ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അക്രൂരൻ ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എത്തി, അവിടുത്തെ ദിവ്യസൗന്ദര്യത്തിൽ മുഴുകി നിന്നു. കമലപുഷ്പംപോലെ സുന്ദരമായ അവന്റെ കൈകളിൽ ശംഖും ചക്രവും ഗദയും തിളങ്ങി നിന്നു. ശ്രീവത്സമുദ്രികയും പ്രകാശമുള്ള കൗസ്തുഭമണിയും കാട്ടുപൂക്കളുടെ മാലയും അവന്റെ വക്ഷസ്സിൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. സുനന്ദൻ, നന്ദൻ എന്നിവരും മറ്റു അനുചരന്മാരും, സനകാദി മഹർഷിമാരും, ബ്രഹ്മാവും രുദ്രനും പോലുള്ള ദേവതാധിപതിമാരും, ആനന്ദം നിറഞ്ഞ നാന്പേരുള്ള ദ്വിജന്മാരും അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു. പ്രഹ്ലാദൻ, നാരായണൻ, വസുവും മറ്റു ഭഗവത്ഭവക്തന്മാരും അവനിൽ അകമഴകോടെ ഭക്തിയോടെ വന്ദനം അർപ്പിച്ചു. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ഭാവത്തിൽ അവനെ സ്തുതിച്ചു, മനസ്സിൽ മായ്ച്ചില്ലാത്ത ഭക്തിയോടെ. ശ്രീ, പുഷ്ടി, വാഗ്, തേജസ്, കീർത്തി, തൃപ്തി, ലയ, വിജയം, ജ്ഞാനം, അജ്ഞാനം, ശക്തി, മായ എന്നിവ—all അവനെ സേവിച്ചു. അക്രൂരൻ ഭഗവാനെ ദർശിച്ചപ്പോൾ, അത്യന്തം സന്തോഷവും പരമഭക്തിയും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ആവേശം നിറച്ചു; ഹൃദയം സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞു, കണ്ണുകൾ അണിയറിഞ്ഞു. കഴുത്ത് കെട്ടിയ ശബ്ദത്തിൽ, സത്വഗുണത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു, അക്രൂരൻ ഭഗവാനെ വന്ദിച്ചു. തല താഴ്ത്തി, കയ്യുകൾ ചേർത്ത്, ഭക്തിപൂർവ്വം, സാവധാനം അവൻ സ്തുതികൾ അർപ്പിച്ചു. ഇതോടെ, ശ്രീമദ്ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിൽ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ മുപ്പത്തൊമ്പതാം അധ്യായമായ "അക്രൂരന്റെ മടങ്ങിവരവ്" സമാപിച്ചു. അക്രൂരൻ ഭഗവാനോട് പറഞ്ഞു: "സർവ്വകാരണഭൂതനായ നാരായണേ, ആദിപുരുഷൻ, അക്ഷരസ്വരൂപൻ, നിങ്ങളുടെ നാഭികമലത്തിൽ നിന്നാണ് ബ്രഹ്മാവു ജനിച്ചത്, ഈ ലോകവും അതിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്—നമസ്കാരം ചെയ്യുന്നു. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, മഹാഭൂതങ്ങൾ, അവ്യക്തത്തിന്റെ ഉത്ഭവം, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, ദേവതകൾ—ഇവയൊക്കെയാണ് ഈ ലോകത്തെ ഘടകങ്ങൾ. എങ്കിലും, അവ്യക്തം മുതൽ തുടങ്ങിയ ഇവയൊന്നും നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയുന്നില്ല. അവയെല്ലാം അനാത്മാവായി ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു; അജാതൻ, ഗുണങ്ങളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട അജാതൻ പോലും ഗുണാതീതമായ അതിനെ മാത്രം അറിയുന്നു, നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം അല്ല. യോഗികൾ നിങ്ങളെ പരമപുരുഷനായി, സ്വയം, ഭൂതങ്ങളിൽ, ദേവതകളിൽ ഉള്ളതായും നേരിട്ട് ആരാധിക്കുന്നു. ചില ദ്വിജന്മാർ, വേദമാർഗം അനുസരിച്ച്, ത്രയീ വേദം വഴി, വിവിധയാഗങ്ങൾ കൊണ്ട് നിങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, മനസ്സിൽ ശാന്തി