ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു ദിവസം, വിശാല എന്ന സ്ഥലത്ത് നാല് ശുദ്ധചിത്ഥരായ മഹർഷിമാർ പുണ്യസംഗമത്തിനായി ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരുന്നു. അവിടെ അവർ നാരദനെ കണ്ടു. അപ്പോൾ കുമാരന്മാർ നാരദനോട് വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണാ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ മുഖം തളർന്നത്? എന്താണ് മനസ്സിൽ ഈ വിഷമം? എവിടേക്കാണ് നിങ്ങൾ ഈ വേഗത്തിൽ പോകുന്നത്? എവിടെ നിന്നാണ് നിങ്ങൾ വന്നത്?” കുമാരന്മാർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു ശൂന്യതയും, ധനം നഷ്ടപ്പെട്ട സാധാരണ മനുഷ്യനെ പോലെ ഒരു നിരാശയും കാണുന്നു. ആസ്വാദനങ്ങളിൽ അകപ്പെടാത്തവർക്കിത് യോജിക്കുന്നതല്ല. ദയവായി, ഇതിന്റെ കാരണം ഞങ്ങൾക്കു പറയൂ.” നാരദൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഭൂമിയെ ഞാൻ പര്യടിച്ചു, അതിനെ ഉത്തമമെന്നു കരുതി. പുഷ്കരം, പ്രയാഗം, കാശി, ഗോദാവരി തുടങ്ങിയ പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു. ഹരിക്ഷേത്രം, കുരുക്ഷേത്രം, ശ്രീരംഗം, സേതുബന്ധം തുടങ്ങിയ മറ്റു വിശുദ്ധപ്രദേശങ്ങളിലും ഞാൻ അലയ്ക്കയായിരുന്നു. എവിടെയും മനസ്സിന് സംതൃപ്തി നൽകുന്ന ആനന്ദം ഞാൻ കണ്ടില്ല. ഇപ്പോൾ ഭൂമി, അധർമ്മത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരനായ കലിയുടെ ബാധയിൽ പീഡിതമാണ്. സത്യം, തപസ്, ശുദ്ധി, കാരുണ്യം, ദാനം—ഇവ ഒന്നുമില്ല. ഭാഗ്യരഹിതർ വെറും ഉദ്ദാരാർത്ഥം മാത്രമാണ് ജീവിക്കുന്നത്; അവിടവിടെ കപടമായ വാക്കുകൾ മാത്രം. മനുഷ്യർ മന്ദബുദ്ധിയുള്ളവരും, ദുർഭാഗ്യവും, രോഗബാധിതരും ആകുന്നു. നല്ലവർ വളരെ കുറവാണ്, അവരും കപടതയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു; സന്ന്യാസികളും വീട്ടുവഴക്കങ്ങൾ പാലിക്കുന്നു. ഇല്ലാത്തവരുടെ വാഴ്ചയാൽ ആശ്രമങ്ങളും, വിശുദ്ധ നദികളും തടസ്സപ്പെടുന്നു; ദുഷ്ടരുടെ കൈയിൽ ഭഗവാന്റെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ നശിച്ചിരിക്കുന്നു. യോഗിയും സിദ്ധനും ജ്ഞാനിയും സദാചാരിയും ആരുമില്ല; കലിയുടെ കാട്ടുതീയിൽ ആത്മസാധനകൾ എല്ലാം ചിതലായി. ഗ്രാമങ്ങളിൽ കള്ളന്മാർ ഭീഷണി സൃഷ്ടിക്കുന്നു; ദ്വിജന്മാർ ശിവന്റെ ത്രിശൂലത്തിൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നു; സ്ത്രീകൾ കലിയുഗത്തിൽ കാമഭാവത്തിൽ അഴകില്ലാതെ മാറുന്നു. ഈ കലിയുഗത്തിന്റെ ദോഷങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ടു ഞാൻ ഭൂമിയിൽ അലയുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഞാൻ യമുനയുടെ തീരത്ത് എത്തി, ഭഗവാന്റെ ലീലാഭൂമിയിൽ. അവിടെ ഞാൻ അത്ഭുതം കണ്ടു—ഒരു യുവതി, മനസ്സിൽ വലിയ വിഷമവും ക്ഷീണവും നിറഞ്ഞവൾ, ഇരുന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവളുടെ സമീപത്ത് രണ്ട് വയോധികരായ പുരുഷന്മാർ, അവശരായി വീണുകിടക്കുന്നു; അവർക്ക് ജീവൻ ഉണർത്താൻ അവൾ പരിശ്രമിച്ചു, കരഞ്ഞു. ആ യുവതി പത്തു ദിശകളിലേക്കും നോക്കി, രക്ഷകനായി ആരെയെങ്കിലും അന്വേഷിച്ചു. അവളുടെ രൂപം അനേകം സ്ത്രീകൾ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു; അവരും ആ യുവതിയെയും അവളുടെ കൂട്ടുകാരെയും ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ദൂരത്തിൽ നിന്നു ഞാൻ ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ, ആസക്തിയോടെ അടുത്തുചെന്നു. എന്നെ കണ്ടയുടൻ ആ യുവതി ഉണർന്ന്, ഉത്കണ്ഠയോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു: “ഭഗവൻ, ദയവായി ഒരു നിമിഷം ഇവിടെ തങ്ങൂ, എന്റെ മനസ്സിലെ ഉത്കണ്ഠ നീക്കൂ. നിങ്ങളുടെ ദർശനം ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങൾ പോലും നീക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ വചനങ്ങൾ കേട്ടാൽ കഷ്ടതകൾക്ക് ആശ്വാസം ലഭിക്കും; മഹാഭാഗ്യത്തോടെ മാത്രമേ നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കാവൂ.” അവളുടെ ഈ വാക്കുകൾക്കു ഞാൻ ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്? ഇവരാരാണ്? ഈ കനകനയനായ സ്ത്രീകൾ ആരാണ്? ദയവായി, ദേവതേ, നിന്റെ ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണം വിശദമായി പറയൂ.” അപ്പോൾ ആ യുവതി പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ഭക്തി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവർ എന്റെ മക്കളായ ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവുമാണ്; കാലത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ ഇവർ ഇപ്പോൾ വൃദ്ധരായിരിക്കുന്നു. ഗംഗയെ മുൻനിര്‍ത്തി, ഇവരും മറ്റു വിശുദ്ധിമാർക്കും എന്നെ ഓർത്ത് ഇവിടെ എന്നെ സേവിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; ദേവതകളും എന്നെ സേവിച്ചിട്ടും എനിക്ക് യഥാർത്ഥക്ഷേമം ലഭിച്ചിട്ടില്ല. ഇനി, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായ മഹർഷേ, എന്റെ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; ഇത് അറിയപ്പെടുന്നതാണെങ്കിലും, കേൾക്കുന്നതു സന്തോഷം നൽകും. ഞാൻ ദ്രാവിഡദേശത്ത് ജനിച്ചു, കർണാടകത്തിൽ വളർന്നു, മഹാരാഷ്ട്രയിലും ഗുജര ദേശത്തിലും പ്രായം ചെന്നു. അവിടെ കലിയുടെ ഭയങ്കര പ്രഭാവത്തിൽ പാശണ്ഡരാൽ ഞാൻ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു, ക്ഷീണിതയായി, മക്കളോടൊപ്പം ദീർഘകാലം ദുർബലയായി കഴിഞ്ഞു. പിന്നീട് വൃന്ദാവനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും യുവതിയായും, സൗന്ദര്യശാലിയായും മാറി; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഉത്തമരൂപം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ എന്റെ ഈ രണ്ട് മക്കൾ ക്ഷീണിച്ച് ഇവിടെ കിടക്കുന്നു; ഇവിടം വിട്ട് മറ്റൊരു ദേശത്തേക്ക് പോകാൻ ഞാൻ ഒരുങ്ങുന്നു. അവർ വൃദ്ധരായതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ദു:ഖം. ഞാൻ യുവതിയായിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മക്കൾ ഇങ്ങനെ വൃദ്ധരാവുന്നത് എങ്ങനെ? ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും എന്നും ഒരുമിച്ചിരുന്നത് സത്യമാണ്; എങ്കിലും ഇങ്ങനെ ഒരു വ്യതിക്രമം വന്നത് എങ്ങനെ? സാധാരണ അമ്മ പ്രായം ചെന്നാൽ മക്കൾ ചെറുപ്പമായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ ദു:ഖിക്കുന്നു; യോഗസമ്പത്തുള്ള ജ്ഞാനിയേ, ഇതിന്റെ കാരണം ദയവായി പറഞ്ഞുതരൂ.” അപ്പോൾ ഞാൻ, നാരദൻ, അവളോട് പറഞ്ഞു: “ജ്ഞാനത്താൽ, പാപരഹിതേ, ഞാൻ ഇതെല്ലാം അകത്തുനിന്ന് ഗ്രഹിക്കുന്നു. നീ വിഷമിക്കേണ്ട; ഹരി നിനക്കു ക്ഷേമം നൽകും.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: നാരദൻ അക്ഷണത്തിൽ ഈ വാക്കുകൾ മനസ്സിലാക്കി, മഹർഷി സംസാരിച്ചു: “കുഞ്ഞേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഈ യോഗവും ഭയങ്കരമായ കലിയുഗവും ചേർന്നതുകൊണ്ടാണ് നല്ല ആചാരവും യോഗമാർഗ്ഗവും തപസ്സും നഷ്ടമായത്. മനുഷ്യർ അഘാസുരനെപ്പോലെയായി, കപടതയിലും ദുഷ്‌ടതയിലും ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; സജ്ജന്മാർ ദു:ഖിതരായി, ദുർജ്ജനർ സന്തോഷത്തോടെ; എന്നാൽ ധൈര്യത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്ന ജ്ഞാനിയാണു സത്യത്തിൽ സ്ഥിരതയും പണ്ഡിതത്വവും ഉള്ളവൻ. ഈ അശുദ്ധരെയും, അവരുടെ പ്രവൃത്തികളെയും കണ്ടു ഭൂമി ഭാരവാഹിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു; വർഷംതോറും ഉത്തമഫലങ്ങൾ കാണാനാകുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ, ആരും നിന്നെയും മക്കളെയും ഒരുമിച്ച് കാണുന്നില്ല; മോഹത്തിൽ പെട്ടവർ അവഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ ക്ഷീണിതരായി മാറുന്നു. വൃന്ദാവനത്തിൽ ചേരുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നീ വീണ്ടും യുവതിയായി, പുതുമയോടെ മാറുന്നത്; ഭക്തി നൃത്തം ചെയ്യുന്ന വൃന്ദാവനം ഭാഗ്യവാനാണ്. എന്നാൽ ഇവരെ സ്വീകരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തതിനാൽ, ഇവർക്കു വൃദ്ധത വിട്ടുപോകുന്നില്ല; അല്പം ആത്മസംതൃപ്തിയോടെ ഇവർ വിശ്രമിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ഭക്തി ചോദിച്ചു: “രാജാവ് പരീക്ഷിതിന്റെ കാലത്ത് കലിയുടെ അശുദ്ധത എങ്ങനെ സ്ഥാപിതമായി? കലിയുടെ ആരംഭത്തോടെ എല്ലാ ധർമ്മത്തിന്റെ സാരം എവിടേക്ക് പോയി? കൃപാനിധിയായ ഹരിയുണ്ടായിട്ടും എങ്ങനെ അധർമ്മം കാണപ്പെടുന്നു? ഈ സംശയം നീയൊന്നു മാറ്റിക്കൊടുക്കൂ; ഞാൻ സന്തോഷം പ്രാപിക്കും.” ഇങ്ങനെ മഹർഷി നാരദനും ഭക്തിയും തമ്മിൽ സംസാരം നടന്നു; യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ഉണർത്തിപ്പറഞ്ഞു, കലിയും ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും അനുഭവിച്ച ദു:ഖങ്ങൾ വിശദമായി പങ്കുവെച്ചു.