ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗോവിന്ദൻ തിരികെ വരുമെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, അവർ ദുഃഖമില്ലാതെ തിരികെ മടങ്ങി. പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ട് അവർ ദിനങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചു. രാജാവേ, അപ്പോൾ തന്നെ രാമനും അക്രൂരനും കൂടെ കുതിരപ്പുറത്തുള്ള രഥത്തിൽ കയറി, പുണ്യദായകമായ യമുനാനദിയിലേക്ക് ഭഗവാൻ എത്തി. അവിടെ, ഭഗവാൻ തന്റെ വായ കഴുകി, രത്നം പോലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളം കുടിച്ചു. ശേഷം രാമനോടൊപ്പം ഒരു മരക്കൊമ്പിലേക്കു ചെന്നു, വീണ്ടും രഥത്തിലേക്ക് തിരികെ കയറി. അക്രൂരൻ, കൃഷ്ണനും രാമനും വിടപറഞ്ഞ്, രഥത്തിന്മേൽ ഇരുന്ന്, യമുനയുടെ തീരത്തേക്ക് പോയി, അവിടെ സ്നാനം ചെയ്തു. ആ ജലത്തിൽ മുങ്ങിക്കൊണ്ട്, ശാശ്വത ബ്രഹ്മം ജപിച്ചപ്പോൾ, അക്രൂരൻ രാമനെയും കൃഷ്ണനെയും ഒരുമിച്ച് അതിൽ കണ്ടു. "ദേവകിയുടെ മക്കൾ രഥത്തിൽ ഇരിക്കേണ്ടതല്ലേ, എങ്ങനെയാണ് ഇവർ വെള്ളത്തിൽ?" എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ അത്ഭുതം. ഉടൻ പുറത്ത് വന്നു, അവരെ തിരഞ്ഞു. വീണ്ടും, മുമ്പുപോലെ, അവരെ രഥത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു. വീണ്ടും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി, വെള്ളത്തിൽ കണ്ടത് മിഥ്യയാണോ എന്ന് സംശയിച്ചു. വീണ്ടും, മഹാനായ ആ നാഥനെ സിദ്ധന്മാർ, ചരണന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, അസുരന്മാർ തലകുനിച്ച്, സംഗീതോപകരണങ്ങളോടെ സ്തുതിക്കുന്നതും അക്രൂരൻ കണ്ടു. ആ ദിവ്യവ്യക്തി ആയിരം തലയും ആയിരം പാമ്പു തലകളും ഉള്ളവനായി, നീലവസ്ത്രം ധരിച്ച്, ഹിമശൃംഗങ്ങൾ പോലെയുള്ള വെളുപ്പോടെ പ്രകാശിച്ചുനിന്നു. അവന്റെ മടിയിൽ കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള വർണ്ണം, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച, നാലു കൈകളുള്ള, സമാധാനപരനായ, താമരാക്ഷിയായ ഒരാൾ വിശ്രമിച്ചു. അവന്റെ മുഖം മനോഹരവും സമാധാനപരവുമായിരുന്നു. കനിവോടെ പുഞ്ചിരിച്ചുനിന്നു. ക眉, മൂക്ക്, ചെവി, കവിൾ, അധരങ്ങൾ എല്ലാം മനോഹരവും ചുവപ്പുമായിരുന്നു. ദീർഘവും പുഷ്ടവുമായ ഭുജങ്ങൾ, വിശാലവും ഭംഗിയുള്ള വക്ഷസ്, ശംഖംപോലുള്ള കഴുത്ത്, ആഴമുള്ള നാഭി, ഇളം ഇലപോലെയുള്ള വയറിലെ കൂമ്പാരങ്ങൾ—ഇതെല്ലാം അക്രൂരൻ കണ്ടു. വലിയ അരയും തുണ്ടങ്ങളും, നല്ല രൂപമുള്ള കയ്യും മുട്ടും, ഭംഗിയുള്ള കാലുകൾ, ഉയർന്ന കങ്കണങ്ങൾ, ചുവപ്പു നിറമുള്ള നഖങ്ങൾ പ്രകാശിച്ചു. അവന്റെ പാദങ്ങൾ, ഒൻപതു വിരലുകളും അങ്കുഷപോലെയുള്ള വലിയവിരലും ഉള്ളത്, താമരപൂവുപോലെ പ്രകാശിച്ചു. അവൻ അമൂല്യരത്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനായിരുന്നു: കിരീടം, കങ്കണങ്ങൾ, വലയും ഉരസ്സും, യജ്ഞോപവീതം, അരക്കെട്ട്, പുഷ്പമാലകൾ, പാദസരം, കാതിരിപ്പുകൾ—ഇവയൊക്കെയും