പ്രാപിച്ച്, ജ്ഞാനയാഗം വഴി ജ്ഞാനമൂർത്തിയായ നിങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ, മനസ്സു ശുദ്ധീകരിച്ച്, നിർദ്ദേശിച്ച കർമങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, അനേകരൂപനായ ഏകരൂപിയായ നിങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ, ശിവമാർഗം അനുസരിച്ച്, ഗുരുക്കന്മാരുടെ ഉപദേശപ്രകാരം, ശിവസ്വരൂപനായ നിങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, മറ്റു ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നവരും, മനസ്സു മറ്റിടത്താണെങ്കിലും, എല്ലാം നിങ്ങളെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്, ദേവതകളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പ്രഭോ. പർവ്വതങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ച നദികൾ മഴയാൽ നിറഞ്ഞ് എല്ലാ ദിക്കുകളിലും നിന്ന് സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, എല്ലാ മാർഗ്ഗങ്ങളും അവസാനം നിങ്ങളിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമാണ്; ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ജഡവസ്തുക്കളുവരെ എല്ലാം ഇതിൽ പറ്റിയിരിക്കുന്നു. അനാസക്തമായ ദൃഷ്ടിയുള്ളവനും, സർവ്വാത്മാവുമായവനും, മനസ്സുകളുടെ സാക്ഷിയായവനും, ഈ ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവാഹം ദേവന്മാരിലും മനുഷ്യരിലും മൃഗങ്ങളിലും അജ്ഞാനത്തിൽനിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—നമസ്കാരം. അഗ്നി നിങ്ങളുടെ വായാണ്, ഭൂമി പാദങ്ങൾ, സൂര്യൻ കണ്ണ്, ആകാശം നാഭി, രഥം ഹൃദയം, ദിശകൾ ചെവി, ദ്യുർലോകം തല, ഇന്ദ്രനും ദേവതകളും ഭുജങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ ഉദരം, വാതം ശ്വാസം, ശക്തി നിങ്ങളുടെ ശക്തിയാണ്. മരങ്ങളും ഔഷധികളും ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങൾ, തലയിൽ ഉള്ള മുടി സസ്യങ്ങൾ, മേഘങ്ങൾ അസ്ഥികളും നഖങ്ങളും, പർവ്വതങ്ങൾ പല്ലുകൾ, കണ്ണടയ്ക്കൽ പകലും രാത്രിയും, പ്രജാപതി മനസ്സും, വൃഷണം മഴയും, വീര്യം നിങ്ങളുടെ സ്വഭാവം. നശ്വരമല്ലാത്ത ആത്മാവായ നിങ്ങളിൽ ലോകങ്ങളും അവരുടെ രക്ഷിതാക്കളും അനേകം ജീവികളും വെള്ളത്തിൽ ജീവികൾ സമാഹരിക്കുന്നതുപോലും, അത്തിമരത്തിൽ പുഴുക്കൾ കൂട്ടം ചേരുന്നതുപോലും, മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ ഉദിക്കുന്നതുപോലും നിലകൊള്ളുന്നു. ഇവിടെ, ലീലാർത്ഥം നിങ്ങൾ ഏത് രൂപം സ്വീകരിച്ചാലും, ആ രൂപങ്ങൾ കൊണ്ട് ലോകങ്ങൾ പാപം വിട്ട് സന്തോഷത്തോടെ നിങ്ങൾക്ക് കീർത്തി പാടുന്നു. പ്രളയജലങ്ങളിൽ നീന്തിയ ആദിമത്സ്യസ്വരൂപായ вамേ നമസ്കാരം; അശ്വശിരസ്സായ вамേ നമസ്കാരം, മധു-കൈടഭന്മാരെ സംഹരിച്ചവനേ. അപ്പാരമായ ആധാരസ്വരൂപ, മന്ദരപർവ്വതം ഉയർത്തിയവനേ, ഭൂമിയെ ഉയർത്തുന്നതിൽ ആനന്ദം കാണുന്ന വരാഹസ്വരൂപായ вамേ നമസ്കാരം. അത്ഭുതമായ നരസിംഹസ്വരൂപ, സജ്ജനന്മാരുടെ ഭയം നീക്കുന്നവനേ вамേ നമസ്കാരം. മൂന്ന് ലോകങ്ങൾ അളന്ന വാമനസ്വരൂപായ вамേ നമസ്കാരം. ഭൃഗുവിന്റെ പ്രഭുവായവനേ, കഷത്രിയർക്ക് അഹംഭാവം ഇല്ലാതാക്കിയവനേ вамേ നമസ്കാരം. രഘുകുലശ്രേഷ്ഠനായ രാമസ്വരൂപം, രാവണനെ സംഹരിച്ചവനേ вамേ നമസ്കാരം. വാസുദേവന് вамേ നമസ്കാരം, സംകർഷണനും പ്രദ്യുമ്നനും അനിരുദ്ധനും സാത്വതപ്രഭുവായ вамേ നമസ്കാരം. ശുദ്ധനായ ബുദ്ധസ്വരൂപം, ദൈത്യ-ദാനവന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നവനേ вамേ നമസ്കാരം. കൽക്കിസ്വരൂപം, പാപികളെയും അധർമികരെയും സംഹരിക്കുന്നവനേ вамേ നമസ്കാരം. പ്രഭോ, നിങ്ങളുടെ മായയിൽ ഈ ലോകം ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു—'ഞാൻ', 'എൻ്റെത്' എന്ന ഭാവത്തിൽ കർമ്മമാർഗ്ഗങ്ങളിൽ അലയുന്നു. ഞാനും ശരീരം, മക്കൾ, വീടു, ധനം, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവയെ സത്യമായി കരുതി, സ്വപ്നം പോലെ മിഥ്യാഭാവങ്ങളിൽ അലയുന്നു. വിരുദ്ധങ്ങളാൽ കുഴഞ്ഞ മനസ്സോടെ, അജ്ഞാനത്തിൽ മുങ്ങി, എനിക്കു യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രിയമായത് എന്താണെന്നു അറിയാതെ, നശ്വരവും അനാത്മാവുമായയും ദു:ഖകരമായവയിലേക്കാണ് ഞാൻ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നത്. പച്ചക്കൊടികളാൽ മറഞ്ഞ വെള്ളം ഉപേക്ഷിച്ച്, അജ്ഞാനി മായാജലത്തെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, ഞാനുമവിടെ നിന്നു മാറി, നിങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്ന്, മിഥ്യാഭാവങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നു. ദു:ഖിതമായ മനസ്സോടെ, ഇച്ഛകളും കർമങ്ങളും കൊണ്ട് തളർന്ന്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെ, അവയാൽ ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ, യോഗ്യരല്ലാത്തവർക്ക് പ്രാപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ ഞാൻ എത്തി—ഇതുപോലും നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ മാത്രമാണ്, ഭഗവാനേ. ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്, കമലനാഭനായ ഭഗവാൻ, മനസ്സു യഥായോഗ്യം നിങ്ങളുടെ ആരാധനയിൽ നിശ്ചയിച്ചാൽ മാത്രമാണ്. നിശ്ചയത്തിന്റെ കാരണമായ ശുദ്ധചൈതന്യസ്വരൂപനായ вамേ നമസ്കാരം; പുരുഷനും പ്രധാനം എന്നിങ്ങനെയുള്ളവരുടെ പ്രഭുവായ, അനന്തശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മസ്വരൂപായ вамേ നമസ്കാരം. വാസുദേവന് вамേ നമസ്കാരം, സർവ്വഭൂതസംഹാരകനായ ഹൃഷീകേശ, ശരണം പ്രാപിച്ച എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, പ്രഭോ. ഇതോടെ, പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യഭാഗത്തിലുള്ള നാല്പതാം അധ്യായമായ "അക്രൂരന്റെ സ്തുതി" സമാപിച്ചു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ ജലത്തിൽ തന്റെ ദിവ്യസ്വരൂപം പ്രത്യക്ഷമാക്കി. പിന്നീട്, ഒരു നടൻ തന്റെ അഭിനയമവസാനിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, കൃഷ്ണൻ ആ രൂപം വീണ്ടും മറച്ചു. ആ ദർശനം അപ്രത്യക്ഷമായതറിഞ്ഞ അക്രൂരൻ ഉടൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു, അവശേഷിച്ച കര്‍മ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അത്ഭുതഭരിതനായി തന്റെ രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.