ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അക്രൂരൻ ദിവ്യമായ ഒരു ദൃശ്യമാണ് കണ്ട് വിസ്മയിച്ചു. ആയിരം തലകളുമായി, ആയിരം പാമ്പ് തലയണകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, നീലവസ്ത്രം ധരിച്ച, ഹിമശൃംഗങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ തെളിയുന്ന ആ മഹത്തായ ദൈവികൻ അവിടെയിരുന്നു. ആ മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ മടിയിൽ, മേഘസാന്ദ്രമായ കറുത്ത നിറത്തിൽ, പീതാംബരം ധരിച്ച, നാലു ഭുജങ്ങളുള്ള, ശാന്തനായ, താമരപ്പൂവിന്റെ ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ഒരാൾ വിശ്രമിച്ചു കിടന്നു. അവന്റെ മുഖം മനോഹരവും സമാധാനപരവുമായിരുന്നു. അവന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഒരു സുമധുരമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ ഭ്രൂകൾ, മൂക്ക്, ചെവികൾ, കവിളുകൾ, അധരങ്ങൾ—എല്ലാം മനോഹരവും ചെറുനിറവും നിറഞ്ഞവയായിരുന്നു. ദീർഘവും പുഷ്ടിയുള്ളതുമായ ഭുജങ്ങൾ, വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന വീതിയുള്ള വക്ഷസ്ഥലം, ശംഖാകൃതിയിലുള്ള കഴുത്ത്, ആഴമുള്ള നാഭി, കനിഞ്ഞിലകളെപ്പോലെയുള്ള വയറിലെ ചുരുകൾ—ഇതെല്ലാം അതുല്യമായ സൗന്ദര്യത്തിന് ഉദാഹരണമായിരുന്നു. അവന്റെ അരയും ചങ്കും വിശാലമായിരുന്നു; കൈകളും മുട്ടുകളും പൂർണ്ണതയോടെ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവന്റെ കാലുകൾ സുന്ദരവും ലാവണ്യഭരിതവുമായിരുന്നു. ഉയർന്ന കാൽമുട്ടുകൾ, ചുവപ്പു നിറമുള്ള, കിരണങ്ങൾ വിടരുന്ന നഖങ്ങൾ, താമരപ്പൂവിനെപ്പോലെ തെളിയുന്ന കാലുകൾ—ഇവയെല്ലാം ദിവ്യത്വം പ്രകടിപ്പിച്ചു. കാലിൽ ഒമ്പത് വിരലുകളും വിരൽപോലുള്ള വലിയവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അമൂല്യരത്നങ്ങൾ കൊണ്ടു അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു—മുകുടം, കൈവളകൾ, ഭുജബന്ധങ്ങൾ, യജ്ഞോപവീതം, അരമണികൾ, പുഷ്പമാലകൾ, പാദസരണികൾ, കാതിരിപ്പുകൾ എന്നിവയാൽ. താമരപോലെ മനോഹരമായ കൈകളിൽ ശംഖും ചക്രവും ഗദയും അവൻ പിടിച്ചു നിന്നു. വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ ശ്രീവത്സചിഹ്നവും പ്രകാശമുള്ള കൗസ്തുഭമണിയും വനംപുഷ്പമാലയും തെളിഞ്ഞു നിന്നു. സുനന്ദൻ, നന്ദൻ തുടങ്ങിയ അനുചിതന്മാർ, സനകാദിമുനിമാർ, ബ്രഹ്മയും രുദ്രനും ഉൾപ്പെടുന്ന ദേവാധിപതികൾ, ഒമ്പത് മഹർഷിമാരും അവനെ സേവിച്ചു. പ്രഹ്ലാദൻ, നാരദൻ, വസുവും മറ്റു ഭക്തന്മാരും ശുദ്ധമായ ഹൃദയത്തോടെ അവനെ പുകഴ്ത്തി. ശ്രീ, പുഷ്ടി, വാക്ഗുണം, തേജസ്, കീർത്തി, തൃപ്തി, ലയം, വിജയം, ജ്ഞാനം, അജ്ഞാനം, ശക്തി, മായ—ഇവയൊക്കെയും അവനെ സേവിച്ചു. ഈ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ട അക്രൂരന്റെ മനസ്സ് ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു, പരമഭക്തിയിൽ മുങ്ങി, ശരീരം പുളകിതമായി, ഹൃദയം ആവേശത്തിൽ കരകയറി, കണ്ണുകൾ കനിഞ്ഞു. അവൻ ഗദ്ഗദമായ ശബ്ദത്തിൽ, സത്വഗുണത്തിൽ ഉറച്ച്, തല കുനിഞ്ഞ്, കയ്യുകൾ അഞ്ജലി വച്ച്, ഭക്തിപൂർവ്വം ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു. ഇങ്ങനെ ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ 'അക്രൂരന്റെ മടങ്ങിവരവ്' എന്ന മുപ്പത്തൊമ്പതാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു. അതിനുശേഷം അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "സർവ്വകാരണമായ നാരായണായ്ക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. നാശരഹിതനായ ആദിപുരുഷന്, അവന്റെ നാഭികമലത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവു ജനിച്ചു, ഈ ലോകം അവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. ഭൂമി, ജലം, അഗ്‌നി, വായു, ആകാശം, മഹാഭൂതങ്ങൾ, അവ്യക്തത്തിന്റെ മൂലകാരണം, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ, ദേവതകൾ—ഇവയൊക്കെയും ഈ ലോകത്തെ ഘടകങ്ങളാണ്, ഭഗവാനേ. എന്നാൽ, അവ്യക്തം മുതൽ തുടങ്ങിയ ഈ ഘടകങ്ങൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ നിനക്ക് അകത്തുള്ളതിനെ അറിഞ്ഞില്ല; അവ 'സ്വയം അല്ലാത്തത്' എന്ന നിലയിലാണു ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നത്. അജനായവനും ഗുണങ്ങളിൽ ബന്ധപ്പെട്ടവനും, ഗുണാതീതമായ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം അറിയുന്നില്ല. യോഗികൾ നിന്നെ പരമപുരുഷനായി, ഭഗവാനായി, ആത്മാവിൽ, ജീവികളിൽ, ദേവതകളിൽ ഉള്ള സാക്ഷാത് സിദ്ധാന്തമായി ആരാധിക്കുന്നു. ചിലർ, ദ്വിജന്മാർ, വൈദികമാർഗ്ഗം അനുസരിച്ച്, ത്രയീവേദങ്ങൾ വഴി, വിവിധ യാഗങ്ങൾ നടത്തി, നിനക്ക് ഭക്തിപൂർവ്വം അർപ്പിക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, മനസ്സിന്റെ ശാന്തി നേടി, ജ്ഞാനയാഗത്തിലൂടെ, ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. മറ്റൊരുവിഭാഗം, മനസ്സു ശുദ്ധീകരിച്ച്, നിർദ്ദിഷ്ടകർമങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച്, എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും ഒറ്റരൂപനായി നിലകൊള്ളുന്ന നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. ചിലർ, ശിവൻ ഉപദേശിച്ച മാർഗ്ഗം അനുസരിച്ച്, വിവിധ ആചാര്യന്മാരുടെ ഉപദേശപ്രകാരം, നിന്നെ ശിവസ്വരൂപനായി ആരാധിക്കുന്നു. എല്ലാവരും, ദേവതാരാധകർ പോലും, മനസ്സു വേറെയായാലും, ദേവതകളുടെ ആധാരമായ നിന്നെ തന്നെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്, പ്രഭുവേ. പർവതങ്ങളിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു മഴകൊണ്ട് നിറയുന്ന നദികൾ എല്ലായിടത്തുനിന്നും സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, എല്ലാ മാർഗ്ഗങ്ങളും അവസാനം നിന്നിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്ന മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ നിന്റെ സ്വഭാവത്തിലാണ്; ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് അചഞ്ചലജാതികളേയ്ക്കും എല്ലാ ജീവികളും ഇതിൽ പറ്റിയിരിക്കുന്നു. ബന്ധമില്ലാത്ത ദൃഷ്ടിയുള്ളവനേ, സർവ്വാത്മാവേ, സർവ്വചിത്തങ്ങളുടെ സാക്ഷിയേ, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവാഹം ദേവന്മാരിലും മനുഷ്യരിലും മൃഗങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുന്നു; നിനക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. നിന്റെ അഗ്നിയാണ് വായ്, ഭൂമിയാണ് പാദം, സൂര്യൻ കണ്ണ്, ആകാശം നാഭി, രഥം ഹൃദയം, ദിശകൾ ചെവി, സ്വർഗ്ഗം തല, ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും ഭുജങ്ങൾ, സമുദ്രം വയർ, വായു ശ്വാസം, ശക്തി ഊർജ്ജം. മരങ്ങൾ, ഔഷധികൾ—ഇവ നിന്റെ രോമങ്ങൾ; തലയിൽ ഉള്ള രോമങ്ങൾ സസ്യങ്ങൾ; മേഘങ്ങൾ അസ്ഥികളും നഖങ്ങളും; പർവതങ്ങൾ പല്ലുകൾ; കണ്ണിറുക്കൽ രാവും പകലും; പ്രജാപതി മനസ്സു; മഴ ജനനേന്ദ്രിയം; വീര്യം നിന്റെ അത്മാവാണ്. ക്ഷരിക്കാത്ത ആത്മാവായ നിനക്കുള്ളിൽ, ലോകങ്ങളും അവയുടെ രക്ഷിതാക്കളും അനേകം ജീവികളും, ജലത്തിൽ ജീവികൾ ചേരുന്നതുപോലെയും, അത്തിപ്പഴത്തിൽ പുഴുക്കൾ ചേരുന്നതുപോലെയും, ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ ഉദിക്കുന്നതുപോലെയും, നിലകൊള്ളുന്നു. നീ ലീലാർത്ഥം സ്വീകരിക്കുന്ന എല്ലാ രൂപങ്ങളാലും, ലോകങ്ങൾ പാപരഹിതരായി, ആനന്ദത്തോടെ നിന്റെ മഹത്വം പാടുന്നു. പ്രളയജലങ്ങളിൽ നീന്തിയ ആദിമത്സ്യസ്വരൂപനേ, കുതിരതലയുള്ളവനേ, മധുകൈടഭന്മാരെ സംഹരിച്ചവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. അപ്പാരമായ ആധാരസ്വരൂപനേ, മന്ദരഗിരിയെ ഉയർത്തിയവനേ, ഭൂമിയെ രക്ഷിക്കാൻ വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. വിശ്മയിപ്പിക്കുന്ന നരസിംഹസ്വരൂപനേ, സജ്ജന്മാരുടെ ഭയങ്ങൾ അകറ്റുന്നവനേ, മൂവിടങ്ങൾ ചവിട്ടിയ വാമനനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. ഭൃഗുവിൻറെ ഇഷ്ടദൈവമേ, കാടിൽ ക്ഷത്രിയന്മാരുടെ അഹങ്കാരം സംഹരിച്ചവനേ, രഘുവംശശ്രേഷ്ഠനായ രാമനേ, രാവണസംഹാരകനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. വാസുദേവനേ, സങ്കർഷണനേ, പ്രദ്യുമ്നനേ, അനിരുദ്ധനേ, സാത്വതവംശനാഥനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. ദൈത്യദാനവന്മാരെ മോഹിപ്പിക്കാൻ ബുദ്ധസ്വരൂപം സ്വീകരിച്ച വിശുദ്ധനായവനേ, കൽക്കിരൂപത്തിൽ പാപികളെയും അധർമ്മികരെയും സംഹരിക്കുന്നവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. പ്രഭുവേ, ഈ ലോകത്തിലെ ജീവജാലങ്ങൾ നിന്റെ മായയിൽ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. 'ഞാൻ', 'എന്റെ' എന്നതിൽ പറ്റിയുള്ള ഈർപ്പോടെ, കർമ്മമാർഗ്ഗത്തിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. ഞാനും, ശരീരം, കുട്ടികൾ, വീടു, ധനം, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവയെ യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു കരുതി, അവയെ ആശ്രയിച്ച്, സത്യമായി തോന്നുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. വിരുദ്ധതകളാൽ മനസ്സ് ഭ്രമിച്ച്, അന്ധകാരത്തിൽ മുങ്ങി, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആത്മാവിന് പ്രിയമായതെന്തെന്നു അറിയാതെ, അനിത്യതയിലും അനാത്മാവിലും ദുഃഖത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. പുല്ലുകൊണ്ട് മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വെള്ളം ഉപേക്ഷിച്ച്, മായാമൃഗം തേടുന്ന അജ്ഞാനിയെപ്പോലെ, നിന്നിൽ നിന്ന് ദൂരമായ്, മായാജാലങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന് ഞാൻ അലയുന്നു." ഇങ്ങനെ അക്രൂരൻ, ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ഹൃദയത്തിലെ ആഴത്തിൽ നിന്നുള്ള ഭക്തിയും വിനയവുമോടെ, മഹത്വം പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.