ങൾ നിന്റെ അസ്ഥികളും നഖങ്ങളും, പർവതങ്ങൾ നിന്റെ പല്ലുകൾ, കണ്ണിറുക്കൽ പകലും രാത്രിയും, പ്രജാപതി നിന്റെ മനസ്സ്, വർഷം ജനനേന്ദ്രിയം, വീര്യം നിന്റെ സ്വഭാവം. നശ്വരമല്ലാത്ത ആത്മാവായ ഭഗവാനേ, ലോകങ്ങളും അവയുടെ രക്ഷിതാക്കളും, അനേകം ജീവികളും, വെള്ളത്തിൽ മത്സ്യങ്ങൾ ചേരുന്നതുപോലും, അത്തിപ്പഴത്തിൽ പുഴുക്കൾ കൂട്ടംകൂടുന്നതുപോലും, മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ ഉദിക്കുന്നതുപോലും, നിന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. നീ ലീലാർത്ഥം ഈ ലോകത്ത് സ്വീകരിക്കുന്ന എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും, ആ രൂപങ്ങൾകൊണ്ട് ലോകങ്ങൾ പാപശുദ്ധിയായി, സന്തോഷത്തോടെ നിന്റെ മഹത്വം പാടുന്നു. ജലപ്രളയത്തിൽ നീന്തിയ ആദിമത്സ്യസ്വരൂപത്തെയും, കുതിരതലയുള്ളവനെയും, മധു-കൈടഭന്മാരെ സംഹരിച്ചവനെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. അതിരില്ലാത്ത ആധാരമായ മഹാവിഷ്ണുവിനെയും, മന്ദരപർവതം ഉയർത്തിയവനെയും, ഭൂമിയെ ഉയർത്തി സന്തോഷിക്കുന്ന വരാഹസ്വരൂപത്തെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധന്മാരുടെ ഭയം അകറ്റുന്ന അത്ഭുതമായ നരസിംഹസ്വരൂപത്തെയും, മൂവുലകവും വാമനരൂപത്തിൽ അളന്നവനെയും നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭൃഗുക്കളുടെ പ്രഭുവിനെയും, വനത്തിൽ ക്ഷത്രിയരുടെ അഹങ്കാരം സംഹരിച്ചവനെയും, രഘുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമചന്ദ്രനെയും, രാവണനെ സംഹരിച്ചവനെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. വാസുദേവനെയും, സങ്കർഷണനെയും, പ്രദ്യുമ്നനെയും, അനിരുദ്ധനെയും, സാത്വതകുലത്തിലെ പ്രഭുവിനെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ദൈത്യ-ദാനവന്മാരെ മായയാൽ മോഹിപ്പിച്ച ശുദ്ധനായ ബുദ്ധസ്വരൂപത്തെയും, ദുരാചാരികളെയും അശുദ്ധരെയും സംഹരിക്കുന്ന കല്കിസ്വരൂപത്തെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭഗവാനേ, നിന്റെ മായയിൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു; 'ഞാൻ', 'എന്റെ' എന്നതിൽ കുടുങ്ങി, കർമ്മപഥങ്ങളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. ഞാൻ, ദേഹമെന്നുള്ളതും, മക്കളും, വീടും, സമ്പത്തും, ബന്ധുക്കളും—ഇവയെ യഥാർത്ഥമെന്നു കരുതി, ഭ്രമത്തിൽ അകപ്പെട്ട്, സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ച്, ഇതിലുടനീളം സഞ്ചരിക്കുന്നു. വിരുദ്ധങ്ങളാൽ കുഴഞ്ഞ മനസ്സോടെ, അന്ധകാരത്തിൽ മുങ്ങി, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആത്മാവിന് പ്രിയമായതെന്തെന്നു അറിയാതെ, നശ്വരവും അനാത്മാവും ദുഃഖകരവുമായ കാര്യങ്ങളിൽ ആസ്വാദനത്തോടെ ഞാൻ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വ്യജ്ജലത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വെള്ളം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഒരു അജ്ഞാനി മായാജലത്തെ തേടുന്നപോലെ, ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ്, മായാജാലങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നു. ദുർലഭമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെ, ആഗ്രഹങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും കൊണ്ട് തളർന്ന മനസ്സോടെ, ഞാൻ ദയനീയനായി ഇവിടെയും അവിടെയും അലയുന്നു. അങ്ങയുടെ കവിളുകൾക്കടിയിൽ എത്താൻ കഴിയാത്തവർക്കു പോലും ദുർലഭമായ ഈ പാദസേവനം കിട്ടിയത് നിന്റെ കൃപയാൽ തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു, ഭഗവാനേ. ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്, കമലനാഭനായ ഭഗവാനേ, മനസ്സു നമസ്കാരപൂർവ്വം അങ്ങയിൽ അർപ്പിച്ചാൽ മാത്രമാണ്. നിശ്ചയത്തിന്റെ കാരണമാകുന്ന ശുദ്ധചൈതന്യസ്വരൂപനായവനേ, പുരുഷനും പ്രധാനം എന്നിങ്ങനെയുള്ളവയുടെ പ്രഭുവേ, അനന്തശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. വാസുദേവനേ, സർവ്വഭൂതസംഹാരകനേ, ഹൃഷീകേശനേ, ശരണം വന്ന എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, പ്രഭോ. ഇങ്ങനെ, ദശമസ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ 'അകൃരന്റെ സ്തുതി' എന്ന നാല്പതാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അകൃരൻ സ്തുതി അർപ്പിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ജലത്തിൽ തന്റെ ദിവ്യരൂപം പ്രത്യക്ഷമാക്കി. പിന്നെ, ഒരു നടൻ തന്റെ അഭിനയവും പൂർത്തിയാക്കി മടങ്ങുന്നതുപോലെ, കൃഷ്ണൻ ആ രൂപം പുനഃസ്വീകരിച്ചു. ആ ദർശനം അപ്രത്യക്ഷമായതറിഞ്ഞ അകൃരൻ ഉടൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് കയറുകയും, ആവശ്യമായ കർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അത്ഭുതപൂർവ്വം രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഹൃഷീകേശൻ അകൃരനോട് ചോദിച്ചു: "ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, ജലത്തിൽ—എന്താണ് നീ കണ്ട അത്ഭുതം? നീ ഇത്രയും അത്ഭുതത്തോടെ കാണുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?" അകൃരൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, ജലത്തിൽ ഉള്ള എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും ഈ സർവ്വാത്മാവായ അങ്ങയിൽ തന്നെ കാണാം. എനിക്ക് അറിയാത്തത് ഞാൻ എന്താണ് കാണേണ്ടത്? ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, ജലത്തിൽ ഉള്ള എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും അങ്ങയിൽ തന്നെ കാണുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ അങ്ങയെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ എന്താണ് അത്ഭുതം കണ്ടതെന്ന് പറയാൻ?" ഇങ്ങനെ, ഈ മഹാഭാഗവതപുരാണത്തിലെ ഈ ഭാഗങ്ങൾ അകൃരന്റെ ഭക്തിയും, ഭഗവാനോടുള്ള ദർശനവും, അതിന്റെ മഹത്വവും, അകൃരന്റെ സ്തുതിയും, അതിന് ഭഗവാൻ നൽകിയ ദിവ്യാനുഭൂതിയും, അതിനുശേഷമുള്ള സംവാദവും സമാപിക്കുന്നു.