അലങ്കാരമായി. താമരപോലെ ഉള്ള കൈകളിൽ ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ പ്രകാശിച്ചു. വക്ഷസ്സിൽ ശ്രീവത്സം, പ്രകാശമേറിയ കൗസ്തുഭമണി, കാനനപുഷ്പമാല—ഇവയും ഉണ്ട്. സുനന്ദൻ, നന്ദൻ തുടങ്ങിയ പരിചാരകരും, സനകാദിമുനികൾ, ബ്രഹ്മ, രുദ്ര തുടങ്ങിയ ദേവനാഥന്മാർ, ഒൻപതു പ്രധാന ദ്വിജന്മാർ, പ്രഹ്ലാദൻ, നാരദൻ, വസുവും മറ്റ് ഭക്തന്മാരും അവന്റെ ചുറ്റും സ്തുതികളോടെ നിലകൊണ്ടു. അവരിൽ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ഭാവത്തിൽ അവനു സ്തുതികൾ അർപ്പിച്ചു; ഹൃദയം പാവനവും നിർമ്മലവുമായിരുന്നു. ശ്രീ, പുഷ്ടി, വാക്ക്, ജ്യോതി, കീർത്തി, തൃപ്തി, ലയം, വിജയം, ജ്ഞാനം, അജ്ഞാനം, ശക്തി, മായ—ഇവയൊക്കെയും അവനെ സേവിച്ചു. ഇതെല്ലാം കണ്ട അക്രൂരൻ അതി സന്തോഷത്തോടെ, പരമഭക്തിയോടെ, രോമാഞ്ചത്തോടും പ്രേമാശ്രുവുമായ്, ഹൃദയം നിറഞ്ഞ് അതിശയിച്ചു. വാക്ക് തടഞ്ഞു നിന്നു, സത്വഗുണത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ, അക്രൂരൻ തലകുനിച്ച്, കൈകളെ ചേർത്ത്, ഭക്തിയോടെ, മന്ദഗതിയിലും ശ്രദ്ധയോടെയും അവനെ സ്തുതിച്ചു. ഇവിടെ അക്രൂരന്റെ മടങ്ങലെന്നു പേരുള്ള, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഒറ്റത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അക്രൂരൻ അങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചു: "സകലകാരണങ്ങളുടെയും കാരണനായ നാരായണാ, ആദിപുരുഷാ, അക്ഷരസ്വരൂപാ, നിന്റെ നാഭികമലത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവു ജനിച്ചു; ലോകം മുഴുവൻ നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്—ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭൂമി, ജലം, അഗ്‌നി, വായു, ആകാശം, മഹാഭൂതങ്ങൾ, അവ്യക്തത്തിന്റെ ഉത്ഭവം, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ, ദേവതകൾ—ഇവയൊക്കെ ഈ ലോകത്തെ ഘടകങ്ങളാണ്, ഭഗവാനേ. എങ്കിലും, അവ്യക്തം മുതലായവയും, അവയെ 'സ്വയം അല്ല' എന്ന നിലയിൽ കാണുന്നതിനാൽ, നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയുന്നില്ല. അജൻമയായവൻ പോലും ഗുണങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ഗുണാതീതമായത് മാത്രമേ അറിയൂ; നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം അറിയുന്നില്ല. യോഗികൾ നിന്നെ പരമപുരുഷനായി, ഭഗവാനായി, ആത്മാവിൽ, ഭൂതങ്ങളിൽ, ദേവതകളിൽ ഉള്ളതായും ആരാധിക്കുന്നു. ചില ദ്വിജന്മാർ, വേദമാർഗ്ഗം പിന്തുടർന്ന്, ത്രയീവിദ്യയിലൂടെ, അനേകം രൂപങ്ങളിലുള്ള യാഗങ്ങളാൽ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. മറ്റൊരുവർ, സകലകർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, മനസ്സു ശാന്തമാക്കി, ജ്ഞാനയാഗം വഴി ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. ചിലർ, മനസ്സു