ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മഹർഷിമാരേ, ഇന്നലെ നടന്ന ആ ഏഴുദിന മഹോത്സവത്തിൽ നിന്നുയർന്ന അത്ഭുതകരമായ മഹത്വം ഞാൻ ഇന്ന് അനുഭവിച്ചു. ഇവിടെ എത്തിയ അജ്ഞന്മാർ, കപടന്മാർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ പോലും പാപമുക്തരായി മാറുന്നു എന്നത് ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടു. അതുകൊണ്ടാണ്, ഈ കലിയുഗത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഇതുപോലെയുള്ള കഥാശ്രവണമൊഴികെ മറ്റൊന്നുമില്ല; ഭൂമിയിൽ പാപങ്ങളുടെ കൂമ്പാരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ ഇതുപോലെയുള്ളതൊന്നുമില്ല. എന്താണ് ഈ ഏഴുദിന യാഗത്തിന്റെ മഹത്വം? ആരാണ് ഇതിലൂടെ ശുദ്ധരാകുന്നത്? ലോകക്ഷേമം കരുതുന്ന കരുണാനിധികൾ ഇതുപോലെ ഒരു പുതിയ മാർഗം ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന് പറയൂ. അപ്പോൾ കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: നിരന്തരം പാപം ചെയ്യുന്നവർ, ദുഷ്പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെടുന്നവർ, ചിതയിൽ കോപാഗ്നിയിൽ കത്തുന്നവർ, വഞ്ചകരും കാമഭോഗികളുമാകുന്നവർ—ഇവരെല്ലാം കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിന കഥയാഗത്തിലൂടെ ശുദ്ധരാകുന്നു. സത്യമില്ലാത്തവർ, മാതാപിതാക്കളെ അപമാനിക്കുന്നവർ, ആസക്തരായവരും ആശ്രമധർമ്മമില്ലാത്തവരും കപടികളും സ്രേയസ്സിനോടു വൈരാഗ്യമുള്ളവരും ക്രൂരരും—ഇവരും ഈ യാഗത്തിലൂടെ ശുദ്ധരാവുന്നു. അഞ്ചു മഹാപാതകങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർ, കപടന്മാർ, ദയയില്ലാത്ത അസുരസമാനർ, ബ്രഹ്മസ്വം ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നവരും പരസംഗത്തിലും ഏർപ്പെടുന്നവരും—ഇവരും ഈ യാഗത്തിലൂടെ ശുദ്ധരാകുന്നു. ശരീരത്തിലും വചനത്തിലും മനസ്സിലും പാപം ചെയ്യുന്നവർ, കപടവും ദൃഢചിത്തവുമുള്ളവർ, പരസ്യസമ്പത്തിലൂടെ സമ്പന്നരായവരും അശുദ്ധരും ദുഷ്ടബുദ്ധികളുമുള്ളവരും—ഇവരും ഈ യാഗത്തിലൂടെ ശുദ്ധരാകുന്നു. ഇനി ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഒരു പുരാതനകഥ പറയാം. കേവലം അതു കേൾക്കുന്നതുമാത്രം പാപനാശത്തിന് കാരണമാകും. തുങ്ഗഭദ്രയുടെ തീരത്ത് ഒരിക്കൽ ഉജ്ജ്വലമായ ഒരു നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയുള്ള നാലു വർണ്ണക്കാരും തങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവരായിരുന്നു, സത്യപ്രമാണികളും സദാചാരികളും. ആ നഗരത്തിൽ ആത്മദേവനെന്ന ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവൻ എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും ശ്രുതി–സ്മൃതികളിൽ ദക്ഷനും സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു. ലോകത്തിൽ സമ്പന്നനായ ഈ ഭിക്ഷുക്കിന്റെ ഭാര്യയുടെ പേര് ധുന്ധുലി. അവൾ തന്റെ വാക്കിൽ ഉറച്ചവളും സുന്ദരിയുമായിരുന്നു, ഉന്നതകുലജന്മയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവൾ ലോകികകാര്യങ്ങളിൽ ആസക്തയായിരുന്നു, ചിലപ്പോൾ ക്രൂരവുമായിരുന്നു, കൂടുതലായി സംസാരിക്കാറുള്ളവളും വീട്ടുപണികളിൽ നിപുണയുമായിരുന്നു, പക്ഷേ കഞ്ചാവുമായിരുന്നു, വഴക്കു പറയാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവളുമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ഇരുവരും സ്നേഹത്തോടെ കൂടെ ജീവിച്ചു, ആസ്വദിച്ചു, എന്നാൽ സമ്പത്തും ആഗ്രഹങ്ങളും അവരുടേത് ആയിരുന്നിട്ടും വീട്ടിലും മറ്റു കാര്യങ്ങളിലും സന്തോഷം ലഭിച്ചില്ല. പിന്നീട്, സന്താനാർത്ഥം ധർമ്മപ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യാൻ അവർ തുടങ്ങി; ദരിദ്രർക്കു പശുക്കളും ഭൂമിയും സ്വർണ്ണവും വസ്ത്രങ്ങളും ദാനം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അവരുടെ സമ്പത്തിന്റെ പകുതിയും ഈ ധർമ്മമാർഗത്തിൽ ചെലവാക്കി; എന്നാലും ഒരു മകനോ മകളോ ജനിച്ചില്ല. അതിനാൽ അവർ അത്യന്തം വിഷണ്ണരായി മാറി. ഒരു ദിവസം, ആ ദ്വിജൻ ദു:ഖിതനായി വീടുവിട്ടു കാടിലേക്ക് പോയി. ഉച്ചവേളയിൽ ദാഹം പിടിച്ച് ഒരു കുളത്തിനരികിലേക്ക് അവൻ എത്തിയപ്പോൾ, വെള്ളം കുടിച്ചു, സന്താനമില്ലാത്ത ദു:ഖത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവൻ കുറേ നേരം അവിടെ ഇരുന്നു. അപ്പോൾ ഒരു സന്ന്യാസി അവിടേക്ക് എത്തി. അവനെ കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ അവന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ വന്ദിച്ചു, ദീർഘനിശ്വാസം വിടുമ്പോൾ അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അപ്പോൾ സന്ന്യാസി ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്തുകൊണ്ട് കരയുന്നു? ഇത്രയും വലിയ വിഷമം എന്താണ്? ദു:ഖത്തിന്റെ കാര്യം എനിക്ക് വേഗം പറയൂ. ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, പൂർവ്വജന്മപാപഫലമായി വന്ന ഈ ദു:ഖം ഞാൻ എങ്ങനെ വിവരിക്കും? എന്റെ പിതൃകൾ തണുത്ത വെള്ളം പകരം ചൂടുള്ള വെള്ളം കുടിക്കുകയാണ്. ദേവതകളും ദ്വിജന്മാരും എന്റെ പിണ്ഡപ്രദാനവും തൃപ്തിയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല; സന്താനമില്ലാത്ത ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ ശൂന്യനായ്, ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സന്താനമില്ലാത്ത ജീവിതം നശിക്കട്ടെ, സന്താനമില്ലാത്ത വീട്ടിൽ എന്ത് ഗുണം? മകനില്ലാത്തവന്റെ സമ്പത്ത് നശിക്കട്ടെ, വംശം തുടരാത്ത കുടുംബം നശിക്കട്ടെ. ഞാൻ വളർത്തുന്ന പശു എല്ലായ്പ്പോഴും കാളയാവുന്നു; ഞാൻ നട്ട വൃക്ഷം പഴം കൊടുക്കുന്നില്ല. എന്റെ വീട്ടിൽ വരുന്ന പഴങ്ങൾ ഉടൻ പിഴിയുന്നു; അങ്ങനെ, ദു:ഖിതനും സന്താനമില്ലാത്തവനും ആയ എന്നെന്തിനാണ് ഈ ജീവൻ? ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ബ്രാഹ്മണൻ സന്ന്യാസിയുടെ അടുക്കൽ വല്യ ശബ്ദത്തിൽ കരയാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ ആ തപസ്സുകാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ കാരുണ്യം ഉണർന്നു. തന്റെ യോഗബലത്താലും നെറ്റിയിൽ തെളിയുന്ന അക്ഷരമാലയിലൂടെയും എല്ലാം അറിയുന്ന ആ സന്ന്യാസി ബ്രാഹ്മണനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു: സന്ന്യാസി പറഞ്ഞു: സന്താനലോഭരൂപമായ അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കൂ; കർമത്തിന്റെ ഗതി അത്യന്തം ശക്തമാണ്. വിവേകം പ്രാപിച്ച് ഭവാഭിലാഷം ഉപേക്ഷിക്കൂ. ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ ഇന്നാണ് നിന്റെ വിധി കണ്ടത്: ഏഴ് ജന്മത്തിലും നിനക്ക് ഒരു മകനും ലഭിക്കുകയില്ല. മുന്പ് സഗരനും സന്താനാർത്ഥം ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു; അതിനാൽ, കുടുംബാഭിലാഷം ഉപേക്ഷിക്കൂ—സമസ്ത വിധത്തിലും വൈരാഗ്യത്തിൽ സന്തോഷമുണ്ട്. ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: വിവേകത്തിൽ എനിക്ക് എന്ത് ഗുണം? എനിക്ക് ഒരു മകൻ തരിക, അതിനായിട്ട് ഞാൻ നിർബന്ധം പോലും ചെയ്യും; അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ ദു:ഖത്തിൽ നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും. സന്താനസുഖം കൂടാതെ വൈരാഗ്യം ഉണങ്ങിയതുപോലെയാണ്; മക്കളും പേരക്കുട്ടികളും ചുറ്റപ്പെട്ട ഗൃഹസ്ഥൻ ലോകത്തിൽ ഉല്ലാസത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്റെ നിർബന്ധം കണ്ടു, ആ മഹാതപസ്സുകാരൻ പറഞ്ഞു: ചിത്രകേതുവും വിധിരേഖകളെ മായ്ച്ച് സങ്കടം അനുഭവിച്ചു. സന്താനത്തിൽ നിന്നു നിനക്ക് സുഖം ലഭിക്കില്ല; വിധിക്ക് വിരുദ്ധമായി ശ്രമം വിജയിക്കാറില്ല; നീ ഇഷ്ടത്തിൽ ദൃഢനാകയാൽ ഞാൻ എന്ത് പറയാൻ? അവളുടെ വിറയലും കണ്ടു, സന്ന്യാസി അവർക്കൊരു പഴം നൽകി: "ഇത് ഭാര്യയോടൊപ്പം കഴിക്കൂ; തുടർന്ന് നിനക്ക് ഒരു മകൻ ലഭിക്കും." സത്യം, ശുദ്ധി, കരുണ, ദാനം, ദിനംപ്രതി ഒരിക്കൽ മാത്രം ഭക്ഷണം—ഇവ ഒരു വർഷം സ്ത്രീ പാലിക്കണം; അങ്ങനെ ജനിക്കുന്ന മകൻ അത്യന്തം ശുദ്ധിയുള്ളവനാകും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, യോഗി അവിടേക്ക് പോയി; ബ്രാഹ്മണൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, പഴം ഭാര്യയുടെ കയ്യിൽ നൽകി, പിന്നെ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോയി. അവളുടെ മനസ്സിൽ കപടതയോടെ, യുവതി സ്നേഹിതികൾക്ക് മുന്നിൽ കരഞ്ഞു: "അയ്യോ, എനിക്ക് വലിയ വിഷമം; ഞാൻ ഈ പഴം കഴിക്കില്ല." "പഴം കഴിച്ചാൽ ഗർഭം ധരിക്കും; ഗർഭം വന്നാൽ വയറു വളരും; കുറച്ച് മാത്രം ഭക്ഷിച്ചാൽ ശക്തി കുറയും—അങ്ങനെ വീട്ടുപണികൾ എങ്ങനെ ചെയ്യാം?" "വിധിയാൽ, ഒരു ചുങ്കക്കാരൻ ഗ്രാമത്തിൽ വരുമെങ്കിൽ, ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും? ഗർഭം കിളിവളെ കുടുങ്ങിയാൽ, ഞാൻ അതിനെ പുറത്താക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?" "ഗർഭം വശങ്ങളിലായി പുറത്തുവന്നാൽ ഞാൻ മരിക്കും; പ്രസവം അത്യന്തം വേദനാജനകമാണ്—ഇത്രയും സുഖജീവിയായ എനിക്ക് എങ്ങനെ സഹിക്കും?