ശുദ്ധീകരിച്ച്, നിർദ്ദിഷ്ടകർമങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച്, എല്ലാ രൂപങ്ങളുടെയും ഏകരൂപനായ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. മറ്റൊരുവർ, ശിവൻ ഉപദേശിച്ച മാർഗ്ഗം അനുസരിച്ച്, വിവിധാചാര്യന്മാരുടെ ഉപദേശപ്രകാരം, ശിവസ്വരൂപനായ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, മറ്റേതു ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നവരും, ഭഗവാനേ, ഒടുവിൽ നിന്നെയേ ആരാധിക്കുന്നു; അവരുടെ മനസ്സു വേറെയായാലും, ദേവതകളെ ആരാധിച്ചാലും, എല്ലാം നിന്നിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. പർവ്വതങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ച് മഴകൊണ്ട് നിറയുന്ന നദികൾ എല്ലായിടത്തുനിന്നും സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, എല്ലാമാർഗ്ഗങ്ങളും ഒടുവിൽ നിന്നിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. സത്ത്വം, രജസ്, തമസ്—ഇവയാണ് നിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ ഗുണങ്ങൾ. ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് അചഞ്ചലങ്ങളേയ്ക്ക് വരെ എല്ലാ ജീവികളും ഇതിലാണു നെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. സകലത്തിന്റെയും സാക്ഷിയായ, നിരുപാധികമായ ദൃഷ്ടിയുള്ളവനേ, നമസ്കാരം. അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ഗുണപ്രവാഹം, ദേവതകളിലും മനുഷ്യരിലും മൃഗങ്ങളിലും പ്രവഹിക്കുന്നു. നിന്റെ വായ് അഗ്നിയാണ്, പാദങ്ങൾ ഭൂമിയാണു, കണ്ണ് സൂര്യൻ, നാഭി ആകാശം, ഹൃദയം രഥം, കാതുകൾ ദിശകൾ, തല സ്വർഗ്ഗം, ഇന്ദ്രനും ദേവതകളും ഭുജങ്ങൾ, സമുദ്രം വയറു, വായു ശ്വസം, ശക്തി തേജസ്സാണ്. മരങ്ങളും ഔഷധികളും നിന്റെ രോമങ്ങളാണ്, തലയിൽ ഉള്ള രോമങ്ങൾ സസ്യങ്ങൾ, മേഘങ്ങൾ അസ്ഥികളും നഖങ്ങളും, മലകൾ പല്ലുകളും, കണ്ണടയ്ക്കൽ പകലും രാത്രിയും, പ്രജാപതി മനസ്സും, മഴ ജനനേന്ദ്രിയവും, വീര്യവും നിന്നിലാണു. നശ്വരമല്ലാത്ത ആത്മാവായ നിന്റെ അകത്തു ലോകങ്ങളും അവയുടെ രക്ഷിതാക്കളും, അനേകം ജീവികളും നിലകൊള്ളുന്നു—ജലത്തിൽ ജീവികൾ കൂടിയതുപോലും, അത്തിപ്പഴത്തിൽ പുഴുക്കൾ കൂടിയതുപോലും, മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ ഉദിക്കുന്നതുപോലും. നീ ഇവിടെ ലീലാവതാരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, ആ രൂപങ്ങളാൽ ലോകങ്ങൾ പാപരഹിതരായി, സന്തോഷത്തോടെ നിന്റെ മഹത്വം പാടുന്നു. പ്രളയജലത്തിൽ നീന്തിയ ആദിമത്സ്യാവതാരനായ നിനക്ക് നമസ്കാരം. കുതിരതലായ രൂപം, മധു-കൈടഭന്മാരെ വധിച്ചവനേ, നമസ്കാരം. അപരിമിതമായ ആധാരനായ വാമന, മന്ദരപർവ്വതം ഉയർത്തിയവനേ, ഭൂമിയെ ഉയർത്തി സംരക്ഷിച്ച വരാഹമൂർത്തിയേ, നമസ്കാരം. വിശ്വമോഹിപ്പിക്കുന്ന നരസിംഹാവതാരമായവനേ, സത്പുരുഷന്മാരുടെ ഭയം നീക്കിയവനേ, നമസ്കാരം. മൂന്നു ലോകവും അളന്ന വാമനസ്വരൂപനേ, നമസ്കാരം.